ฉางโม่มีเรื่องที่ต้องจัดการมากมาย
ในคืนวันนั้นหลังจากที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาทำงานต่อที่ฉางโม่
ตอนเช้าวันพุธตอนที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินกำลังประชุม เลขาของอวี้มั่วซวินก็เข้ามาบอกกับเขาว่าเฮ่อฉางปั่วมาหา
อวี้มั่วซวิน “...”
ไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าทำไมเฮ่อฉางปั่วจึงมาหาโดยไม่บอกกล่าว
ฐานะและตำแหน่งของเฮ่อฉางปั่วก็ชัดเจนอยู่แล้ว
ในเมื่อเขามาแล้ว อวี้มั่วซินจะไม่ให้เกียรติเขาคงจะเป็นไปได้ยาก
เขาจึงทำได้เพียงหันไปพูดกับหรงฉือ “คุณดำเนินการประชุมไปก่อนนะ ผมจะออกไปดู”
หรงฉือ “โอเค”
ตอนที่อวี้มั่วซวินออกไป เฮ่อฉางปั่วก็นั่งรออยู่ในห้องรับแขกแล้ว
เห็นว่าอวี้มั่วซวินมาคนเดียว สายตาเฮ่อฉางปั่วล่อกแล่กเล็กน้อย เป็นฝ่ายยืนขึ้นโน้มตัวไปจับมืออวี้มั่วซวินก่อน “มาหาโดยพลการโดยไม่ได้บอกกล่าว ต้องขออภัยประธานอวี้ด้วยนะครับ”
“...” อวี้มั่วซวินทำได้เพียงกล่าวว่า “ประธานเฮ่อเกรงใจเกินไปแล้วครับ”
หลังจากที่นั่งลงแล้ว เฮ่อฉางปั่วก็เข้าประเด็นหลักทันที นำเอกสารฉบับหนึ่งส่งให้อวี้มั่วซวิน “นี่เป็นเอกสารแสดงความจริงใจในการร่วมมือของผม ประธานอวี้จะลองอ่านดูหน่อยดีไหมครับ?”
อวี้มั่วซวินรับมาอ่าน
เขายิ่งอ่านสีหน้ายิ่งจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด เขาวางเอกสารลง กล่าวว่า “ประธานเฮ่อมีความจริงใจมากจริง ๆ ครับ เพียงแต่ว่าทางเรายังมีสิ่งอื่นที่ยังต้องพิจารณาอีก คาดว่าอาจจะต้องใช้ระยะเวลาสักพักหนึ่งจึงจะให้คำตอบประธานเฮ่อได้ครับ”
เฮ่อฉางปั่วมีท่าทีที่ดีอย่างมาก “ไม่เป็นไรครับ การเปรียบเทียบข้อดีข้อเสียต่างๆผมเข้าใจได้ครับ ต่อจากนี้หากประธานอวี้มีข้อโต้แย้งอะไรเกี่ยวกับเงื่อนไขของทางเรา สามารถติดต่อผมได้ทุกเมื่อเลยครับ ทางเราก็สามารถพูดคุยเพื่อปรับเปลี่ยนได้”
เฮ่อฉางปั่วไม่รั้งรออยู่นาน ท้ายที่สุดก็กล่าวลากับอวี้มั่วซวินและจากไปทันที
ความจริงใจการร่วมมือของเฮ่อฉางปั่วมีมากพอ ท่าทีก็ดี อวี้มั่วซวินไม่พบจุดบกพร่อง และยังเดินไปส่งเขาด้วยตนเอง
ตอนที่กลับมา หรงฉือก็ประชุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดกับหรงฉือว่า “ความสามารถในการทำงานของเฮ่อฉางปั่วคนนี้ยอดเยี่ยมมาก”
วันก่อนเขาเพิ่งจะปฏิเสธเขาทางโทรศัพท์ไป วันนี้เฮ่อฉางปั่วก็นำแผนความร่วมมือที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจมาด้วย ทุกกระบวนการในแผนงานตรงจุดทั้งหมด
เขากล่าวว่า “พูดตามตรง ผมสนใจกับแผนงานที่เขาเสนอจริง ๆ ”
ขอบตาของเธอแดงเล็กน้อย ก้มหน้ากินข้าวเช้าคำเล็ก ๆด้วยความกลัดกลุ้มใจ พลางกล่าวกับเฟิงถิงเซินที่นั่งกินข้าวเช้าตรงข้ามกับเธอว่า “ครั้งที่สี่แล้ว นับตั้งแต่วันเสาร์ที่แล้ว หนูโทรไปแม่สี่ครั้งแล้ว แต่แม่ไม่เคยรับสักครั้งเลย...”
เฟิงถิงเซินกล่าว “งั้นผ่านไปอีกสักพักค่อยโทรไปใหม่”
เธอไม่มีกะจิตกะใจจะกินอาหารเช้าแล้ว “ถ้าแม่ไม่รับสายอีกล่ะคะ?”
“งั้นก็รอต่อไปอีก ผ่านไปอีกสักระยะ แม่ก็คงจะรับเอง”
เฟิงจิ่งซินฟังแล้วอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ถามอย่างคาดหวังว่า “ผ่านไปอีกสักระยะคือเมื่อไหร่เหรอคะ?”
เฟิงถิงเซินหยุดทานอาหารไปครู่หนึ่ง พลางกล่าว “ภายในสองสัปดาห์นี่ล่ะ”
เฟิงจิ่งซินหัวเสียทันที “สองสัปดาห์ นั้นมันอีกนานมากเลยไม่ใช่หรือคะ?”
เฟิงถิงเซินพยักหน้า “ก็นานนิดหน่อย”
เฟิงจิ่งซิน “ ...”
“แต่สุดสัปดาห์นี้หนูอยากไปเที่ยว น้าอู๋อู๋แผลยังไม่หายดีไปเป็นเพื่อนหนูไม่ได้ พ่อไปเป็นเพื่อนหนูได้ไหมคะ?”
เฟิงถิงเซินถามความเห็นกับเธออย่างจริงจัง “วันเสาร์พ่อมีงานเยอะ วันอาทิตย์ถึงจะมีเวลาว่าง ถ้าหนูอยากไปเที่ยววันเสาร์ หนูไปเที่ยวกับคุณอาเฮ่อแล้วก็ตานตานดีไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...