คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 169

คิดมาถึงตรงนี้ เธอพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ไม่มีปัญหาก็ดีแล้วค่ะ”

ระหว่างพูด เธอหยิบปากกาที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา แล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

เธอเอ่ยกับเผยซวี่เฉิน “งั้นเรื่องที่เหลือต่อจากนี้เกี่ยวกับการหย่าร้าง ฉันขอฝากคุณทนายเผยด้วยนะคะ”

เผยซวี่เฉินพยักหน้า “เดี๋ยวผมต้องเข้าประชุม ไว้ช่วงบ่ายผมจะติดต่อคุณเฟิงถิงเซินไป เพื่อพูดคุยกันถึงเรื่องหลังการหย่าร้างระหว่างคุณกับเขานะครับ”

หรงฉือ “โอเคค่ะ”

ตอนนี้ก็ใกล้เวลาอาหารมื้อกลางวันแล้ว หลังจากรับประทานอาหารกับเผยซวี่เฉิน หรงฉือกับอวี้มั่วซวินก็ไปที่บ้านของหรงฉือ และเขียนวิทยานิพนธ์ของพวกเขาต่อ

ขณะที่หรงฉือกับอวี้มั่วซวินกำลังง่วนอยู่กับงาน อีกด้านหนึ่งในเฟิงซื่อกรุ๊ป เฟิงถิงเซินที่กำลังกลับเข้าออฟฟิศมา และเพิ่งเริ่มดูงานเอกสาร โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาคว้ามือถือขึ้นมารับสาย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครโทรมาครับ?”

“สวัสดีครับคุณเฟิงถิงเซิน ผมเป็นทนายความของคุณหรงฉือ ผมแซ่เผยนะครับ คือว่าคุณหรงฉือเธอได้เซ็นชื่อในใบหย่าของพวกคุณเรียบร้อยแล้ว และเรื่องหลังหย่าระหว่างพวกคุณ คุณหรงฉือก็ได้มอบหมายให้ผมช่วยจัดการแทนแล้วด้วย ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณเฟิงมีเวลาหรือเปล่าครับ?”

เฟิงถิงเซินได้ฟังดังนั้น พลันชะงักไปชั่วครู่ แล้วจึงค่อยลดสายตามองลงต่ำแล้วพูด “บ่ายวันนี้ผมต้องเข้าประชุมผ่านวิดีโอคอลสองครั้ง เกรงว่าคงปลีกตัวไปทำเรื่องอื่นได้ยาก พรุ่งนี้ประมาณสิบโมงเช้า คุณสามารถมาหาผมได้ที่เฟิงซื่อกรุ๊ป”

เผยซวี่เฉินพูด “โอเคครับ ขอบคุณคุณเฟิงที่ให้ความร่วมมือ ไว้ผมจะติดต่อไปอีกที”

หลังจากวางโทรศัพท์แล้ว เฟิงถิงเซินกลับมาอ่านเอกสารต่อ

……

ฟ้าค่อย ๆ มืดลง

อวี้มั่วซวินมีธุระ จึงกลับไปก่อนแล้ว

หรงฉืออยากกลับไปรับประทานมื้อค่ำที่บ้านตระกูลหรง จึงหยิบกระเป๋าแล้วออกไปทันที

ขณะเพิ่งขึ้นนั่งบนรถ โทรศัพท์จากเฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามา

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเฟิงจิ่งซินโทรมาหาเธอเพื่ออะไร

ตอนนี้หรงฉือไม่อยากจะสนใจเธอ จึงไม่รับสาย

เฟิงจิ่งซินโทรเข้ามาติดต่อกันหลายสาย เห็นว่าเธอไม่รับเลย จึงหยุดโทร

เมื่อมาถึงยังเขตชุมชนวิลล่าของบ้านตระกูลหรง ก็ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงเวลารถติดที่มีรถเข้าออกเยอะพอดี

ในใจเธอคิดอยู่เช่นนี้ ทว่าเนื่องจากเขาเคยช่วยเหลือเธอ เธอจึงไม่ได้พูดมันออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปหากเธอได้ไปใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนตานตาน เธอก็ต้องพบหน้าเขาอีกอยู่ดี

พวกเขาไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่หากความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาตึงเครียดจนเกินไป ก็ไม่เห็นว่าจะเป็นผลดีแต่อย่างใด

คิดมาถึงตรงนี้ หรงฉือพยักหน้า “งั้นคุณไปทำธุระเถอะค่ะ ฉัน...”

เฮ่อฉางปั่ว “ผมได้ยินว่าแถวนี้มีร้านเค้กขึ้นชื่ออยู่ร้านหนึ่ง เมื่อก่อนผมไม่ค่อยได้มาแถวนี้เลย ผมหาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ คุณพอจะรู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของร้านเค้กที่ว่าหรือเปล่าครับ?”

หรงฉือไม่สงสัยในเจตนาของเขา จึงกล่าว “แถวนี้มีร้านเค้กขึ้นชื่ออยู่ร้านหนึ่งจริง ๆ ค่ะ แต่ไม่ได้อยู่ฝั่งหมู่บ้านทางนี้หรอก ร้านตั้งอยู่บนถนนอีกเส้นหนึ่งซึ่งห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตรค่ะ”

หรงฉือชี้บอกทางเขา

เฮ่อฉางปั่วกล่าว “โอเค ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ในเวลานี้ รถของเธอได้เคลื่อนมาถึงด้านหน้าไม้กั้นอ่านทะเบียนรถยนต์แล้ว เธอจึงกล่าว “ฉันไปก่อนนะคะ”

เฮ่อฉางปั่ว “ไว้เจอกันครับ”