ด้านล่าง
เฟิงจิ่งซินวิ่งไปพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่อคะ คุณแม่ทานข้าวแล้ว ก็เลยไม่ลงมาค่ะ”
ฉีอวี้หมิงเลิกคิ้ว
ช่างน่าสนใจทีเดียว
เฮ่อฉางปั่วหลบตาลง ไม่ได้พูดอะไร
หลินอู๋กลับยิ้มออกมาโดยไม่แสดงอาการ
เธอรู้อยู่แล้วว่าหรงฉือไม่กล้าลงมา
เพราะตรงนี้ไม่มีใครต้อนรับเธอจริง ๆ สักคน
ถึงแม้เธอจะลงมา ก็คงโดนทุกคนเยาะเย้ยและกีดกันอยู่ดี
แบบนี้แล้ว สู้เธอไม่ลงมาเลย และหลบอยู่ข้างบนเป็นเต่าหดหัวจะดีกว่า
”
เฟิงถิงเซินฟังแล้วก็พูดว่า “โอเค พ่อรู้แล้ว” จากนั้นพูดกับคนอื่น ๆโดยไม่ยืนกรานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว เราทานกันเถอะ”
เมื่อหลินอู๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างมากขึ้น แล้วนั่งลงข้างเฟิงถิงเซินอย่างสง่างาม
ด้านบน
หรงฉือทานข้าวเสร็จ ก็ยุ่งอยู่กับงานของเธอต่อ
ในเวลานี้ อวี้มั่วซวินก็กลับถึงบ้านแล้วเช่นกัน
ในเวลานี้ หรงฉือก็มีไอเดียใหม่ ๆ เพิ่มขึ้น ระหว่างพูดคุยกับอวี้มั่วซวิน เมื่ออวี้มั่วซวินได้อ่านสิ่งที่เธอส่งมาแล้วก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมตบโต๊ะทำงานด้วยความตื่นเต้น “โอ้มายก๊อด โอ้มายก๊อด! อัจฉริยะ! ความสามารถในการเข้าใจนี้ รุ่นน้อง คุณเป็นอัจฉริยะในด้านนี้จริง ๆ! ผมรู้ว่าคุณต้องทำได้แน่นอน!”
พูดจบ ไม่รอให้หรงฉือพูดต่อ เขาก็กุมหัวด้วยความเสียดาย “เจ็ดปีแล้ว! เจ็ดปีเต็ม ๆ ถ้าคุณไม่ไปแต่งงาน บริษัทของเรา คงจะมีชื่อเสียงระดับโลกไปแล้ว!”
หรงฉือฟังเขาตะโกนแล้วรู้สึกแสบแก้วหู จึงถือโทรศัพท์ออกห่าง
อวี้มั่วซวินก็รู้ด้วยว่าในช่วงเวลาที่มีความสุขเช่นนี้ ไม่ควรพูดถึงเรื่องที่ไม่น่าพอใจเหล่านั้น
เขากระแอมไอเล็กน้อยแล้วเริ่มเข้าประเด็นหลัก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...