คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 135

กระทั่งเที่ยง พอถึงเวลาอาหารกลางวัน พวกเขาถึงได้มีโอกาสพักหายใจบ้าง

เวลานี้ จู่ ๆ โทรศัพท์ของหรงฉือก็ดังขึ้น

เป็นข้อความที่ส่งมาจากฉู่จื่อหลาน ถามเธอว่าตอนบ่ายอยากจะไปเล่นสกีด้วยกันกับเธอไหม

หรงฉือส่งข้อความเสียงตอบกลับไปว่า “วันนี้ฉันมีงานต้องทำ คงไปไม่ได้แล้ว เธอไปเถอะ”

ฉู่จื่อหลาน “โอเค”

ตอนบ่าย ขณะที่หรงฉือออกมาจากห้องหนังสือของหนานจื้อจือเพื่อไปเอาน้ำ ฉู่จื่อหลานก็ส่งข้อความมาหาเธออีกครั้ง

ครั้งนี้ ส่งมาเป็นรูปถ่ายหลายใบ

และคนที่อยู่ในรูป ก็คือเฟิงถิงเซิน หลินอู๋ เฟิงจิ่งซินแล้วยังมีเฮ่อฉางปั่วกับตานตาน ทั้งหมดห้าคน

จากนั้น ฉู่จื่อหลานยังส่งข้อความมาอีกว่า “ฉันกับเพื่อน ๆ กำลังเล่นสกีอย่างอารมณ์ดีอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอพวกเขา ช่างเป็นตัวทำลายบรรยากาศจริงๆ!”

หรงฉือกดดูแค่รูปเดียว หลังจากรู้ว่าเป็นพวกเขา รูปถัดไปเธอก็ไม่เปิดดูอีก

พอเห็นข้อความที่ฉู่จื่อหลานส่งมา เธอก็ตอบกลับด้วยข้อความเสียงอย่างใจเย็น “พวกเธอเล่นให้สนุกเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก”

ฉู่จื่อหลานตอบกลับด้วยข้อความเสียงมาอย่างรวดเร็ว “พวกเราอาจจะอยู่จนดึก เธออยากมาไหม?”

หรงฉือ “ไม่ล่ะ ทางนี้ฉันยังมีงานอยู่เลย”

ฉู่จื่อหลาน “โอเค”

หรงฉือเก็บโทรศัพท์ หยิบแก้วน้ำขึ้น แล้วเข้าไปในห้องหนังสืออีกครั้ง

พวกเขาพอลงมือทำ ก็ยุ่งกันตลอดทั้งวัน

พอถึงตอนเย็น อวี้มั่วซวินก็บิดขี้เกียจ แล้วเอ่ยกับหนานจื้อจือว่า “อาจารย์ครับ อีกเดี๋ยวพวกเราออกไปทานข้าวด้วยกันเถอะพวกผมเลี้ยงเอง!”

หนานจื้อจือขี้เกียจแม้แต่จะมองเขา แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอก”

หรงฉือกับอวี้มั่วซวิน “หา?”

“คืนนี้ผมนัดกับเฟิงถิงเซินว่าจะไปทานอาหารเย็นด้วยกัน”

“แต่ว่า...“

เฟิ่งจิ่งซินเม้มปาก มองไปทางหลินอู๋ จากนั้นก็กอดเธออย่างออดอ้อน “น้าอู๋อู๋...”

พอได้ยินเฟิงถิงเซินพูดว่านี้เป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับเธอมาก หลินอู๋ก็หัวใจพองโต ก้มลงกอดเฟิงจิ่งซินพร้อมกับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เป็นเรื่องสำคัญของน้า น้ารอคอยโอกาสนี้มานานแล้ว น้าไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดเลย ซินซินเข้าใจน้าได้ใช่ไหม?”

ได้ยินหลินอู๋พูดเช่นนี้ แม้เฟิงจิ่งซินจะยังคงไม่ค่อยพอใจ แต่ก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “หนูเข้าใจแล้วค่ะ แต่สัปดาห์หน้าน้าอู๋อู๋ต้องชดเชยให้หนูนะ พาหนูไปกินของอร่อย ๆ ด้วย”

หลินอู๋ “แน่นอนจ้ะ”

พูดจบ ก็ยิ้มแล้วมองไปทางเฟิงถิงเซิน

เฮ่อฉางปั่วที่มองอยู่อีกด้านไม่ได้พูดอะไร

ตานตานกลับเข้ามากุมมือของเฟิงจิ่งซิน แล้วเอ่ยว่า “อาทิตย์หน้าถ้ามีโอกาส พวกเราก็ไปกินข้าวด้วยกันนะ”

เฟิงจิ่งซินกับตานตานเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่พวกเธอก็กลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันพอสมควรแล้ว

เธอพยักหน้าพร้อมกับเอ่ย “ได้”