ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 961

บทที่ 961 อัตตาที่เหนือกว่า

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสายฟ้าและเสียงฟ้าร้องกึกก้อง

สายฝนกระหน่ำปะทะกับสายฟ้าที่แผดเผา เกิดเป็นเปลวไฟ น้ำและไฟงดงามดั่งมังกรแหวกว่าย สว่างวาบทั่วผืนดิน

หยดน้ำรวมตัวกลายเป็นร่างมนุษย์ขนาดใหญ่

ใบหน้าของร่างขนาดใหญ่เหมือนหลี่ชางเซิงไม่มีผิดเพี้ยน แต่ไม่ใช่ร่างกายที่เป็นเนื้อหนังมังสา

ร่างใหญ่ตกลงมาตรงหน้าจ้าวอู่เจียง ขวางทางจ้าวอู่เจียงไว้

“ข้าบอกแล้วว่า เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!” ร่างมายามนุษย์ที่ประกอบจากละอองน้ำและเปลวไฟอ้าปากกว้าง เปล่งเสียงของอย่างหลี่ชางเซิง

ก่อนจะกระแทกฝ่ามือใส่จ้าวอู่เจียง

ขนทั่วร่างของจ้าวอู่เจียงลุกชัน เขารู้สึกถึงภัยคุกคามจากร่างมายาหลี่ชางเซิงตรงหน้ามากกว่าจากตัวหลี่ชางเซิงจริง ๆ หลายเท่านัก

ถึงกับคิดว่า มันไม่ได้อ่อนแอไปกว่าอู๋ต้าไห่แห่งสำนักเทพอสูรเสักเท่าไร

หมายความว่า ร่างมายาของหลี่ชางเซิงตรงหน้าแทบจะมีวิชาแกร่งกล้าถึงขั้นจักรพรรดิ ระดับเก้า ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้เลย

จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงปราณกระบี่ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย พลังปีศาจและพลังปราณหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งเขาได้ท่องวิชามารกลืนสวรรค์ในใจแล้ว

เขาต้องทุ่มเทสุดกำลัง!

แขนซ้ายของเขาที่ปกคลุมด้วยเกราะสายฟ้าสีเงินขาวฟาดใส่ร่างมายาของหลี่ชางเซิงอย่างโกรธแค้น

สายฟ้าอันยิ่งใหญ่และปราณกระบี่มหาศาลทำลายฝ่ามือที่ร่างมายาของหลี่ชางเซิงตบเข้ามา แต่ทำลายได้ไม่ถึงสองนิ้ว ปราณกระบี่และสายฟ้าก็แตกสลาย

ร่างของจ้าวอู่เจียงลอยกระเด็น กระแทกอย่างแรงลงบนพื้นโคลน ทิ้งรอยเลือดสีม่วงเป็นทางยาว

ทันทีที่เขาล้มลงบนพื้น เขาก็พลิกตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วกระโดดหลบไปด้านข้าง

ตู้ม!

ฝ่ามือของร่างมายาของหลี่ชางเซิงกระแทกพื้นโคลนบริเวณที่จ้าวอู่เจียงล้มก่อนหน้านี้ พื้นดินแตกร้าว โคลนและน้ำกระเซ็นไปทั่ว หลุมขนาดใหญ่ที่มั้งกว้างและลึกหลายจั้งปรากฏ

จ้าวอู่เจียงไม่กล้าคิดว่า หากฝ่ามือตกลงบนร่าเขาจะเกิดผลลัพธ์ใด

“จ้าวอู่หยาง!” หลู่เสี่ยวจินร้องเรียกอย่างร้อนรน แล้วพุ่งมาหา

หลี่ชางเซิงโบกธงดูดวิญญาณ ขวางทางหลู่เสี่ยวจินไว้ เขาจ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำ “หลู่เสี่ยวจิน เจ้าอยากตายหรือไร! ข้าบอกแล้ว เจ้าห้ามข้าไม่ได้!”

เส้นผมของหลู่เสี่ยวจินเปียกชุ่ม นางสั่นไปทั้งร่าง หยิบม้วนภาพออกมา กัดฟันพูดทีละคำว่า

“คู่!”

ตอนนี้เอง ข้างกายจ้าวอู่เจียงพลันมีเสียงตะโกน จูกัดเซี่ยวไป๋กระโดดออกมา

จูกัดเซี่ยวไป๋เฝ้าดูเหตุการณ์มาตลอด เขาอยากจะดูต่อไป แต่ตอนนี้ไม่อาจทำได้แล้ว

หากยังเอาแต่เฝ้าดู คาดว่าจ้าวอู่หยางก็คงถูกซ้อมจนตายเสียก่อน

ทันทีที่เขาปรากฏตัวก็พลันขว้างลูกเต๋าใสออกไปอย่างรวดเร็ว ลูกเต๋าขนาดเท่าเล็บมือ แผ่กลิ่นอายสงบและอบอุ่น

เมื่อเข้าใกล้ร่างมายาของหลี่ชางเซิง ด้านที่มีหกจุดหันขึ้นด้านบน ชั่วพริบตาก็เปล่งประกาย ค่ายกลสีเขียวมรกตเจิดจ้า ปกป้องเขาและจ้าวอู่หยางไว้เบื้องหลัง

ตู้ม!

ร่างมายาหลี่ชางเซิงทุบลงบนค่ายกลสีเขียวมรกต เพียงครั้งเดีนวลูกเต๋าก็แตกละเอียด

จูกัดเซี่ยวไป๋ไม่มีเวลาเสียดาย เขาผลักจ้าวอู่หยางออกไปด้วยมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งเรียกลูกเต๋าหยกออกมา ลูกเต๋าหยกและแก้วมีค่ามากกว่าลูกเต๋าทองที่ข้ามักใช้เป็นประจำมากนัก

ปกติเขาไม่กล้าเอาออกมาใช้ แต่วันนี้จำเป็นต้องช่วยเหลือจ้าวอู่หยางให้ได้

“ต้องสำเร็จ!” จูกัดเซี่ยวไป๋เพิ่งผลักจ้าวอู่หยางก็ตะโกนเสียงดัง ร่างกายปรากฏแสงสีทองครอบปกป้องตัวเขาไว้ภายใน