หลังอาบน้ำและเป่าผมให้เฟิงจิ่งซินเสร็จ หรงฉือก็เตรียมตัวจะไปอาบน้ำเช่นกัน
ห้องของเฟิงจิ่งซินไม่มีของใช้ของเธอเลย เธอจึงหันกลับไปห้องนอนใหญ่
ทั้งห้องมืดสนิท เฟิงถิงเซินไม่อยู่
พอเธอเปิดไฟก็ตกตะลึง จนเกือบจะสงสัยว่าตัวเองเดินมาผิดห้องหรือเปล่า
เธออยู่ห้องนอนนี้มาเจ็ดปี เธอคุ้นเคยกับทุกอย่างภายในห้องนี้เป็นอย่างดี
แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งที่สะท้อนเข้ามาในสายตาของเธอกลับดูไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย
เพราะทุกอย่างภายในห้องเปลี่ยนไปหมดแล้ว
จะบอกว่าทั้งหมดก็ไม่ได้ อย่างน้อยพื้นก็ยังไม่ได้เปลี่ยน
แต่นอกจากพื้นแล้ว โคมไฟระย้าภายในห้อง ผ้าม่าน เตียง โต๊ะข้างเตียง โต๊ะกลมเล็กที่อยู่ติดหน้าต่าง โซฟา โต๊ะน้ำชา พรมและอื่น ๆ แม้แต่ตู้กดน้ำและถ้วยชาต่างก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้ว
อีกอย่าง โต๊ะเครื่องแป้งที่เธอใช้ประจำก็หายไปด้วย
ข้าวของเครื่องใช้ที่เธอใช้อยู่บ่อย ๆ ข้างบนนั้น ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน
พอเห็นแบบนี้ เธอก็เดาว่าร่องรอยทั้งหมดของเธอที่อยู่ภายในห้องนี้ น่าจะถูกลบออกไปหมดแล้ว
ก็จริง
การหย่าของพวกเขาใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว
หลังจากหลินอู๋บาดเจ็บเพื่อช่วยเขา ทันทีที่เฟิงถิงเซินกลับมาก็รีบไปหาเธอเพื่อเซ็นหนังสือสัญญาหย่าฉบับใหม่ พอจะดูออกว่าเขากระตือรือร้นอยากจะหย่ากับเธอ เพื่อจะได้มอบสถานะให้หลินอู๋
เพียงแต่ ใบหย่าของพวกเขายังดำเนินการไม่เสร็จสิ้นเลย
ทางฝั่งเขาก็กระตือรือร้นที่จะลบร่องรอยทั้งหมดของเธอออกไปแบบนี้แล้ว?
หรงฉือถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมจะปิดไฟออกไปจากห้อง เสียงของป้าหลิวก็ดังขึ้นด้านหลังเธอ “คุณนาย”
หรงฉือหันกลับไป เห็นเพียงป้าหลิวในมือถือถาด ที่ด้านบนมีหม้ออาหารตุ๋นวางอยู่ “ป้าหลิว”
ป้าหลิวยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนที่คุณหญิงมาก่อนหน้านี้ แล้วเหลืออาหารเสริมไว้ที่นี่ บอกว่าถ้าฉันมีเวลาก็ตุ๋นให้คุณกินบ้างค่ะ”
หรงฉือ “ค่ะ ลำบากป้าหลิวแล้ว”
“คุณเกรงใจแล้ว” ป้าหลิวพูดจบ ก็หยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณนาย ข้าวของของคุณ... เมื่อช่วงต้นเดือน คุณเฟิงให้ฉันเก็บออกไปแล้ว และฉันก็ย้ายข้าวของของคุณขึ้นไปไว้ชั้นสามทั้งหมดแล้วค่ะ หากคุณต้องการอะไร ฉันจะขึ้นไปเอาให้คุณ หรือว่า...”
เธอกับเฟิงถิงเซินเซ็นหนังสือสัญญาหย่าเมื่อต้นเดือน
หรงฉือเอ่ย “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอาเองก็ได้”
หรงฉือส่ายหน้า “ไม่ล่ะจ้ะ หนูไปเถอะ”
“ค่ะ”
สามนาทีต่อมา เฟิงจิ่งซินก็กลับเข้ามา แล้วเอ่ยว่า “คุณแม่คะ คุณพ่อก็ให้หนูมาบอกคุณแม่ว่าฝันดีค่ะ”
หรงฉือวางหนังสือที่อยู่ในมือลง และตอบกลับว่า “จ้ะ แม่รู้แล้ว”
เฟิงจิ่งซินหาวครั้งหนึ่ง ปีนขึ้นเตียงแล้วนอนอยู่ในอ้อมแขนเธอ ก่อนจะกอดเธอไว้แล้วพูดว่า “เอาล่ะ คุณแม่ พวกเราก็นอนกันได้แล้ว ฝันดีนะคะ”
หรงฉือ “ฝันดี”
พูดจบก็ปิดไฟ
วันรุ่งขึ้น
ตอนที่หรงฉือตื่นนอน ฟ้าก็เพิ่งจะสว่าง
ส่วนเฟิงจิ่งซินยังไม่ตื่น
หลังเธอล้างหน้าแปรงฟังเสร็จก็ลงไปข้างล่าง แล้วเข้าไปในห้องครัว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...