กระทั่งเที่ยง พอถึงเวลาอาหารกลางวัน พวกเขาถึงได้มีโอกาสพักหายใจบ้าง
เวลานี้ จู่ ๆ โทรศัพท์ของหรงฉือก็ดังขึ้น
เป็นข้อความที่ส่งมาจากฉู่จื่อหลาน ถามเธอว่าตอนบ่ายอยากจะไปเล่นสกีด้วยกันกับเธอไหม
หรงฉือส่งข้อความเสียงตอบกลับไปว่า “วันนี้ฉันมีงานต้องทำ คงไปไม่ได้แล้ว เธอไปเถอะ”
ฉู่จื่อหลาน “โอเค”
ตอนบ่าย ขณะที่หรงฉือออกมาจากห้องหนังสือของหนานจื้อจือเพื่อไปเอาน้ำ ฉู่จื่อหลานก็ส่งข้อความมาหาเธออีกครั้ง
ครั้งนี้ ส่งมาเป็นรูปถ่ายหลายใบ
และคนที่อยู่ในรูป ก็คือเฟิงถิงเซิน หลินอู๋ เฟิงจิ่งซินแล้วยังมีเฮ่อฉางปั่วกับตานตาน ทั้งหมดห้าคน
จากนั้น ฉู่จื่อหลานยังส่งข้อความมาอีกว่า “ฉันกับเพื่อน ๆ กำลังเล่นสกีอย่างอารมณ์ดีอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอพวกเขา ช่างเป็นตัวทำลายบรรยากาศจริงๆ!”
หรงฉือกดดูแค่รูปเดียว หลังจากรู้ว่าเป็นพวกเขา รูปถัดไปเธอก็ไม่เปิดดูอีก
พอเห็นข้อความที่ฉู่จื่อหลานส่งมา เธอก็ตอบกลับด้วยข้อความเสียงอย่างใจเย็น “พวกเธอเล่นให้สนุกเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก”
ฉู่จื่อหลานตอบกลับด้วยข้อความเสียงมาอย่างรวดเร็ว “พวกเราอาจจะอยู่จนดึก เธออยากมาไหม?”
หรงฉือ “ไม่ล่ะ ทางนี้ฉันยังมีงานอยู่เลย”
ฉู่จื่อหลาน “โอเค”
หรงฉือเก็บโทรศัพท์ หยิบแก้วน้ำขึ้น แล้วเข้าไปในห้องหนังสืออีกครั้ง
พวกเขาพอลงมือทำ ก็ยุ่งกันตลอดทั้งวัน
พอถึงตอนเย็น อวี้มั่วซวินก็บิดขี้เกียจ แล้วเอ่ยกับหนานจื้อจือว่า “อาจารย์ครับ อีกเดี๋ยวพวกเราออกไปทานข้าวด้วยกันเถอะพวกผมเลี้ยงเอง!”
หนานจื้อจือขี้เกียจแม้แต่จะมองเขา แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอก”
หรงฉือกับอวี้มั่วซวิน “หา?”
“คืนนี้ผมนัดกับเฟิงถิงเซินว่าจะไปทานอาหารเย็นด้วยกัน”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...