คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 127

อวี้มั่วซวินได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “คุณอาหรงครับ รอสักครู่ได้ไหมครับ อีกสักครู่จะมีคนอีกคนหนึ่งมาครับ ไม่นาน ภายในสิบนาทีก็ถึงแล้ว”

ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้มั่วซวินและหรงฉือนั้น หรงฉ่างเซิ่งย่อมทราบดีอยู่แล้ว

ปกติแล้วอวี้มั่วซวินดูแลเอาใจใส่หรงฉือเป็นอย่างดี

คุณยายและหรงฉ่างเซิ่งต่างก็รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ไม่น้อย

เมื่อได้ยินอวี้มั่วซวินพูดเช่นนั้น หรงฉ่างเซิ่งจึงกล่าวว่า “มาคนเดียวเหรอครับ ทางโต๊ะประธานของเรายังมีที่นั่งว่าง ไม่ทราบว่าเขาจะรังเกียจไหมถ้าจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเรา?”

อวี้มั่วซวิน “ไม่รังเกียจหรอกครับ เขาไม่รังเกียจแน่นอน”

“อย่างนั้นก็ดีเลยครับ”

หรงฉ่างเซิ่งพยักหน้า แล้วให้คนเสิร์ฟอาหารให้แขกโต๊ะอื่นก่อน ส่วนโต๊ะของพวกเขาค่อยเสิร์ฟทีหลัง

ทางนี้เพิ่งจะเสิร์ฟอาหารไปได้ไม่กี่อย่าง อวี้มั่วซวินก็เหลือบมองโทรศัพท์ แล้วดึงหรงฉือไปข้าง ๆ พลางกล่าวว่า “คนมาถึงแล้ว ไปรับที่ชั้นล่างกับฉันหน่อย”

หรงฉือพยักหน้า เพิ่งจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องแล้ว ฉันขึ้นมาแล้ว”

หรงฉือชะงักไป แล้วหันกลับไปมอง “อา...อาจารย์?”

หนานจื้อจือ “อืม” คำหนึ่ง

บรรดาคนที่ยังคงอยู่ที่นี่ เมื่อเห็นหนานจื้อจือ ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง สงสัยว่าตนเองตาฝาดไป

ยังไงนั่นก็คือหนานจื้อจือเชียวนะ

นั่นคือยักษ์ใหญ่แห่งวงการเทคโนโลยีที่ปรากฏตัวในข่าวอยู่บ่อยครั้ง

คนในประเทศใครบ้างจะไม่รู้จัก?

ความสามารถส่วนตัวของหนานจื้อจือนั้นโดดเด่นเกินใคร ไม่ต้องพูดถึง กล่าวกันว่าภูมิหลังของเขาก็ลึกล้ำมากเช่นกัน

บุคคลสำคัญระดับประเทศเช่นนี้ กลับมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยายหรงเลยหรือนี่

คุณยายหรงและหรงฉ่างเซิ่งเมื่อเห็นหนานจื้อจือก็ชะงักไปเช่นกัน

“เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วครับ” หนานจื้อจือกล่าว “ช่วงนี้งานวิจัยของเธอก็เริ่มเห็นผลอยู่บ้างแล้ว ถือว่าไม่ได้ปล่อยให้ความสามารถของตัวเองสูญเปล่า คุณยายวางใจได้ครับ”

สำหรับเรื่องที่หรงฉือยอมทิ้งการเรียนเพื่อเฟิงถิงเซินนั้น ทั้งหนานจื้อจือและคุณยายหรงต่างก็ไม่ได้พยายามห้ามปรามมากเกินไป

พวกเขาทั้งสองเห็นพ้องต้องกันว่า การที่คนหนุ่มสาวต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้บ้างไม่ใช่เรื่องเสียหาย

ยิ่งไปกว่านั้น หนทางที่เลือกเดินเอง พวกเขาถึงจะได้รู้ว่ารสชาติของความเสียใจเป็นอย่างไร

ที่น่ากลัวก็คือเมื่อเผชิญกับความพ่ายแพ้แล้วจะจมดิ่งลงไปโดยสิ้นเชิง ดื้อดึงจมปลักอยู่ในความมืดมิดจนหาทางออกไม่เจอ

โชคดีที่หลังจากหรงฉือเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์แล้ว ก็ไม่ได้เลือกที่จะปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความสิ้นหวังต่อไป

เมื่อมีตัวอย่างของหรงอิ้งเซิ่งอยู่ คุณยายหรงเองก็เคยเป็นกังวลเช่นกัน

แต่เธอก็ทราบดีว่าการเข้าไปแทรกแซงมากเกินไปกลับจะไม่เป็นผลดีในระยะยาว สุดท้ายท่านจึงเลือกที่จะปล่อยให้หรงฉือตัดสินใจด้วยตนเอง

ตอนนี้เมื่อได้ยินหนานจื้อจือพูดเช่นนี้ คุณยายก็วางใจลงได้อย่างสนิทใจเสียที “ดี ๆ ๆ แบบนั้นก็ดีแล้ว”