คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 166

คุณย่าเฟิงเองก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกันว่าหรงฉือไม่ได้พยายามเข้าหาเฟิงถิงเซินมากเหมือนกับแต่ก่อนแล้ว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนลมหายใจออกมา หรี่สายตามองไปยังเฟิงถิงเซิน ก่อนเอ่ย “ก็เป็นเพราะถิงเซินนั่นแหละ!”

ฝ่ายหญิงเขาอุตส่าห์พยายามเข้าหามานานจนป่านนี้แล้ว เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแต่อย่างใดเลย แล้วอย่างนี้ผู้หญิงเขาจะไม่หมดกำลังใจแล้วถอยห่างไปเองหรือ?

เฟิงถิงเซินได้ฟังดังนั้น เพียงแค่ยิ้มจาง ๆ ไม่พูดอะไร

ส่วนหรงฉือตอนนี้ เธอเลือกเงียบเท่าที่จะทำได้

เมื่อได้ฟังมาถึงตรงนี้ ก็เพียงแค่ตักอาหารมาแล้วก้มหน้ารับประทานเงียบ ๆ ไม่คิดที่จะเอ่ยคำใดออกไป

ยังรับประทานอาหารไม่เสร็จ โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินก็มีสายโทรเข้ามา

เฟิงถิงเซินเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปรับสาย

แต่ไม่นานก็กลับมาแล้ว

หลังทานข้าวเสร็จ เขาก็บอกกับคุณย่าเฟิงว่า “ผมมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะครับ”

เฟิงจิ่งซินก็หัวไวมาก น่าจะเดาได้แล้วว่าสายเมื่อครู่ที่โทรเข้ามาคือหลินอู๋

เธอก็อยากตามไปเยี่ยมหลินอู๋ที่โรงพยาบาลด้วยเหมือนกัน จึงพูดว่า “คุณพ่อ หนูไปด้วยค่ะ”

เฟิงถิงเซิน “ได้”

คุณย่าเฟิงเอ่ย “พาเสี่ยวฉือไปด้วยสิ พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี ออกไปพักผ่อนหย่อนใจด้วยกันหน่อยก็ดีนะ”

หรงฉือถึงค่อยเปิดปากพูดก็เวลานี้เอง “คุณย่าคะ เดี๋ยวหนูยังต้องไปหาเพื่อนคนหนึ่งอีกค่ะ”

คุณย่าเฟิง “ก็ได้...”

เฟิงจิ่งซินยังกังวลอยู่เลยว่าหรงฉือจะตามมาด้วย ครั้นได้ยินดังนี้ เธอก็วางใจแล้ว

ขณะขึ้นนั่งบนรถแล้วเตรียมจากไป เธอพูดกับหรงฉือว่า “บ๊ายบายค่ะแม่”

หรงฉือ “อืม บ๊ายบาย”

ประตูรถถูกปิดลง รถของเฟิงถิงเซินไม่นานก็ขับออกไปแล้ว

หรงฉือก็ขับรถออกไปตามหลังติด ๆ

หลังขับออกมาจากบริเวณบ้านเดิมแล้ว หรงฉือมือหนึ่งควงพวงมาลัยรถ ส่วนมืออีกข้างก็กดสายโทรหาอวี้มั่วซวิน ในตอนที่อวี้มั่วซวินกดรับสายแล้ว ก็เอ่ยเข้าประเด็นทันที “ฉันจะหย่ากับเฟิงถิงเซินแล้ว เมื่อกี้เขาเพิ่งให้ใบหย่าฉันมา เขาแบ่งทรัพย์สินให้ฉันนิดหน่อย ฉันต้องการหาทนายมาช่วยดูว่าในสัญญานี้มีช่องโหว่ทางกฎหมายอะไรหรือเปล่า”

อวี้มั่วซวินกำลังรับประทานอาหารกับคนอื่นอยู่

ครั้นได้ฟังถึงตรงนี้ ก็ดีใจอย่างยิ่งยวด เขาเอ่ย “ผมจะหาทนายที่เชื่อถือได้ให้คุณเดี๋ยวนี้!”

ไม่รีรอให้ฉีอวี้หมิงได้พูดอะไร เขาก็ชิงกดวางสายไปก่อนแล้ว

ฉีอวี้หมิง “...”

“เรื่องอะไรกันถึงได้เร่งด่วนปานนี้?”

ในขณะที่ฉีอวี้หมิงกำลังบ่นอยู่นั้น เฮ่อฉางปั่วได้ค้นหาหมายเลขโทรศัพท์ของหรงฉือจนเจอแล้ว อยากจะกดโทรออกไป แต่กลับยังสองจิตสองใจ

ทว่าในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ไม่วายกดสายโทรออกไปอยู่ดี

เวลานี้ หรงฉือเพิ่งถึงบ้านได้ไม่นาน

เมื่อเห็นสายโทรเข้าจากเขา เธอก็หยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย “คุณเฮ่อ มีธุระเหรอคะ?”

“คุณ...”

เรื่องระหว่างเธอกับเฟิงถิงเซิน ความจริงแล้วเขาไม่ควรล้ำเส้น

“คุณสบายดีไหม” คำพูดไม่กี่คำนี้ ด้วยสถานะปัจจุบันของเขาในตอนนี้ ก็ยังไม่เหมาะสมที่จะถามออกไปอยู่ดี

หรงฉือกลับคิดว่าที่เขาโทรมาก็เพื่อต้องการนัดเธอไปพบตานตาน

เธอเห็นเขาเงียบไป จึงกล่าวว่า “ถ้าจะให้ไปพบตานตาน พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องจัดการ อาจจะไม่มีเวลาว่าง ขอเป็นวันมะรืนหรือสัปดาห์หน้าได้ไหมคะ?”