คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 20

เพราะฉะนั้น ตอนวันเกิดของหลินอู๋ เฟิงถิงเซินก็ให้พวกเฮ่อฉางปั่วมาช่วยจัดงานฉลองให้เธอ และการแข่งขันของหลินอู๋ในครั้งนี้ พวกเฮ่อฉางปั่วก็มาดูการแข่งขันด้วย...

ได้ยินมาว่าตอนนี้หลินอู๋กับพวกเฮ่อฉางปั่วสนิทกันมากๆ

สนิทกันถึงขนาดที่พวกเขายังโทรเรียกหลินอู๋มาร่วมงานเลี้ยงด้วยทุกครั้งแม้ว่าเฟิงถิงเซินจะไม่อยู่

และพวกเฮ่อฉางปั่วก็ถือว่าหลินอู๋เป็นพวกเดียวกันไปแล้ว

อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เฮ่อฉางปั่วและคนอื่นๆ จึงเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่พวกเขาเจอเธอ

ก่อนหน้านี้เธอก็เคยอยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเฮ่อฉางปั่ว แต่พวกเขากลับดูถูกเธอ

และไม่ให้โอกาสเธอเลยด้วยซ้ำ

อีกทั้งยังเย็นชากับเธอมาตลอด

เธอเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ในเมื่อพวกเขาแสดงท่าทีออกมาแบบนั้น เธอก็ไม่ได้ฝืนอะไร

แต่ปกติเมื่อเจอกัน เธอมักจะทักทายอย่างสุภาพเสมอหากมีความจําเป็น

แต่มีหลายครั้งที่สิ่งที่เธอได้รับกลับคืนมาคือการเมินเฉยจากพวกเขา หรือแม้กระทั่งการดูถูก

ครั้งนี้หรงฉือจึงไม่คิดจะพูดอะไรอีก

เธอเดินผ่านอีกฝ่ายไปแล้วก็เดินจากไปเลย

แต่เฮ่อฉางปั่วกลับพูดว่า “คุณหรงก็สนใจการแข่งรถด้วยเหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเย็นชามาก

หรงฉือจับความหมายจากน้ำเสียงของเขาได้อย่างไว——เขากำลังสงสัยว่าเธอแอบตามเฟิงถิงเซินมาที่นี่

เธอหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณอยากจะพูดอะไร?”

เฮ่อฉางปั่วไม่รู้สึกละอายใจเลยสักนิดที่หรงฉือเดาใจเขาออก “ผมแค่รู้สึกว่าคนอย่างคุณหรง ไม่เหมือนคนที่ชอบการแข่งรถ ก็เลยรู้สึกสงสัยนิดหน่อย”

“คนอย่างฉัน?” หรงฉือจ้องตาเขา “คุณเฮ่อคะ เราสนิทกันเหรอ? คุณรู้จักฉันดีเหรอ? ถ้าคุณเฮ่อคิดว่าตัวเองรู้จักฉันดี งั้นลองบอกหน่อยสิว่าคนแบบฉันเป็นคนแบบไหน?”

หรงฉือทำให้รู้สึกเฮ่อฉางปั่วมาโดยตลอดว่าเธอเป็นนิ่งเงียบ อ่อนโยน หรือกระทั่งขี้อาย——แต่เขารู้สึกว่านั่นเป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอกของหรงฉือเท่านั้น แท้จริงแล้วหรงฉือเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมจัดมาก ไม่เช่นนั้น ตอนนั้นคงไม่ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นเพื่อให้ได้เฟิงถิงเซินมา

แต่หลังจากนั้น เธอยังคงแสร้งไร้เดียงสา จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ยอมรับว่าเรื่องในอดีตเป็นฝีมือของเธอ

เขาพูดว่า “พี่สะใภ้ แถวนั้นมีของกินเล่นตอนกลางคืนอร่อยนะ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”

หรงฉือยังไม่ได้ทานข้าวเย็น และยากกินอะไรอุ่นๆ เติมท้องสักหน่อย จึงตอบตกลง

ทันทีที่นั่งลง ท้องของหรงฉือก็ร้องโครกคราก

เฟิงถิงอีอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะนึกขึ้นได้ในทันที “พี่สะใภ้ พี่... ยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเหรอ?”

“อืม”

เฟิงถิงอีรู้สึกอายขึ้นมาที “ขอโทษนะครับพี่สะใภ้ โทษผมเอง...”

“ไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้ฉันก็ยังไม่เหมือนกัน”

เมื่อเฟิงถิงอีเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของหรงฉือแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขารู้สึกว่าหรงฉือดีมากจริงๆ

แต่น่าเสียดายที่พี่ชายของเขาไม่ชอบเลย เฮ้อ...