คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 122

นั่นก็หมายความว่า เขาจะไม่มาร่วมงาน

แล้วเธอจะถามให้มากความไปทำไม

ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ก่อนจะวางสายไปทันที

เฟิงถิงเซินเองก็ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตว่า หรงฉือที่เมื่อก่อนทุกปีจะต้องถามเขาเสมอว่าจะกลับไปฉลองวันเกิดให้คุณยายที่บ้านตระกูลหรงเป็นเพื่อนเธอได้หรือไม่ ปีนี้กลับไม่ได้ถามคำถามนี้กับเขาเลย

หลังจากหรงฉือวางสายไปแล้ว เขาก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เฟิงจิ่งซินพลางพูดว่า “พรุ่งนี้ตอนเย็นคุณแม่จะมารับลูกไปบ้านคุณยายนะ วันเสาร์ลูกต้องเชื่อฟังคุณแม่ ห้ามวิ่งเล่นซนไปไหนเด็ดขาด”

เฟิงจิ่งซินเม้มปากเล็ก ๆ “แต่ว่า...”

เฟิงถิงเซินไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ใช้สายตาเรียบเฉยจ้องมองเด็กหญิง

เมื่อเฟิงจิ่งซินเห็นดังนั้น ก็เข้าใจว่าไม่มีทางต่อรองได้อีก จึงจำต้องตอบอย่างไม่เต็มใจนักว่า “รู้แล้วค่ะ...”

เฟิงถิงเซินกล่าวชม “เด็กดี”

เฟิงจิ่งซินเบะปาก อดไม่ได้ที่จะต่อรอง “ถ้าอย่างนั้นวันอาทิตย์หนูจะไปเล่นกับน้าอู๋อู๋ คุณพ่อต้องไปเล่นเป็นเพื่อนหนูกับน้าอู๋อู๋ด้วยนะคะ”

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย “ได้สิ”

……

เย็นวันศุกร์ หลังจากหรงฉือเลิกงาน ก็กลับไปยังวิลล่าของเฟิงถิงเซิน

เมื่อก้าวเข้าไปในบ้านถึงได้พบว่า เฟิงถิงเซินอยู่ที่บ้าน

การที่เขาอยู่บ้านในเวลานี้ ช่างเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนัก

เฟิงถิงเซินกำลังยุ่งอยู่กับการคุยโทรศัพท์ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ เขาก็เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปคุยโทรศัพท์ต่อ

เรื่องที่คืนนี้หรงฉือจะพาเฟิงจิ่งซินกลับไปบ้านตระกูลหรงนั้น พ่อบ้านเองก็ทราบดี

เขาได้ให้คนเตรียมวัตถุดิบไว้ล่วงหน้าแล้ว เดิมทีตั้งใจจะให้เธอกับเฟิงจิ่งซินทานอาหารเย็นกันก่อนค่อยออกเดินทาง

แต่หรงฉืออยากกลับไปทานที่บ้านตระกูลหรง

เธอกล่าว “ไม่เป็นไร”

พ่อบ้าน “เอ่อ...”

เขาจึงมองไปยังเฟิงถิงเซิน อยากรู้ว่าเขาจะว่าอย่างไร

เฟิงถิงเซินยังคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จ แต่คาดว่าคงได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อบ้านกับหรงฉือ เขาจึงลดโทรศัพท์ลงเล็กน้อย มองมาแล้วพูดว่า “ทำตามที่คุณนายบอก”

เธอเพิ่งจะมานึกขึ้นได้ก็ตอนนี้นี่เอง

พูดจบ เด็กหญิงก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิขึ้นอีกว่า “ทำไมแม่ไม่เตือนหนูเลยล่ะคะ?”

หรงฉือกล่าว “แม่กับพ่อแล้วก็คุณย่าเตรียมของขวัญไว้แล้ว ลูกยังเด็ก ไม่ต้องเตรียมของขวัญก็ได้ แต่ถ้าลูกอยากจะแสดงน้ำใจ ไว้ถึงวันเกิดคุณยายคราวหน้า ก็อย่าลืมเตรียมไว้ก็แล้วกัน”

แม้หรงฉือจะพูดเช่นนั้น ทว่าสีหน้าของเธอกลับเย็นชาอยู่หลายส่วน

จริงอยู่ที่เธอไม่ได้เตือนให้เด็กหญิงเตรียมของขวัญวันเกิดให้คุณยาย

แต่ถ้าหากเด็กหญิงใส่ใจจริง ๆ เมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณยาย ก็ควรจะนึกถึงเรื่องการเตรียมของขวัญให้คุณยายได้แล้ว

ของขวัญที่เตรียมนั้นไม่จำเป็นต้องมีราคาแพง หรือต้องใช้ความพยายามมากมายอะไร เพียงแค่วาดรูปสักภาพ หรือแม้กระทั่งเมื่อวานตอนที่เธอไปรับที่วิลล่า ให้เธอพาไปซื้อก็ยังทัน

แต่เด็กหญิงกลับไม่ได้นึกถึงเรื่องของขวัญเลยแม้แต่น้อยตลอดเวลา

ทว่ากับหลินอู๋แล้ว เด็กหญิงกลับไม่เป็นเช่นนี้

ไม่เพียงแต่จะใส่ใจจดจำวันสำคัญ ทั้งยังนับวันรอคอยให้วันนั้นมาถึง

ก็เพราะเห็นว่าเด็กหญิงไม่ได้ใส่ใจ เธอจึงขี้เกียจที่จะเตือน