“ใช่”
ซุนลี่เหยาแค่นเสียง “หล่อนนี่มันหน้าไม่อายจริง ๆ!”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีก “คนเก่งกาจขนาดนั้นไปอวยพรวันเกิดให้ยายแก่คนนั้น เป็นเพราะพวกเขาสนิทกันมากเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอก” น้ำเสียงของหลินอู๋เย็นชา “พวกเขาแค่พอจะรู้จักกันบ้างเท่านั้นแหละ”
ในความคิดของเธอ หรงฉือรู้จักหนานจื้อจือผ่านทางอวี้มั่วซวิน
การที่วันนี้หนานจื้อจือปรากฏตัวที่บ้านตระกูลหรง คงเป็นเพราะอานิสงส์ของอวี้มั่วซวินเสียมากกว่า
ซุนลี่เหยา “อ้อ อย่างนั้นก็ยังดีหน่อย”
เฮ่อฉางปั่วและฉีอวี้หมิงนั่งอยู่ที่โต๊ะถัดจากหลินอู๋ และอยู่ด้านหลังเธอไม่ไกลนัก
เดิมทีเฮ่อฉางปั่วกำลังทานอาหารอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้ยินคนพูดว่าหนานจื้อจือไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่บ้านตระกูลหรง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “งานเลี้ยงวันเกิดบ้านตระกูลหรงเหรอ”
ฉีอวี้หมิงอธิบายว่า “อ้อ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณยายของหรงฉือด้วยน่ะ ทางนั้นกับทางนี้จัดงานมงคลวันเดียวกัน แขกที่เชิญก็ซ้ำกันเยอะมาก เพราะความสัมพันธ์ของถิงเซินกับหลินอู๋ แขกที่ซ้ำกันของทั้งสองบ้านโดยพื้นฐานแล้วก็มาอยู่ที่นี่กันหมด”
เรื่องนี้เขาก็ไม่รู้มาก่อน
เพิ่งจะได้ยินคนพูดกันในห้องจัดเลี้ยงเมื่อครู่นี้ถึงได้รู้
เฮ่อฉางปั่วเข้าใจขึ้นมาทันที “พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ทางฝั่งตระกูลหรงเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีคนแล้วใช่ไหม”
ฉีอวี้หมิงยักไหล่ กล่าวว่า “ใช่ ได้ยินมาว่าโต๊ะว่างเปล่าไปตั้งสามในสี่ส่วนแน่ะ”
พูดถึงตรงนี้เขาก็หัวเราะ “ได้แต่มองแขกมากมายจากไปแต่ไม่มีปัญญารั้งไว้ได้ น่าสงสารจริง ๆ เลย...”
ปากบอกว่าตระกูลหรงน่าสงสาร แต่น้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความสะใจอย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าของเฮ่อฉางปั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน
ฉีอวี้หมิงเห็นดังนั้นก็ชะงักไป “เป็นอะไรไป?”
เฮ่อฉางปั่วกล่าว “ฉันไปโทรศัพท์หน่อย”
พูดจบ ไม่รอให้ฉีอวี้หมิงพูดอะไร เขาก็รีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเฮ่อฉางปั่วจากไปอย่างเร่งรีบ ทั้งหลินอู๋และซุนลี่เหยาต่างก็มองตามไป
หลินอู๋ถามว่า “ฉางปั่วไปไหนเหรอ?”
“เขามีธุระด่วน ไปโทรศัพท์น่ะ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...