คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 16

เฟิงจิ่งซินไม่ใช่เด็กขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร

และเธอไม่สนใจด้วยว่าเด็กคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเธอ

แต่จู่ๆ เธอกลับรู้สึกไม่อยากให้หรงฉือไป และกอดแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “คุณแม่คะ...”

“ฮืม” หรงฉือกอดเธอกลับ “เป็นอะไรไปเหรอ?”

“หนูอยาก——”

เธอไม่ได้กินอาหารที่หรงฉือทำนานมากแล้ว จู่ๆ ก็คิดถึงมันขึ้นมา

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนเย็นเธอต้องไปดูการแข่งขันของหลินอู๋

เธอกระพริบตาเล็กน้อยก่อนปล่อยมือจากหรงฉือ “ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”

เธอสามารถกินอาหารฝีมือแม่เมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ แต่การแข่งขันของน้าอู๋อู๋ไม่ได้มีบ่อยๆ

ดังนั้นจึงเลือกหลินอู๋แบบแทบจะไม่ลังเลเลย

“โอเคจ้ะ งั้นรีบเข้าไปเถอะ อย่าให้คุณครูรอนาน”

“ค่ะ”

เฟิงจิ่งซินถึงยอมปล่อยมือจากเธอ แต่ก่อนที่จะเข้าไปในห้อง เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมาพูดว่า “ตอนเที่ยงคุณแม่อย่าลืมโทรหาหนูนะคะ”

หรงฉือตอบตกลง “โอเคจ้ะ”

จากนั้นเฟิงจิ่งซินถึงเข้าไปในห้องเรียนอย่างสบายใจ

หรงฉือเฝ้ามองเธอแนะนำตัวเองบนเวทีอย่างมั่นใจแล้วนั่งลงบนที่นั่งอย่างเชื่อฟัง จากนั้นจึงโบกมือให้เธอก่อนจะออกจากโรงเรียนแล้วมุ่งหน้าไปทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ป

พอมาถึงบริษัท เธอไม่เห็นเฟิงถิงเซิน แต่เห็นเจียงเจ๋อพาคนๆ หนึ่งมาที่โต๊ะทำงานของเธอ

“นี่คือสวีเสว่น่า ต่อไปเธอจะมาทำหน้าที่แทนคุณ”

สวีเสว่น่ามีรูปร่างหน้าตาสวยงาม และสวมใส่แบรนด์เนมทั้งตัว

เธอชำเลืองมองหรงฉือหลายแวบ รู้สึกว่าหรงฉือมีบุคลิกสะอาดสะอ้านและเป็นคนสวย นัยน์ตามีแววตาพิจารณามากขึ้น ทว่าไม่ได้แสดงออกมา แต่กลับยื่นมือออกมาพร้อมแนะนำตัวเองอย่างเป็นมิตรว่า “สวัสดีค่ะพี่หรง ฉันชื่อสวีเสว่น่า อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

หรงฉือจับมือกับเธอ “ไม่ต้องเกรงใจ”

“ฉันจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัย T เมื่อเดือนมิถุนายนนี่เองค่ะ พี่หรง พี่จบจากมหาวิทยาลัยไหนคะ? พี่——”

เพิ่งเรียนจบเมื่อครึ่งปีก่อน?

สวีเสว่น่าพูดหยอกล้อว่า “โทรหาแฟนหนุ่มเหรอคะ?”

“ไม่ใช่ โทรหาลูกสาวของฉันน่ะ”

“ลูกสาวพี่เหรอ? พี่แต่งงานแล้วเหรอคะ?”

“อืม”

อีกด้าน เฟิงจิ่งซินกำลังวิดีโอคอลกับหลินอู๋

และเฟิงถิงเซินก็อยู่ที่นั่นด้วย

เฟิงจิ่งซินมองพวกเขาแล้วทำหน้ามุ่ย “พวกคุณนิสัยไม่ดีเลย แอบไปกินข้าวด้วยกัน ไม่พาหนูไปด้วย”

“เพราะว่าซินซินต้องเข้าเรียนนี่นา เดี๋ยวหลังเลิกเรียนน้าไปรับหนูเองนะ เย็นนี้เราสามคนไปทานข้าวด้วยกันดีไหมจ๊ะ?”

“แบบนี้ค่อยฟังดูดีหน่อย”

เฟิงจิ่งซินพูดจบแล้วมองเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง

เฟิงถิงเซินใช้ตะเกียบคีบอาหารให้หลินอู๋ก่อนจะพูดว่า “ตอนเย็นอยากกินอะไร? พ่อจะบอกให้คนเตรียมไว้ให้”