ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 918

บทที่ 918 หลี่ชางเซิง กู้เหนียนหยวน

ตระกูลหลี่แห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง

ชายชราในชุดคลุมยาวสีแดงสด ผมขาวโพลน

วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในป่าไผ่ ไม่ได้ถือคันเบ็ด แต่กำลังเดินเล่นในเขตตระกูล

บรรดาลูกหลานตระกูลหลี่ต่างพากันหวาดหวั่นพรั่นพรึง มองดูบรรพบุรุษของตนเดินผ่านไปด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงสุด เสียงคุกเข่าคำนับและทักทายดังขึ้นไม่ขาดสาย

ชายชราผู้นี้คือบรรพบุรุษที่ยังมีชีวิตอยู่ของตระกูลหลี่ นามว่าหลี่เว่ยยาง

หมื่นปีก่อนเขาก็เป็นจอมจักรพรรดิแล้ว

หลี่เว่ยยางเดินไปยังห้องด้านข้าง

ภายในห้องมีชายหนุ่มรูปร่างธรรมดา ท่าทางซื่อสัตย์กำลังนั่งสมาธิฝึกฝน

เมื่อเห็นหลี่เว่ยยางมาถึง ชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นอย่างนอบน้อมเคารพ ท่าทางเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีที่ติ แระสานมือและก้มศีรษะลงกับพื้น

“ชางเซิงคารวะท่านบรรพบุรุษ”

“เจ้าไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียนสักเที่ยวสักครั้ง แล้วพาผู้บำเพ็ญเพียรนามว่าเจ้าอู่หยางกลับมา” หลี่เว่ยยางสั่งการ

“ขอรับ ชางเซิงจะปฏิบัติตามคำสั่ง!” ชายหนุ่มที่มีนามว่าหลี่ชางเซิงเป็นหนึ่งในศิษย์รุ่นนี้ของตระกูลหลี่ที่มีอายุมากที่สุด

เขาไม่ได้ถามบรรพบุรุษเยว่าผู้ที่ต้องพากลับมาเป็นผู้ใด และไม่ได้สงสัยว่าตนเองจะเข้าไปดินแดนลับเต๋อเหลียนที่ประตูปิดไปแล้วได้อย่างไร

ยิ่งไม่ได้สงสัยว่าด้วยวรยุทธ์ขั้นจักรพรรดิระดับสี่ภัยพิบัติของเขาซึ่งไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ของดินแดนลับเต๋อเหลียน ตนเองจะละเมิดกฎหรือไม่

เพราะเขารู้ดีว่า เมื่อบรรพบุรุษจัดการแล้ว เขาเพียงแค่ต้องไปทำเท่านั้นดอกบัวตูมที่กำลังจะบานลอยมาตกเบา ๆ ตรงหน้าหลี่ชางเซิง แล้วหลี่เว่ยยางก็หันหลังจากไป

ผมขาวโพลนพลิ้วไหว บ่งบอกถึงกาลเวลาอันยาวนาน

หลี่เว่ยยางมองดูตระกูลหลี่ที่ปัจจุบันมีคฤหาสน์หรูหราและเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ถอนหายใจออกมา

เขาก็ไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุและผล แต่บางเรื่องก็ต้องมีการเลือก

เขาไม่ยอมให้ตระกูลหลี่สูญสิ้นไปตามกาลเวลาแน่ เขาไม่อยากเห็นลูกหลานของตัวเองตายต่อหน้าเขาส่วนคนอื่น ๆ ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องล้วนสามารถฆ่าได้ ล้วนสามารถใช้ประโยชน์ได้!

เขายิ่งไม่มีทางไปทำเรื่องช่วยเหลือคนทั้งโลกเช่นนั้น

เขาแตกต่างจาก ‘พวกเขา’

“เจ้าแค่ไปเถิด ข้าได้พูดคุยไว้เรียบร้อยแล้ว” ชายชราพูดด้วยสีหน้าเมตตา

ผู้ใดกัน? หรือเป็นคนรักเก่าของท่านอาจารย์? กู้เหนียนหยวนเม้มริมฝีปากสีแดง ใบหน้างดงามบริสุทธิ์ รอยน้ำตาที่หางตาและดวงตาเย้ายวนดั่งจิ้งจอกทำให้นางดูมีเสน่ห์อย่างเป็นธรรมชาติ

“เจ้าค่ะท่านอาจารย์” กู้เหนียนหยวนก้มหน้าลง ยิ้มกว้างและถามว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์ต้องไปทำอะไรหรือ?”

ชายชราเอื้อมมือไปในอากาศว่างเปล่าข้างกาย กำบางสิ่ง พอเปิดฝ่ามือออกตรงหน้า กู้เหนียนหยวนก็เห็นลายมือที่ลึกล้ำดั่งภูเขาและแม่น้ำ แม้จะไม่มีสิ่งใด แต่กลับสัมผัสได้ถึงปราณกระบี่ที่น่าตื่นตะลึง

“ไปแล้วเจ้าก็จะรู้เอง”

กู้เหนียนหยวนรับปราณกระบี่มา เมื่อปราณกระบี่เข้าสู่มือ ปราณกระบี่ในร่างของนางก็เหมือนจะถูกกระตุ้น และเริ่มเดือดพล่านขึ้นมา

หรือเกิดเรื่องใดขึ้นกับพี่หญิงฮัวอี? หรือว่าพี่น้องร่วมสำนักเติมฟ้าประสบอันตราย?

นางสงสัย และกำลังจะถาม

แต่นางที่เพิ่งเดินมาถึงตรงหน้าอาจารย์ กลับสายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ แล้วปรากฏตัวอยู่หน้าประตูสำนักเติมฟ้าเสียแล้ว

นางกอดกระบี่ยาว อาภรณ์ดำสนิทดั่งหมึก สายลมภูเขาพัดผ่าน ผมยาวสลวยปลิวไหว

กริยาของนางเฉียบคมและเย็นชากว่าเมื่อก่อนส่วนหนึ่ง นางแตะปลายเท้าเบา ๆ ปราณกระบี่ในร่างกายส่งเสียงราวกับเตาหลอมกำลังทำงาน แล้วร่างของนางก็หายวับไปจากที่เดิม