ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 917

บทที่ 917 ฟ้าดินไร้ความปรานี

จ้าวอู่เจียงเริ่มปลุกพลังปราณหยิน กำลังจะเรียกวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในโลก ทันใดก็ได้ยินเสียงตะโกนของจางเต๋อลู่เรียกชื่อของตน ก่อนที่ร่างของเขาจะแตกสลายกลายเป็นละอองเลือด

เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

เขาใช้ยันต์สายฟ้าสร้างคุกสายฟ้าขังจางเต๋อลู่ไว้ ไม่ได้สังหารเขา เพราะกังวลว่าตนเองอาจมีข้อสงสัยในระหว่างการศึกษาวิชาวิญญาณร้าย อยากจะสอบถามจางเต๋อลู่เพิ่มเติม เพื่อบีบคั้นเอาความรู้จากเขาสักอย่างสองอย่าง

แต่หลังจากที่จางเต๋อลู่กล่าวคำสาปแช่งและคำพูดเกี่ยวกับการสังเวยตนเองจบ ร่างของเขาก็แตกสลายไปอย่างน่าประหลาด

ราวกับว่าฟ้าดินกำลังลบล้างการมีตัวตนของจางเต๋อลู่ หรือจะเป็นเพราะจางเต๋อลู่ใช้วิชาที่เรียกว่าการบูชาวิถีสวรรค์ วิถีสวรรค์จึงพรากชีวิตของจางเต๋อลู่ไป?

จ้าวอู่เจียงสงสัย

วิชาของสามสำนักลัทธิเต๋ามีส่วนที่คล้ายคลึงกัน แต่ก็มีความแตกต่างกันอย่างมากเช่นกัน

เขาถนัดวิชาของสำนักศรัทธาษฎรมากกว่า ส่วนวิชาของสำนักศรัทธาสวรรค์เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงไม่มีเบาะแสอะไรในตอนนี้

แต่เขายังคงสงสัย ท่าทางสุดท้ายของจางเต๋อลู่เหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่างกับเขา จางเต๋อลู่ต้องการจะบอกอะไรกับเขากันแน่?

ขอร้องให้ไว้ชีวิตหรือ?

คุกสายฟ้าที่มีประกายฟ้าค่อย ๆ จางหายไป พลังน่าเกรงขามของสายฟ้ายังไม่ทันได้แผ่อานุภาพออกมาอย่างเต็มที่ก็กลับคืนเป็นยันต์

จากนั้นก็เปลี่ยนจากสยันต์กลับกลายเป็นประกายสายฟ้าหลายสาย พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

มังกรสายฟ้าเคลื่อนไหวไปมาบนท้องฟ้า เมฆดำเริ่มก่อตัวขึ้น ประตูสำนักอันห่างไกลของสำนักศรัทธาสวรรค์ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง เมฆดำกำลังก่อตัวขึ้นเช่นกัน

จางเซียวกั๋ว ศิษย์สำนักศรัทธาสวรรค์ และหยางเมียวเจิ้น ศิษย์แห่งสำนักศรัทธาสวรรค์ เงยหน้ามองเมฆดำบนท้องฟ้า

“ฝนกำลังจะตกอีกแล้ว” จางเซียวกั๋วถอนหายใจ

รูปโฉมของเขางดงาม ร่างกายเปี่ยมด้วยพลัง ระหว่างคิ้วมีลวดลายดอกบัวสีน้ำเงินเข้มปรากฏอยู่

ไม่มีรัดเกล้าแม่ชีรวบผม มีเพียงปิ่นไม้ท้อธรรมดา ๆ เพียงอันเดียว ชุดคลุมยาวของนักพรตดูเก่าไปบ้าง ขอบและมุมเริ่มซีดจาง คงเป็นเพราะซักบ่อย และไม่มีเสื้อผ้าส่วนเกินมากนัก

เช่นเดียวกับนิสัยของเขา ไม่ชอบพึ่งพาสิ่งภายนอก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ดำเนินชีวิตโดยไม่ต้องทำอะไร

“ศิษย์พี่ เมื่อครู่ผู้อาวุโสใหญ่จัดการให้ท่านไปแสวงหาโชคชะตาที่เกาะสมบัติสวรรค์ในเขตน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ เหตุใดท่านจึงไม่ไป?”

จางเซียวกั๋วหัวเราะคิกคัก เลิกคิ้วให้ศิษย์น้องหยางเมียวเจิ้น ก่อนจะถูกดึงเข้าไป

เสียงดุด่าแว่วมาจากภายในมหาศาลา

หยางเมียวเจิ้นก้มหน้าลง ดวงตาเหมือนผิวน้ำอันสงบนิ่ง

ท่าทางไม่ยี่หระของจางเซียวกั๋วเมื่อครู่ทำให้นางนึกถึงคนผู้หนึ่งในอดีต เมื่อเผชิญเหตุการณ์ต่าง ๆ เขายังคงสงบนิ่ง กระทั่งยิ้มหัวเราะออกมาเสมอ

เพียงแต่คนคุ้นเคยผู้นี้ไม่อยู่แล้ว อาจารย์ก็ไม่อยู่แล้ว สิ่งต่าง ๆ มากมายในอดีต…ไม่อยู่แล้ว

นางเองก็เปลี่ยนจากศิษย์ของสำนักศรัทธาษฎร์ กลายเป็นศิษย์ของสำนักศรัทธาสวรรค์ที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น

และเพราะความพิเศษของนาง นางจึงกลายเป็นแขกผู้มีเกียรติของสำนักศรัทธาสวรรค์ และก็กลายเป็น…นักโทษด้วย

สำนักศรัทธาสวรรค์อันกว้างใหญ่ราวกับดินแดนแห่งเทพเซียน นางสามารถไปได้ทุกที่

ยกเว้นแต่…นอกสำนักศรัทธาสวรรค์ฃ