ยิ่งไปกว่านั้นหรงฉือกับเหรินจี่เฟิงยังไม่ถึงขั้นเป็นศัตรูกันด้วย
เพียงแต่ เรื่องนี้หรงฉือไม่ใช่ฝ่ายผิด จึงไม่อยากประนีประนอมง่าย ๆ
ตอนนี้ในเมื่อเหรินอี้อันเอ่ยปาก เธอก็สามารถไว้หน้าให้เขาได้
ทว่า...
ตอนนี้เอง เหรินอี้อันก็พูดเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวฉือ เธอไม่ต้องรีบ คิดให้ดีก่อนค่อยตอบลุงทีหลังก็ได้"
หรงฉือ "ค่ะ"
เหรินอี้อันพูดอีกครั้ง "ส่วนจี่เฟิง เธอปฏิบัติต่อเขาตามที่ตัวเองต้องการก็พอ ไม่ต้องไว้หน้าลุง"
หรงฉือพูด "เข้าใจแล้วค่ะ"
เหรินอี้อันยิ้ม ให้กับความซื่อตรงของเธอ "โอเค งั้นลุงไม่รบกวนเธอแล้ว ครั้งหน้าถ้าว่างค่อยคุยกันอีกนะ"
"ค่ะ สวัสดีค่ะ"
หลังวางสาย หรงฉือครุ่นคิด และโทรหาหนานจื้อจือ
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง หนานจื้อจือจึงเพิ่งโทรกลับมา "มีอะไร?"
หรงฉือเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง
หนานจื้อจือพูด "น้ำใจของเหรินอี้อันไม่ได้มอบให้ใครง่าย ๆ คุณลองคิดดูดี ๆ สักหน่อยก็ได้"
หนานจื้อจือยืนยันนิสัยของเหรินอี้อันอีกครั้ง
หรงฉือได้ยินแบบนี้ ก็พูด "ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะอาจารย์"
"อืม"
หนานจื้อจือไม่ได้พูดอะไรมาก และวางสายไป
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น หรงฉือจึงเพิ่งโทรกลับไปหาเหรินอี้อัน
เมื่อคืนเหรินอี้อันบอกให้เธอคิดให้ดีแล้วค่อยโทรกลับมาหาเขา ความจริงเขาเดาไว้แล้วว่าเธออาจจะโทรกลับมาหาเขาหลังจากถามหนานจื้อจือ
ได้ยินคำตอบของหรงฉือ เขาพูดอย่างอ่อนโยน "โอเค ลุงเข้าใจแล้ว ขอบใจนะเสี่ยวฉือ"
หรงฉือ "ลุงเกรงใจกันเกินไปแล้วค่ะ"
หลังวางสาย เหรินอี้อันก็ถอนหายใจโล่งอก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...