คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 170

ที่จริงเฮ่อฉางปั่วรู้ว่าร้านนั้นตั้งอยู่ที่ใด

หลังจากหรงฉือเข้าหมู่บ้านไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ไปร้านเค้กที่ว่าแต่อย่างใด

เขาขึ้นนั่งบนรถ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดสายโทรออกไป “อวี้หมิง ฉันกลับมาแล้ว ดึก ๆ ฉันต้องรีบไปขึ้นเครื่องอีก นายลองถามถิงเซินดูว่าเขาว่างหรือเปล่า ถ้าเขาไม่ว่าง เดี๋ยวนายไปเยี่ยมหลินอู๋ที่โรงพยาบาลกับฉันหน่อยนะ”

ฉีอวี้หมิงตะลึงงัน “นี่นายกลับมาแล้วเหรอ? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

เฮ่อฉางปั่วไม่ตอบคำถามของเขา “นายโทรถามหลินอู๋ก่อน ว่าเธอสะดวกให้เราไปเยี่ยมหรือเปล่า”

ฉีอวี้หมิงกำลังคิดจะอ้าปากถามเฮ่อฉางปั่วว่าทำไมไม่โทรหาเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋เอง

แต่พอมานึกดูอีกที ก็รู้สึกว่าเฮ่อฉางปั่วคงมีงานอย่างอื่นต้องจัดการ และน่าจะยุ่งมาก อีกอย่างวันนี้เขาก็ยังไม่ได้ไปเยี่ยมหลินอู๋พอดี จึงตกปากรับคำโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก

เฟิงถิงเซินไม่ว่าง

หลังจากวางโทรศัพท์ เฮ่อฉางปั่วซื้อช่อดอกไม้และกระเช้าผลไม้ แล้วมุ่งหน้าตรงมาหาฉีอวี้หมิงที่โรงพยาบาล

ในห้องพักผู้ป่วย

เมื่อได้เห็นเขา หลินอู๋พลันถามยิ้ม ๆ “ทำไมถึงกลับมากะทันหันล่ะ?”

เฮ่อฉางปั่วตอบเสียงเรียบ “กลับมาจัดการธุระนิดหน่อยน่ะ”

หลินอู๋ได้ฟังดังนั้น ก็ก้มหน้าลูบจับช่อดอกไม้ที่เขาเพิ่งเอามาให้ แล้วกล่าว “แบบนี้เองเหรอ...”

เขากลับมาจัดการธุระจริง ๆ หรือว่าตั้งใจเดินทางไกลเพื่อกลับมาเยี่ยมเธอโดยเฉพาะกันแน่...

แม้ว่าหลังจากเธอได้รับบาดเจ็บ เขาไม่ได้รีบร้อนกลับมาดูอาการเธอในทันที แต่พอเขาหาเวลาได้แล้วก็มาเยี่ยมเธอเลย แบบนี้ก็นับว่ามีความตั้งใจมากแล้ว

......

ในคืนวันนั้นหรงฉือพักที่บ้านตระกูลหรง

วันต่อมา เธอตื่นแต่เช้าตรู่

มองดูไม้อวบน้ำที่ถูกเลี้ยงไว้อย่างดีบนขอบหน้าต่างแล้ว หรงฉือก็บิดขี้เกียจด้วยสีหน้าอันแช่มชื่น

ขณะเธอลงมาชั้นล่าง ป้าสะใภ้เธอก็ตื่นแล้ว และกำลังลงมือเตรียมอาหารเช้าให้หรงฉือกับลูกทั้งสองคนอยู่

เมื่อเห็นเธอก็คลี่ยิ้มบางพลางกล่าว “วันนี้เสี่ยวฉือดูอารมณ์ดีจังเลยนะ?”

หรงฉือเดินไปช่วยนวดแป้ง เผยสีหน้าแย้มยิ้มพลางเอ่ย “ค่ะ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

บะหมี่ร้อน ๆ หอมกรุ่นจากเตาก็ต้มเสร็จแล้ว หรงฉือนั่งลงและตั้งท่าจะโซ้ยบะหมี่ในชาม โทรศัพท์กลับดังขึ้นมาเสียก่อน

แต่ที่โรงพยาบาลมีเชื้อโรคเยอะ ผู้ใหญ่ไม่อยากให้เธอเทียวไปเทียวมาที่โรงพยาบาลบ่อย ๆ อีกอย่างตอนนี้น้าอู๋อู๋ก็ดีขึ้นมากแล้ว เธอจึงไม่ได้เป็นห่วงขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้พอเธอว่างขึ้นมา ไม่มีใครอยู่เล่นเป็นเพื่อนด้วย เธอจึงได้แต่โทรหาคุณแม่ให้พาไปเที่ยว

แต่ใครจะคิดว่าเธอโทรศัพท์ไปแล้ว ทว่าทางด้านคุณแม่กลับไม่รับสายเธอเลย

“ไว้ดึก ๆ ค่อยโทรนะ แม่ของลูกเขาน่าจะเปิดเครื่องตอนดึก ๆ”

เฟิงจิ่งซินเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ก็ได้ค่ะ...”

หรงฉือไม่มีทางที่จะไม่เปิดมือถือแน่นอน

เพราะอย่างไรเสีย เธอยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องหารือกับอวี้มั่วซวิน

อีกอย่างช่วงค่ำ ๆ เผยซวี่เฉินก็อาจจะติดต่อเธอมา

ผ่านไปกว่าครึ่งค่อนชั่วโมงแล้ว เธอจึงค่อยเปิดมือถือ

เพิ่งเปิดเครื่องได้ไม่นาน ก็มีโทรศัพท์จากเฟิงจิ่งซินโทรเข้ามาอีกครั้ง

หรงฉือเปิดโน้ตบุ๊ก เห็นแล้วแต่ว่าเมินไม่สนใจ เขียนงานวิทยานิพนธ์ของตัวเองต่อ

เฟิงจิ่งซินเห็นว่าหรงฉือยังคงไม่รับสายเธอ แต่เฟิงถิงเซินกำลังจะออกไปแล้ว เธอจึงพูด “คุณพ่อ คุณแม่ก็ยังไม่รับสายหนูอยู่ดีค่ะ คุณพ่อช่วยโทรหาคุณแม่ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”