ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 953

บทที่ 953 หมาป่ากระหายฆ่าคน

“รายงานต่อราชา”

ชั้นที่สามสิบเอ็ดของดินแดนลับเต๋อเหลียน ภูเขาซยง

ลิงหินขนฟูชื่อเหมาเหม่าตัวเปียกโชก กำลังรายงานข่าวล่าสุดต่อราชาหมาป่าเลือดที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“มีมนุษย์นักปฏิบัติจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามายังกลีบดอกบัวนี้ เหมือนพวกเขากำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่ขอรับ”

ราชาหมาป่าเลือดแดงมีขนทั่วร่างเกือบขาวโพลน แต่รอยแดงบนหน้าผากทำให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้นมันยังคงมีท่าทีเหม่อลอยอยู่บ้าง ขณะฟังการรายงาน

ร่างกายใหญ่โตราวกับภูเขาน้อย ๆ อัดแน่นอยู่บนบัลลังก์

เฒ่าหมีดำที่อยู่ข้าง ๆ มองราชาหมาป่า แล้วหันไปพยักหน้าให้เหมาเหม่าพูดต่อ

“ค่อย ๆ เล่า รายงานให้ชัดเจน”

ชั้นที่สามสิบเอ็ด เมื่อคืนที่ผ่านมามีกลุ่มมนุษย์บุกรุกเข้ามา เหมือนพวกเขากำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างตามเทือกเขาต่าง ๆวันนี้มีกลุ่มมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งกำลังจะมาถึง แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่

เมื่อไม่นานมานี้ ดินแดนลับเกิดความวุ่นวาย จำเป็นต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจน เพื่อที่จะรับมือได้ดียิ่งขึ้น และรักษาตัวรอดกระแสน้ำเชี่ยว

ปีที่ผ่านมา มันเคยเป็นเจ้าแห่งเขาซยง และผ่านพ้นมาได้เช่นนี้ ส่วนบัลลังก์ราชาแห่งภูเขาอีกสิบเอ็ดลูก ไม่รู้ว่าเปลี่ยนมือไปกี่ครั้งแล้ว

แม้ว่าตอนนี้บัลลังก์ราชาแห่งเขาซยงจะเป็นของราชาหมาป่าเลือด แต่มันก็ยังไม่ได้ถอนตัวออกกลับกลายเป็นผู้ช่วยราชาหมาป่าในการดูแลกิจการของเขาซยง

ราชาหมาป่าไม่ค่อยสบาย มันจึงต้องออกมาเป็นผู้นำทางให้เขาซยงอีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ ลิงหินขนฟูกำลังเช็ดขนที่เปียกชุ่มของตัวเอง พลางเล่ารายละเอียดข่าวกรองที่ตนสืบมาได้อย่างละเอียด

…

กลุ่มคนที่ไล่ล่ามีผู้ฝึกฝนอิสระจากเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ไม่น้อย รวมถึงอัจฉริยะจากสำนักและตระกูลใหญ่ ๆ ด้วย ผู้นำของพวกเขาดูเหมือนจะมาจากตระกูลหลีแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางที่ห่างไกล

ส่วนคนที่ถูกไล่ล่านั้น มีชื่อว่าจ้าวอู่หยาง ว่ากันว่าเป็นชาวเมืองกุยหลาย แต่ดูเหมือนว่าจ้าวอู่หยางผู้เป็นมนุษย์จะมีความสัมพันธ์กับเผ่าจิ้งจอกชิงชิวแห่งหลิงซี ถึงขนาดสามารถแปลงร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งจิ้งจอกได้

ครืน…

เหมาเหม่ายังไม่ทันได้เล่าจบ ถ้ำขนาดใหญ่ก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

เงาร่างมหึมาทาบทับลงมาครอบคลุมร่างของเหมาเหม่า

เหมาเหม่าตัวสั่นเทาจ้องมองราชาหมาป่าที่ลุกขึ้นอย่างฉับพลัน คิดว่าตนเองคงพูดอะไรผิดไปเสียแล้วราชาหมาป่าลุกขึ้นจากบัลลังก์ โค้งตัวลง ท้ายทอยของมันแตะเพดานถ้ำ ค่อย ๆ ก้าวเดินมาทีละก้าว แต่ละก้าวทำให้ถ้ำสั่นสะเทือน

กลิ่นอายของราชาหมาป่าเลือดยิ่งทวีความดุร้ายและรุนแรง ร่างหมาป่าอันใหญ่โตกำยำสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

จ้าวอู่หยางเกี่ยวข้องกับเผ่าจิ้งจอกชิงชิว

ความทรงจำของมันนึกถึงคนคุ้นเคยผู้หนึ่ง และได้ยินเสียงอ่อนโยนที่จารึกอยู่ในใจอย่างลึกซึ้ง “ซยงชูโม่ เขาซยงนี้ขอมอบหน้าที่ให้เจ้าดูแลทั้งหมดชั่วคราว!”

ราชาหมาป่าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะสังหาร ไม่หันกลับมามอง ค่อย ๆ ก้าวออกไปนอกถ้ำ เดินเข้าไปในสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำ

หมีดำลุกพรวดขึ้นยืน เสื้อเก่าขาดสั่นไหว หนึ่งปีแล้วที่มันไม่เคยเห็นราชาหมาป่าอารมณ์แปรปรวนมากขนาดนี้ มันยังไม่เคยเห็นราชาหมาป่ามีความมุ่งมั่นที่จะสังหารอย่างดุดันมาก่อน

แต่มันไม่รู้ว่าความมุ่งมั่นที่จะสังหารนี้มุ่งไปที่ใคร เป็นจ้าวอู่หยางที่เหมาเหม่ากล่าวถึง หรือเป็นคนพวกนั้นที่ไล่ล่าจ้าวอู่หยาง

ราชาหมาป่าเลือดเดินออกจากถ้ำ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีเทาหม่น

เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วทำให้ขนของมันเปียกชุ่มในพริบตา ขนสีแดงบนหน้าผากของมันแดงฉานราวกับเลือดไม่มีผู้ใดรู้ว่าทำไมสัตว์ที่มีขนสีขาวราวหิมะทั้งตัวจึงถูกเรียกว่าราชาหมาป่าเลือด

บางทีอาจเป็นเพราะมันไม่มีวันลืมฤดูร้อนนั้น ร่างสีแดงฉานที่ล้มลงริมฝั่งแม่น้ำ เลือดสีแดงสดไหลออกจากปากและจมูกไม่หยุดพร้อมกับเสียงครวญครางคำอำลาอาลัย

หรืออาจเป็นเพราะมันไม่อาจลืมร่างที่จากไปนั้น มันพยายามพุ่งชนกำแพงกั้นสุดกำลัง เลือดที่แตกจากหน้าผากกระเด็นเข้าตา โลกทั้งใบกลายเป็นสีแดงฉาน และมันก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย