คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 100

ด้านล่าง

เฟิงจิ่งซินวิ่งไปพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่อคะ คุณแม่ทานข้าวแล้ว ก็เลยไม่ลงมาค่ะ”

ฉีอวี้หมิงเลิกคิ้ว

ช่างน่าสนใจทีเดียว

เฮ่อฉางปั่วหลบตาลง ไม่ได้พูดอะไร

หลินอู๋กลับยิ้มออกมาโดยไม่แสดงอาการ

เธอรู้อยู่แล้วว่าหรงฉือไม่กล้าลงมา

เพราะตรงนี้ไม่มีใครต้อนรับเธอจริง ๆ สักคน

ถึงแม้เธอจะลงมา ก็คงโดนทุกคนเยาะเย้ยและกีดกันอยู่ดี

แบบนี้แล้ว สู้เธอไม่ลงมาเลย และหลบอยู่ข้างบนเป็นเต่าหดหัวจะดีกว่า

”

เฟิงถิงเซินฟังแล้วก็พูดว่า “โอเค พ่อรู้แล้ว” จากนั้นพูดกับคนอื่น ๆโดยไม่ยืนกรานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว เราทานกันเถอะ”

เมื่อหลินอู๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างมากขึ้น แล้วนั่งลงข้างเฟิงถิงเซินอย่างสง่างาม

ด้านบน

หรงฉือทานข้าวเสร็จ ก็ยุ่งอยู่กับงานของเธอต่อ

ในเวลานี้ อวี้มั่วซวินก็กลับถึงบ้านแล้วเช่นกัน

ในเวลานี้ หรงฉือก็มีไอเดียใหม่ ๆ เพิ่มขึ้น ระหว่างพูดคุยกับอวี้มั่วซวิน เมื่ออวี้มั่วซวินได้อ่านสิ่งที่เธอส่งมาแล้วก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมตบโต๊ะทำงานด้วยความตื่นเต้น “โอ้มายก๊อด โอ้มายก๊อด! อัจฉริยะ! ความสามารถในการเข้าใจนี้ รุ่นน้อง คุณเป็นอัจฉริยะในด้านนี้จริง ๆ! ผมรู้ว่าคุณต้องทำได้แน่นอน!”

พูดจบ ไม่รอให้หรงฉือพูดต่อ เขาก็กุมหัวด้วยความเสียดาย “เจ็ดปีแล้ว! เจ็ดปีเต็ม ๆ ถ้าคุณไม่ไปแต่งงาน บริษัทของเรา คงจะมีชื่อเสียงระดับโลกไปแล้ว!”

หรงฉือฟังเขาตะโกนแล้วรู้สึกแสบแก้วหู จึงถือโทรศัพท์ออกห่าง

อวี้มั่วซวินก็รู้ด้วยว่าในช่วงเวลาที่มีความสุขเช่นนี้ ไม่ควรพูดถึงเรื่องที่ไม่น่าพอใจเหล่านั้น

เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วเริ่มเข้าประเด็นหลัก

“หลินอู๋ ฉีอวี้หมิง พวกเขาทั้งหมดก็อยู่ที่นี่ด้วย”

“พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นั่น แต่ทิ้งคุณอยู่ในห้องคนเดียว?”

“เรียกฉันลงไปทานข้าว แต่ฉันปฏิเสธ”

“ยังดีหน่อย ถือว่าเฟิงถิงเซินยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง”

หรงฉือกลับไม่คิดอย่างนั้น

ความคิดของเธอเหมือนกับฉีอวี้หมิง เธอคิดว่าเฟิงถิงเซินแค่ไม่อยากให้คุณหญิงย่าบ่นนั่นเอง

อีกอย่าง ถึงแม้ว่าเธอจะลงไป แต่พวกเขาตั้งหลายคนต่างก็เข้าข้างหลินอู๋ จึงไม่ต้องกังวลเลยว่าเธอจะ “รังแก” หลินอู๋ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กลัวว่าเธอจะลงไปทานข้าวกับพวกเขา

หรงฉือและอวี้มั่วซวินยุ่งติดต่อกันเป็นเวลาสี่ชั่วโมง

เวลานี้ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว พวกเขาตัดสินใจพักสักครู่ แล้วอีกสองชั่วโมงค่อยกลับมาทำกันต่อ

หรงฉือรวบรวมเนื้อหาที่จัดเรียงในวันนี้เสร็จแล้วก็ปิดคอมพิวเตอร์ และตั้งใจว่าจะออกไปรับลมข้างนอกเพื่อผ่อนคลายสมอง และถือโอกาสเก็บแอปเปิลจากภูเขาสักสองกล่อง เพื่อนำกลับไปให้อวี้มั่วซวิน และคนอื่น ๆ ลองชิมในวันพรุ่งนี้