คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 124

คนส่วนหนึ่งไม่ต้องการล่วงเกินเฟิงถิงเซิน

แต่ก็มีคนอีกส่วนหนึ่งที่กระตือรือร้นอยากจะผูกมิตรกับตระกูลหลินและตระกูลซุน

อย่างไรก็ตาม หลายปีมานี้ตระกูลหรงตกต่ำลงไปมาก ในขณะที่ตระกูลหลินและตระกูลซุนกลับมีเฟิงถิงเซินเป็นดั่งต้นไม้ใหญ่ให้พึ่งพิง ควรจะเลือกอย่างไรนั้น ไม่ต้องพูดก็เป็นที่เข้าใจได้

ท่านประธานหลานกล่าวขอโทษหรงฉ่างเซิ่งแล้วก็จากไป

คุณยายและเหอหมิงเสว่ น้าสะใภ้ของหรงฉือรวมถึงคนอื่น ๆ ในตอนแรกก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

เมื่อแขกที่มาถึงแล้วก็จากไปทันทีมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ และงานเลี้ยงก็ใกล้จะเริ่มแล้ว แต่แขกในห้องจัดเลี้ยงกลับลดน้อยลงอย่างต่อเนื่อง เหลือเพียงไม่กี่โต๊ะที่มีคนนั่งอยู่ประปราย และที่นั่งอีกกว่าครึ่งก็ยังคงว่างเปล่า พวกเขาก็ย่อมสังเกตเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่ปกติแล้ว

คุณยายและเหอหมิงเสว่เดินเข้ามา ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามว่า “ทำไมแขกถึงกลับไปเยอะขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เมื่อหรงฉ่างเซิ่งและหรงฉือได้ยินดังนั้น ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี

ทว่า เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะไม่พูดก็คงไม่ได้

หรงฉ่างเซิ่งจึงจำต้องกล่าวว่า “ตระกูลซุนกับตระกูลหลินย้ายมาตั้งรกรากที่เมืองตูเฉิงแล้ว ตระกูลซุนเลือกจัดงานขึ้นบ้านใหม่ในวันนี้พอดี และพวกเขาก็ส่งบัตรเชิญไปให้แขกส่วนใหญ่ของเราด้วย ดังนั้น...”

ดังนั้น มันจึงทำให้เกิดสถานการณ์อย่างที่เห็นในตอนนี้

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หรงฉ่างเซิ่งและหรงฉือรวมถึงคนอื่น ๆ ต่างก็มองไปยังคุณยายด้วยความเป็นห่วง

กลัวว่าท่านจะทนรับไม่ไหว

ตระกูลซุนเนรคุณทำร้ายตระกูลหรงของพวกเขาจนตกอยู่ในสภาพนี้ ความแค้นนี้ ตราบใดที่หรงอิ้งเซิ่งยังคงอยู่ที่สถานพักฟื้นแม้เพียงวันเดียว พวกเขาก็ไม่สามารถไม่จงเกลียดจงชังได้

มาตอนนี้พวกเขายังเหิมเกริมถึงขั้นจงใจสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันเกิดของเธออีก ความเกลียดชังที่คุณยายมีต่อตระกูลซุนนั้นคาดเดาได้ไม่ยาก

ทว่า คุณยายหรงอย่างไรเสียก็เป็นผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เธอเพียงแต่กำขอบโต๊ะไว้แน่น วินาทีต่อมา เธอก็มองไปยังหรงฉ่างเซิ่งและหรงฉือด้วยสายตาคมกริบ แล้วกล่าวอย่างตรงประเด็นว่า “เป็นเจ้าคนแซ่เฟิงนั่นใช่ไหม ที่คอยหนุนหลังพวกเขาอยู่”

ไม่อย่างนั้นแล้ว คนตระกูลซุนที่ไม่มีรากฐานใด ๆ ในเมืองตูเฉิง เพิ่งจะมาถึงและยังตั้งหลักไม่ได้ด้วยซ้ำ จะไปเชิญคนมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

พวกเขาก็เพิ่งจะเดินทางมาถึงเช่นกัน

พวกเขาก็ทราบเรื่องราวระหว่างตระกูลหรงกับตระกูลซุนและตระกูลหลินเป็นอย่างดี

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ฉู่จื่อหลานก็สบถออกมาทันที “พวกเขานี่เลวทรามต่ำช้าที่สุด! ไม่เคยเห็นใครน่ารังเกียจเท่านี้มาก่อนเลย!”

อวี้มั่วซวินตบไหล่หรงฉือเบา ๆ อย่างปลอบใจ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อเห็นข้อความในโทรศัพท์ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันเรียกคนมาช่วยเธอคนหนึ่ง”

หรงฉือไม่เข้าใจ “หืม?”

อวี้มั่วซวินยิ้ม “เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องจัดเลี้ยงของตระกูลซุน