คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 188

“งั้นก็ดี”

เฮ่อฉางปั่วโล่งใจ จากนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

หรงฉือทักทายกับอวี้มั่วซวินอีกครั้ง ก็ออกจากบริษัทไป

เมื่อมาถึงวิลล่า ตอนที่เข้าไปในห้องของเฟิงจิ่งซิน เฟิงถิงเซินก็กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ

พอเห็นเธอ เขาก็หันมาถามว่า “กลับมาแล้วเหรอ?”

หรงฉือ “...อืม”

เธอวางกระเป๋า แล้วเดินไปที่เตียงเพื่อดูเฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินยังให้น้ำเกลืออยู่ อาจจะเป็นเพราะง่วง เลยขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วผล็อยหลับไป

เธอก็ไม่ได้ปลุกเฟิงจิ่งซิน แล้วถามเฟิงถิงเซินว่า “อาการเป็นยังไงบ้าง?”

“ตอนผมกลับมายังปวดท้องอยู่ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว”

“...อืม”

หรงฉือนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ข้าง ๆ หาหนังสือสักเล่มออกมา ตั้งใจว่าจะอ่านไปด้วยพลางรอเฟิงจิ่งซินไปด้วย

เฟิงถิงเซินกลับมองมา “กินข้าวหรือยัง?”

หรงฉือ “ยัง”

เฟิงถิงเซินอยากจะพูดอะไรต่อ เฟิงจิ่งซินก็ตื่นขึ้นมาเสียก่อน

เมื่อเห็นหรงฉือ ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ดีใจว่า “คุณแม่? กลับมาแล้วเหรอคะ?”

“จ้ะ” หรงฉือปิดหนังสือที่เธอเพิ่งเปิดอ่าน แล้วเดินไปนั่งข้างเตียง ยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็ปีนขึ้นมา โอบกอดรอบคอของเธอไว้ แล้วพูดว่า “ในที่สุดคุณแม่ก็มาแล้ว”

ถูกร่างเล็กนุ่มนิ่มของเธอกอดอยู่ หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือมากอดเธอไว้ พร้อมสังเกตรูเข็มที่อยู่บนมือของเธอ

เฟิงจิ่งซินให้น้ำเกลือมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ตอนนี้คนเริ่มมีกำลังวังชาขึ้นมาก ท้องก็หิวแล้ว จึงพูดว่า “คุณแม่คะ หนูหิวแล้ว”

เฟิงถิงเซินนั่งอยู่ที่เดิม แล้วหมุนตัวเข้ามาหา “ให้คนเอาอาหารขึ้นมาให้หนูกินดีไหม?”

เฟิงจิ่งซินโผล่หัวออกมาจากอ้อมกอดของหรงฉือ “ไม่เอาค่ะ หนูอยากกินอาหารฝีมือคุณแม่”

หรงฉือได้ยินก็พูดว่า “กินไปก่อนเถอะนะ ครั้งหน้าแม่ค่อยทำให้หนู”

พอมาถึงข้างล่าง เฟิงจิ่งซินนั่งอยู่ข้าง ๆ หรงฉือ กินอาหารที่หรงฉือช่วยคีบให้เธอไปด้วย พลางบอกหรงฉือว่าพรุ่งนี้เช้าเธออยากจะกินอะไรไปด้วย

หรงฉือเห็นเธอไม่เป็นอะไรมากแล้ว จึงเอ่ยว่า “อีกเดี๋ยวแม่ยังมีธุระ ที่หนูพูดมาทั้งหมดนี้ แม่ค่อยทำให้หนูครั้งหน้านะ”

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็มองหรงฉือแวบหนึ่ง แต่กลับไม่ได้พูดอะไร

เฟิงจิ่งซินกลับไม่พอใจแล้วพูดว่า “ช่วงนี้คุณแม่มักจะยุ่งเรื่องงาน นาน ๆ จะกลับมาที ตอนนี้ก็จะกลับแล้วเหรอคะ? หนูไม่ยอม!”

หรงฉือมองท่าทางโกรธเคืองของเธอ แล้วคิดว่าการเจอกันเดือนละครั้งแต่กลับแวะมาแค่แปบเดียวแบบนี้ ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมจริง ๆ

เธอจึงเอ่ย “เข้าใจแล้วจ้ะ คืนนี้แม่จะอยู่เป็นเพื่อนหนูแล้วกัน”

เฟิงจิ่งซินยิ้มแล้ว จากนั้นก็ยื่นข้อเสนออีกว่า “พรุงนี้หนูยังอยากให้คุณแม่ไปส่งหนูที่โรงเรียนด้วยค่ะ”

หรงฉือกินข้าวพร้อมกับพูดว่า “โอเค”

ไม่เจอหรงฉือนาน หลังทานข้าวเสร็จ เฟิงจิ่งซินก็ลากเธอขึ้นไปข้างบน พร้อมกับแบ่งปันถึงเรื่องราวสนุก ๆ ในช่วงนี้ให้เธอฟัง ทั้งเรื่องเพื่อนร่วมชั้น คุณครู และเรื่องที่เธอสนใจด้วยไม่หยุดปาก

หรงฉือฟังครู่หนึ่ง พบว่าเฟิงถิงเซินกำลังพิงประตูแล้วมองมายังพวกเธอ

และไม่รู้ด้วยว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร