คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 99

ขณะที่พนักงานเดินผ่านห้องโถงใหญ่ไปยังลิฟต์ ก็บังเอิญเจอกับเฟิงถิงเซิน และคนอื่น ๆ

ฉีอวี้หมิงถามว่า “อาหารนี้คือ...”

พนักงานตอบทันทีว่า “ของคุณผู้หญิงครับ”

คนที่พนักงานจะเรียกว่าคุณผู้หญิงตรง ๆ ได้ ก็ต้องเป็นหรงฉือแน่นอน

พวกเขาไม่ได้ทำให้พนักงานลำบากใจ และปล่อยให้เขาไปส่งอาหาร

เพียงแต่ หลังจากที่พนักงานเดินจากไป เขาก็หัวเราะ แล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าคงไม่ต้องเรียกเธอมากินข้าวแล้ว”

เฟิงถิงเซินเอ่ยเสียงเรียบเฉยว่า “เรียกเธอสักหน่อยเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอู๋ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เม้มปากพลางมองไปที่เฟิงถิงเซิน

เฮ่อฉางปั่วและฉีอวี้หมิงก็ตกตะลึงเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ฉีอวี้หมิงก็หัวเราะออกมาในทันที แล้วพูดว่า “ก็จริง คุณย่าจงใจกำชับนายให้ดูแลเธอดีดี ถ้าเราทานข้าวโดยไม่เรียกเธอ แล้วถ้าคุณย่ารู้เข้าก็คงจบไม่ดีแน่”

เพราะที่นี่คือบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของตระกูลเฟิง คาดว่าคงจะมีคนคอยสอดส่องของคุณหญิงย่าอยู่

คาดว่าคุณหญิงย่าคงจะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาทางนี้ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินอู๋ก็คลายริมฝีปากที่เม้นแน่นออก

เธอยังคิดว่า หลังจากผ่านการจับคู่ของคุณหญิงย่าเฟิง เฟิงถิงเซินจะรู้สึกกับหรงฉือจริง ๆ...

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินฉีอวี้หมิงพูดแบบนี้แล้ว เธอก็รู้ว่าเธอคิดมากเกินไป

เฮ่อฉางปั่วฟังคําพูดของฉีอวี้หมิงแล้วก็ดึงสายตากลับมาเช่นกัน

ในเวลานี้ เฟิงจิ่งซินกลับมาแล้ว เฟิงถิงเซินลูบศีรษะของเธอเบา ๆ พลางพูดว่า “ขึ้นไปเรียกแม่ลงมาทานข้าว”

เฟิงจิ่งซินได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะถามอย่างลังเลว่า “ให้คุณแม่ลงมาทานข้าวกับเราด้วยเหรอคะ?”

“อืม”

เฟิงจิ่งซินอ้าปากค้างพลางขมวดคิ้ว แล้วมองไปที่หลินอู๋

เธอไม่อยากให้แม่มาทานข้าวกับพวกเขา

ถ้าแม่อยู่กับพวกเขาด้วย แม่จะต้องจ้องเล่นงานน้าหลินอู๋แน่ ๆ แล้วก็ทำให้ทุกคนไม่มีความสุขไปด้วย

ถ้าปล่อยให้แม่อยู่ที่นี่คนเดียว มันค่อนข้างน่าสงสารจริง ๆ

ตอนเธอบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ น้ำเสียงของเธอดูฝืนใจนิดหน่อย

เห็นได้ชัดว่าเธออยากลงไปทานข้าวกับพวกเฟิงถิงเซินและหลินอู๋มากกว่าอยากอยู่เป็นเพื่อนแม่

หรงฉือไม่อยากบังคับลูก

การอยู่เป็นเพื่อนแบบฝืนใจแบบนี้ เธอไม่ต้องการ

เธอโน้มตัวลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร แม่ชอบอยู่คนเดียว หนูไปเถอะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความรู้สึกผิดในใจของเฟิงจิ่งซินก็พลันลดน้อยลงทันที และพยักหน้าพร้อมพูดว่า “โอเคค่ะ งั้นหนูจะไปแล้วนะ”

หรงฉือเอ่ยว่า “ไปเถอะ”

เฟิงจิ่งซินจากไปในทันที

หรงฉือมองตามหลังเธอที่จากไป แล้วปิดประตู กลับเข้าห้อง จากนั้นทานอาหารต่อ