คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 140

เขาถาม “ผู้หญิงคนนั้น คุณสนิทด้วยไหมครับ?”

ได้ยินเขาถามถึงหรงฉือ มือที่หลินอู๋พิมพ์บนแป้นพิมพ์ก็เกร็งขึ้นเล็กน้อย

หรงฉือถือว่าหน้าตาสวยจริง ๆ

เมื่อได้ยินเหรินจี่เฟิงถามแบบนั้น เธอก็คิดว่าเขาสนใจหรงฉือโดยไม่รู้ตัว

แต่พอนึกถึงสิ่งที่ได้ยินในงานประมูลวันนั้น รวมถึงท่าทีที่เหรินจี่เฟิงมีต่อเธอในตอนนี้ เธอก็รู้ทันทีว่าตัวเองคิดผิด

เธอตอบโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้าว่า “ไม่สนิทค่ะ ทำไมเหรอคะ?”

เหรินจี่เฟิงหันไปมองหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน พร้อมกับเอ่ย “ดูจากท่าทางที่เธอคุยกับอวี้มั่วซวินแล้ว ท่าจะเก่งไม่ใช่เล่น ๆ เหมือนกันนะครับ?”

หลินอู๋ตอบเสียบเรียบว่า “ไม่แน่ใจค่ะ แต่ฉันได้ยินมาว่าเธอมีแค่วุฒิปริญญาตรีเท่านั้น”

“มีแค่วุฒิปริญญาตรีงั้นเหรอ?”

“ค่ะ”

อย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกแล้ว

วุฒิการศึกษาสู้หลินอู๋ไม่ได้ แถมตัวเธอเองยังไม่มีเสน่ห์น่าดึงดูดเท่าหลินอู๋อีก จะกังวลว่าอวี้มั่วซวินจะถูกแย่งไปก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

เธอประหม่าและกังวลว่าอวี้มั่วซวินจะถูกแย่งไป เขาพอจะเข้าใจได้

แต่เธอเห็นว่าหลินอู๋เก่งกว่าตัวเอง ก็มองหลินอู๋เป็นศัตรู แล้วคอยระแวงว่าผู้หญิงคนอื่นจะมายั่วยวนเพื่อนผู้ชายของเธอตลอดเวลา แบบนี้มันช่างน่าผิดหวังสุด ๆ ไปเลย

พอคิดแบบนั้น ความเฉยเมยที่เหรินจี่เฟิงมีต่อหรงฉือ ก็เปลี่ยนมาเป็นความรู้สึกไม่ชอบอยู่หน่อย ๆ

อวี้มั่วซวินพอมีเวลาว่างอยู่บ้าง ก็หันไปมองทางด้านเหรินจี่เฟิงกับหลินอู๋ที่อยู่ในห้องประชุมผ่านกระจกหน้าต่าง

หลังจากที่เขามองอยู่หลายครั้ง ก็เข้าไปพึมพำอยู่ข้างหูของหรงฉือว่า “เหรินจี่เฟิงชอบหลินอู๋เหรอ?”

สมองของหรงฉือกำลังจัดการกับปัญหาด้านข้อมูลอยู่ เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นถึงนึกได้ว่าเหรินจี่เฟิงที่เขาพูดถึงเป็นใคร

เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “น่าจะ”

เธอไม่สนใจเรื่องนี้จริง ๆ หลังพูดจบ ก็ดึงอวี้มั่วซวินให้กลับมาทำงานต่อ แล้วบอกให้เขาหยุดนินทาได้แล้ว

ถึงอย่างไร ทำงานไวก็จะได้เลิกงานไว

ประธานจินเชิญหรงฉือ อวี้มั่วซวิน และคนอื่น ๆ เข้าไปดื่มน้ำพักผ่อนกันที่ห้องประชุม

เมื่อเห็นว่าเหรินจี่เฟิงและคนอื่น ๆ ทำงานเสร็จหมดแล้ว ก็พูดว่า “ตอนนี้ก็เย็นแล้ว พวกเราไปทานข้าวด้วยกันดีไหมครับ?”

เหรินจี่เฟิงหัวใจสั่นไหว มองไปทางหลินอู๋

หลินอู๋เหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นสายตาที่เขามองมา จึงตอบไปว่า “ขอโทษค่ะ อีกเดี๋ยวถิงเซินจะมารับฉันจากเฟิงซื่อ พวกเรายังมีนัดอื่นอีก ฉันต้องขอตัวก่อน พวกคุณทานกันให้อร่อยนะคะ”

เมื่อได้ยินว่าหลินอู๋ไม่ไป จู่ ๆ เหรินจี่เฟิงก็รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว จึงพูดว่า “ผมก็มีธุระอื่นอีก ไว้คราวหน้าเถอะ”

ได้ยินเหรินจี่เฟิงพูดแบบนี้ หลินอู๋ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาเช่นกัน

ยิ่งอวี้มั่วซวินเห็นก็ยิ่งรู้สึกว่าเหรินจี่เฟิงสนใจในตัวหลินอู๋มากขึ้น

และยังมองออกอีกว่าที่เหรินจี่เฟิงไม่อยากไป ก็เพราะหลินอู๋ไม่ไปด้วย

เหรินจี่เฟิงกับหลินอู๋ต่างบอกว่าจะไม่ไป ประธานจินเลยรู้สึกเก้อ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถามอวี้มั่วซวินว่า “ประธานอวี้ งั้นพวกคุณ...”

อวี้มั่วซวินยกถ้วยชาชนกับหรงฉือเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มแล้วบอกว่า “พวกเราว่างครับ ใช่ไหม เสี่ยวฉือ”