คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 167

เมื่อครู่อวี้มั่วซวินโทรศัพท์มาหาเธอ บอกว่าช่วยนัดหมายทนายความไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าให้เธอไปพบทนาย

เธอต้องรีบยืนยันเรื่องการหย่าร้างให้เร็วที่สุด

เฮ่อฉางปั่วรู้ว่าเธอเข้าใจผิดแล้ว แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เพียงกล่าวว่า “โอเคครับ”

บทสนทนาดำเนินมาถึงตรงนี้ หรงฉือนึกว่าเขาจะวางสายแล้ว

ครั้นเห็นว่าเขายังไม่วางสาย หรงฉือจึงถามด้วยความฉงน “ประธานเฮ่อ ยังมีเรื่องอื่นอีกเหรอคะ?”

เฮ่อฉางปั่วรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของหรงฉือนั้นสงบนิ่ง ฟังแล้วราวกับไม่ได้แฝงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวหรือว่าแตกสลายอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย

แต่ทว่า มันเป็นแบบนี้จริงหรือ?

หรือเธออาจเพียงแค่สกดกลั้นอารมณ์ไว้เท่านั้น?

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาทีโดยไม่มีเสียงตอบรับใดส่งกลับมา หรงฉือจึงได้แต่เอ่ยขึ้นว่า “ประธานเฮ่อคะ? คุณยังอยู่ในสายไหม?”

เฮ่อฉางปั่วได้สติ จึงกล่าว “อยู่ครับ”

หรงฉือ “คุณมีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เธอกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ฉันเองยังมีเรื่องอื่นต้องจัดการ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ?”

เฮ่อฉางปั่วทำได้เพียงตอบกลับมาว่า “โอเคครับ”

หรงฉือไม่พูดพร่ำทำเพลง กดวางสายโทรศัพท์ทันที

อาจารย์เธอมีความคาดหวังต่อแนวคิดในช่วงก่อนหน้านี้ของเธอมาก สองวันก่อนหนานจื้อจือได้ส่งข้อความมาหาเธอ ให้เธอเรียบเรียงเนื้อหาใหม่สักเล็กน้อย แล้วพอถึงเวลาเขาจะช่วยดูให้อีกที เมื่อมั่นใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว ค่อยให้เธอส่งไปตีพิมพ์กับทางวารสารที่ทรงอิทธิพล

หลายวันก่อนมัวยุ่งอยู่กับงานของซวิ่นตู้กับฉางโม่ ทางฝั่งของงานวิทยานิพนธ์จึงไม่มีความคืบหน้ามากนัก

ตอนนี้เธอมีเวลาว่างแล้ว จึงอยากรีบทำเรื่องนี้ให้เสร็จโดยเร็ว

นึกได้อย่างนี้แล้ว เธอวางมือถือลงด้านข้าง แล้วเปิดโน้ตบุ๊ก

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเฮ่อฉางปั่วคุยโทรศัพท์เสร็จ ก็โทรกลับไปหาฉีอวี้หมิงแล้วถามว่า “ถิงเซินจะหย่ากับเธอ แล้วสิทธิ์ในการเลี้ยงดูซินซินล่ะ เธอคงไม่เห็นด้วยแน่นอนใช่ไหม? พวกเขาเตรียมจะฟ้องศาลกันแล้วใช่หรือเปล่า?”

เขาเงียบไปพักใหญ่ แล้วค่อยถามขึ้นว่า “แล้วถิงเซินล่ะ? เขามีปฏิกิริยายังไงบ้าง?”

“ถิงเซินเองก็ค่อนข้างคาดไม่ถึงเหมือนกัน วันนี้ระหว่างกินข้าวที่บ้านเดิม ฉันรู้สึกว่าเขาดูสนใจหรงฉือมากกว่าในเวลาปกติแล้วจริง ๆ บ้าเอ๊ย ถ้าเป็นจริงอย่างที่ฉันคาดเดาไว้ งั้นหรงฉือก็เหลี่ยมอยู่บ้างจริง ๆ ดูถูกไม่ได้เลย!”

เฮ่อฉางปั่วเอ่ยเสียงเรียบ “หรือบางทีเธออาจจะอยากหย่าจริง ๆ ก็ได้นะ?”

ฉีอวี้หมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “นายว่าหรงฉือน่ะเหรอ?” เขาขำพรวดออกมา “จะเป็นไปได้ยังไง? เธอชอบถิงเซินมาตั้งแต่อายุสิบปีปลาย ๆ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ เธอไม่มีทางตัดใจไปจากถิงเซินได้หรอกเชื่อสิ”

เฮ่อฉางปั่วพูดกำกวม “คนเราก็เปลี่ยนกันได้ทั้งนั้น”

ฉีอวี้หมิงยังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง “ยังไงฉันก็ว่าเป็นไปไม่ได้อยู่ดี”

เอ่ยมาถึงตรงนี้ เขาพูดต่ออีกว่า “ไม่ว่าจะพูดยังไง สำหรับถิงเซินแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่ควรค่าแก่การฉลอง รอให้นายกลับจากทำงานต่างจังหวัด และหลินอู๋อาการดีขึ้นมาหน่อย เรามาหาเวลาฉลองกันหน่อยดีกว่า”

พูดมาถึงจุดนี้แล้ว ฉีอวี้หมิงเพิ่งค้นพบในเวลานี้เองว่าเฮ่อฉางปั่วดูเงียบ ๆ