คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 128

หรงฉือนั่งอยู่ข้าง ๆ หนานจื้อจือ

แต่หนานจื้อจือกำลังพูดคุยอยู่กับคุณยายหรง ยังไม่มีเวลามาสนใจเธอ

เธอหันศีรษะไปพูดกับอวี้มั่วซวินว่า “ขอบใจนะ”

เธอรู้สึกได้ว่า หลังจากที่หนานจื้อจือมาถึง คุณยายของเธอก็ดูมีความสุขขึ้นมาทั้งคนจริง ๆ

อวี้มั่วซวินยักไหล่ “ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก อาจารย์เห็นแนวคิดโครงการของเธอเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เขาตอบกลับมาหาฉันพอดี ฉันก็เลยเล่าเรื่องที่นี่ให้อาจารย์ฟัง อาจารย์ก็เลยมา ดังนั้น ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณตัวเองเถอะ”

หรงฉือกำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงคนพูดขึ้นว่า “เฟิง...เฟิงถิงเซิน”

หรงฉือลังเลเล็กน้อย พอหันกลับไปก็เห็นร่างของเฟิงถิงเซินปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าประตู

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงไปอยู่ตรงหน้าคุณยายของเธอ “สุขสันต์วันเกิดครับ”

พูดจบ เขาก็ยื่นกล่องของขวัญในมือให้ด้วยสองมือพลางกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าของขวัญที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้คุณจะชอบหรือเปล่า ผมเลยเตรียมมาอีกชิ้น หวังว่าคุณยายจะชอบนะครับ”

คุณยายหรงไม่คิดจริง ๆ ว่าเฟิงถิงเซินจะมา

เมื่อเห็นเขามาถึง บนใบหน้าของเธอก็ไม่ได้มีแววดีใจ

การที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในวันนี้ ถึงแม้จะเป็นความไร้ยางอายของตระกูลซุน แต่หากไม่ใช่เพราะมีเขาคอยหนุนหลังอยู่ คนตระกูลซุนก็คงไม่กล้าอวดดีถึงขนาดนี้ในเมืองตูเฉิง

ว่ากันว่า คนยิ้มแย้มจะมีใครกล้ายกมือทำร้ายกัน ไหนจะมีคนมากมายมองอยู่ด้วย คุณยายจึงรับของขวัญไว้ กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าสุภาพแต่ห่างเหิน “ขอบคุณนะ เธอช่างมีน้ำใจจริง ๆ”

จากนั้นก็หันไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “รบกวนช่วยเพิ่มเก้าอี้กับชุดถ้วยตะเกียบให้ด้วยนะ”

เฟิงถิงเซินไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับท่าทีเย็นชาของคุณยาย เมื่อเห็นหนานจื้อจือที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ทักทายด้วยท่าทีเรียบเฉย “คุณหนาน”

หนานจื้อจือพยักหน้าอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นหรงฉือมองมา เขาก็มองไปยังหรงฉือเช่นกัน แล้วให้พนักงานเสิร์ฟวางเก้าอี้ไว้ระหว่างหรงฉือกับหนานจื้อจือ ก่อนจะนั่งลง

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ตระกูลหรงก็ยังคงไม่อาจดูแคลนได้

ทั้งคนตระกูลหลินและคนตระกูลหรงต่างก็ไม่คาดคิดว่าหนานจื้อจือจะเดินทางไปอวยพรวันเกิดให้คุณยายหรงจริง ๆ

เมื่อเห็นแขกเหรื่อทั้งหลายเริ่มประเมินความสัมพันธ์กับตระกูลหรงใหม่ เนื่องจากการปรากฏตัวของอวี้มั่วซวินและหนานจื้อจือที่บ้านตระกูลหรง สีหน้าของคนตระกูลซุนก็พลันบึ้งตึงขึ้นมา

ซุนลี่เหยาไม่ค่อยได้ดูข่าวสารบ้านเมืองเท่าไร เธอรู้ว่าหลินอู๋อยากจะเรียนรู้กับใครคนหนึ่ง แต่เพราะเธอไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ จึงไม่ได้ใส่ใจที่จะจดจำชื่อของอีกฝ่าย

เธอจึงถามขึ้นว่า “หนานจื้อจือคือใครกัน ทำไมทุกคนถึงได้มีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ เขาเป็นคนใหญ่คนโตมากเหรอ”

หลินอู๋กล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย “บุคคลสำคัญผู้มีอิทธิพลระดับโลกในด้านเอไอ และสามารถเป็นตัวแทนของประเทศในการแถลงการณ์ได้ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ในอุดมคติของฉันด้วย”

ซุนลี่เหยาตกตะลึง “เก่งขนาดนั้นเชียว?”

แล้วก็พูดต่ออีกว่า “ถ้าอย่างนั้น เมื่อก่อนที่คุณอาเขยโกรธหรงฉือมากขนาดนั้น ก็เป็นเพราะหล่อนทำให้เธอพลาดโอกาสที่จะได้ติดต่อกับบุคคลสำคัญท่านนี้ใช่ไหม?”