ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 978

บทที่ 978 หมาป่า

เป็นเช่นนั้นที่ได้ผูกพันกัน

จึงเป็นเช่นนั้นที่ได้รู้จักกัน

มันตกตะลึงเมื่อพบว่า จ้าวอู่เจียง มนุษย์ชายผู้นี้ สามารถเข้าใจเสียงหอนของมันได้

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวอู่เจียงเป็นมิตร มันเหมือนได้กลับไปสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น

มันไม่รู้สาเหตุ แต่ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับชายผู้นี้

ชายผู้อ่อนโยนดั่งหยก ปฏิบัติต่อผู้คนและสรรพสิ่ง ต่อหมาป่าและม้าอย่างอบอุ่น สรรพชีวิตในใต้หล้าล้วนมีชะตากรรม แต่ทุกชีวิตก็ล้วนเปล่งประกาย

หลังจากชายผู้นี้ช่วยเหลือสาวงามอย่างวีรบุรุษก็ได้คุ้มกันมันกับองค์หญิงน้อยกลับไปยังเผ่าอวี้จาง

ข้างกระโจมสีสันสวยงามของเผ่าอวี้จาง ริมลานบรรพบุรุษ

ขุนพลสวรรค์หลินหลางรออยู่ก่อนแล้วเพื่อพบจ้าวอู่เจียง

ด้วยสายตาและความเฉลียวฉลาดของเสี่ยวไป๋ มันมองเห็นความลึกลับได้ในชั่วพริบตา

วันนี้หลินหลางยังมีชีวิตอยู่ อู่เจียงก็ยังมีชีวิตอยู่ โลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้อย่างไร? หลินหลางคงจะแอบชอบอู่เจียงแน่ ๆ!

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเสี่ยวไป๋มีสายตาดีเยี่ยม

วันนั้นจ้าวอู่เจียงจูงเสี่ยวหงจากไป

ดวงตาที่หลินหลางมองส่งมีสายสัมพันธ์ลึกลับ

และในวันนั้นมันก็ให้ขนหมาป่าของมันกับเสี่ยงหงไปหนึ่งกระจุก

ความจริงมันโกหก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการคุ้มครองของหมาเทพเจ้า มันเพียงแค่ไม่อยากให้เสี่ยวหงลืมมัน

แม้ว่ามันจะเป็นหมาป่า และเสี่ยวหงเป็นม้า

แต่เสี่ยวไป๋ก็ได้ถือว่าเสี่ยวหงเป็นสหายแล้ว เป็นสหายที่จริงใจ

ไม่เหมือนกับฝูงหมาป่าที่มีแต่การหักหลังกัน หมาป่าตัวเมียที่อยากได้แต่ร่างกายของมัน หรือหมาป่าตัวผู้อยากจะรุมกัดมัน

นับตั้งแต่วันที่จากลา องค์หญิงน้อยกับหลินหลางก็มักจะนึกถึงจ้าวอู่เจียงอยู่เสมอโดยไม่รู้ตัว

และมัน เสี่ยวไป๋ ก็จะคิดถึงจ้าวอู่เจียงเช่นกัน

เพราะมันรู้ว่าจ้าวอู่เจียงปฏิบัติต่อเสี่ยวหงที่เป็นม้า และมัน เสี่ยวไป๋ที่เป็นหมาป่าหิมะด้วยความอ่อนโยนและเคารพอย่างเท่าเทียม ราวกับมองพวกมันสหายร่วมทาง

วันเวลาผ่านไปอย่างเรียบง่าย

สงครามใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

คืนมืดมิด มันได้ยินเสียงอ้อนวอนของหลินหลาง ได้ยินเสียงสวดภาวนาของราชา

ได้ยินว่าตนเองจะถูกทอดทิ้ง เพราะมันเป็นเพียงหมาป่าตัวหนึ่ง ทายาทของหมาป่าเทพเจ้าอะไรกัน มีเพียงสายเลือดบางเบาของเผ่าหมาป่าสวรรค์เท่านั้น

เมื่อมันอยู่ในหัวเมืองหลันโจวก็เหมือนมังกรว่ายในทะเล มาถึงถิ่นของตัวเองแล้ว

จ้าวอู่เจียงเหมือนจะเป็นบุคคลสำคัญของต้าเซี่ย มิเช่นนั้นจะข้ามผ่านเมืองจูเป่ยได้อย่างไร

แม้ตอนนี้ยังไม่เจอจ้าวอู่เจียง แต่มันก็ได้กินไปตลอดทาง กินอย่างหนักหน่วง เพราะอย่างไรเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมดก็เป็นจ้าวอู่เจียงรับผิดชอบ

เพียงแต่ร่างกายของมันสกปรกมอมแมม สายตาของผู้คนที่มองมันเลยเต็มไปด้วยความรังเกียจ

วันหนึ่งมันเดินผ่านวัดแห่งหนึ่ง นักบวชชราได้มอบลูกประคำให้มันหนึ่งเม็ด กล่าวว่าพระโพธิสัตว์ของข้าทรงเมตตา

มันสงสัย พวกหมาป่าบูชาพระโพธิสัตว์หรือ? เช่นนั้นพระโพธิสัตว์มีหัวเป็นคนหรือหัวหมาป่า? จะมีหางหรือไม่?

มันวิ่งไปตลอดทาง ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเร็ว

ทิศทาง มันไม่สนใจเลย เพราะในใจของมันมีแต่บ้าน ที่นี่คือบ้าน

มันเพียงแค่วิ่งตามหัวใจ ก็จะได้พบกับจ้าวอู่เจียง

ในที่สุด ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในวันที่ฟ้าค่อนข้างมืดมัว ขนของมันเต็มไปด้วยคราบสกปรกและพันกันยุ่งเหยิง

บนถนนใหญ่มีคนพูดว่า ดูเร็ว เจ้าดูหมาป่าตัวนั้น ช่างเหมือนสุนัขเลย

มันมองซ้ายมองขวา สุนัข? สุนัขที่ใด?

สุดท้ายมันก็มิได้เห็นสุนัข แต่มันเห็น…เขา