คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 164

หรงฉือรับมา

มันคือหนังสือสัญญาหย่าฉบับหนึ่ง

เงื่อนไขข้อแรกระบุไว้ว่าเขาขอสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซิน

ส่วนที่เหลือ ล้วนเป็นทรัพย์สินที่เขาแบ่งให้กับเธอ ซึ่งมีมากมายจนลายตา เขียนระบุรายละเอียดไว้หลายหน้าทีเดียว

ที่เธอหาเขา ก็เพราะว่าอยากจะถามถึงความคืบหน้าเรื่องหย่าร้างของพวกเขานั่นแหละ

ตอนนี้ได้เห็นใบหย่าฉบับนี้แล้ว เธอก็พลิกดูเล็กน้อย ไม่ได้อ่านแบบลงลึกถึงรายละเอียด ก็วางกลับไปบนโต๊ะเหมือนเดิม ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันไม่มีอะไรจะแย้ง”

พูดไปพลางเปิดกระเป๋าออก ควานหาปากกาออกมาแล้วตั้งท่าจะลงนาม

ปีนั้นหรงฉือใช้วิธีสกปรกจับเฟิงถิงเซิน

แม้จะไม่ยี่หระต่อคนอย่างหรงฉือ แต่ว่าหลายปีมานี้หรงฉือรักเฟิงถิงเซินเพียงใด ไม่ว่าจะเป็นตัวเฟิงถิงเซินเองหรือว่าฉีอวี้หมิง ก็ล้วนเห็นอยู่ในสายตาทั้งสิ้น

ด้วยระดับความรักที่หรงฉือมีให้เฟิงถิงเซิน ตอนนี้เฟิงถิงเซินจะหย่ากับเธอ ฉีอวี้หมิงมองว่าหรงฉือต้องรับไม่ได้แน่ และคงจะเศร้าโศกเสียใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมหย่ากับเฟิงถิงเซินอย่างแน่นอน

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือหรงฉือเห็นสัญญาหย่าแล้ว ไม่เพียงตอบตกลงในทันที เฟิงถิงเซินขอสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกสาวของพวกเขา หรงฉือก็ยังไม่แม้แต่จะโต้แย้งสักคำ

สิ่งนี้อยู่เหนือความคาดหมายของฉีอวี้หมิงโดยสิ้นเชิง

เขามองไปที่เฟิงถิงเซินอย่างเหลือเชื่อ

เฟิงถิงเซินมองหรงฉือ แววตาลุ่มลึก ประหนึ่งว่าประหลาดใจมากเช่นกันที่หรงฉือตอบตกลงจะหย่ากับเขาอย่างไม่ลังเลเลยแบบนี้

หรงฉือหยิบปากกาออกมา โน้มตัวทำท่าจะเซ็นชื่อ มือก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเก็บปากกากลับมา

ฉีอวี้หมิงเห็นแล้ว จึงทำปากเบ้ไปมา

เขานึกไว้แล้วว่าหรงฉือไม่มีทาง...

หรงฉือกล่าว “ใบหย่าฉบับนี้ พรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายฉันช่วยดูให้ก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ฉันจะเซ็นให้ไม่เกินวันมะรืน และจะให้ทนายของฉันติดต่อคุณไป”

หรงฉือพยักหน้า เก็บหนังสือสัญญาหย่าใส่ในกระเป๋า รูดซิปเสร็จ ก็ไม่พูดจาให้มากความอีกแม้แต่คำเดียว ลุกขึ้นเดินจากไปทันที

ฉีอวี้หมิงมองตามหลังหรงฉือ ยังคงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขามองเฟิงถิงเซิน “เธอปกติดีใช่ไหม?”

เฟิงถิงเซินมองแผ่นหลังของหรงฉือที่เดินจากไปแล้ว ได้ยินเช่นนี้แล้วถึงเบนสายตากลับมา ก่อนก้มมองต่ำแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่รู้สิ”

“อีกอย่าง นายแย่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูซินซินกับเธอ เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย นี่…นี่มันชักจะแปลกเกินไปแล้ว”

เฟิงถิงเซินชะงักไปชั่วครู่ “อืม...”

“หรือว่าเธอไม่อยากได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูซินซิน? แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ? ซินซินเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเธอนะ!” เอ่ยถึงตรงนี้ ฉีอวี้หมิงไม่รู้นึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ พลันเอ่ยถามเฟิงถิงเซินว่า “หรือว่าเรื่องสิทธิ์ในการเลี้ยงดูซินซิน พวกนายได้คุยและตกลงกันไว้แล้วเหรอ?”

เฟิงถิงเซินแววตาลึกล้ำ ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “เปล่า ไม่เคยคุยกันมาก่อนเลย”

“บ้าน่า แล้วมันเพราะอะไรล่ะ!”