คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 215

หรงฉือกำลังวิเคราะห์เกมหมากล้อมเมื่อครู่นี้ของพวกเขา เมื่อได้ฟังดังนั้น ใจเธอพลันไหวหวั่น

ในเวลานี้เอง เธอได้ยินหลินอู๋พูดว่า “ผู้อาวุโสฉินคะ หลังจากได้ดูพวกคุณแข่งเล่นหมากล้อมกันแล้ว ฉันก็อยากจะลองดูมาก ๆ เลยค่ะ เพียงแต่ว่า ฉันมีความสามารถจำกัด หากจะให้เอาชนะถิงเซิน ก็เกรงว่า...”

“ไม่เป็นไร ๆ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้น” ผู้อาวุโสฉินพูดยิ้ม ๆ “ในเมื่อสนใจ งั้นก็เชิญเถอะ”

หลินอู๋กำลังจะกล่าวตอบรับ ก็มีคนหัวเราะพลางพูดขึ้นมาว่า “ถ้าเป็นคุณหลินละก็ จะแพ้หรือชนะก็พูดยากจริง ๆ ฮ่า ๆ”

“นั่นสิ ต่อให้ฝีมือการเล่นหมากล้อมของประธานเฟิงจะเก่งกาจแค่ไหน แต่หากเล่นกับคุณหลินแล้วเอาชนะคุณหลินขึ้นมาจริง ๆ ละก็ เกรงว่ากลับบ้านไปแล้วคงต้องคุกเข่าบนเปลือกทุเรียนเลยมั้ง?”

พอเสียงของคนคนนั้นดังขึ้น ผู้คนไม่น้อยที่อยู่โดยรอบต่างพากันส่งเสียงหัวเราะออกมา

ผู้อาวุโสฉินไม่รู้ว่าหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินอยู่ในความสัมพันธ์ระดับนี้

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แล้วเห็นว่าหลินอู๋หน้าตาโดดเด่น อีกทั้งใจกว้างแล้วยังมีความมั่นใจ ดู ๆ แล้วก็เหมาะสมกับเฟิงถิงเซินมาก

เขายิ้ม ก่อนมองไปที่เฟิงถิงเซินพลางพูดแซว “งั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็ต้องตั้งตารอดูแล้วสิ ดูว่านายอยู่ต่อหน้าแฟนตัวเองแล้ว จะยังสามารถเล่นหมากล้อมด้วยความสบายอกสบายใจเหมือนตอนเล่นกับตาเฒ่าอย่างฉันได้อีกไหม”

หลินอู๋ที่ตกเป็นจุดสนใจของทุกคนก็ไม่หวาดหวั่น เธอเอ่ยกับเฟิงถิงเซินว่า “ฉันไม่ใช่คนที่แพ้ไม่เป็น เราแข่งกันตามปกติก็พอค่ะ”

ใบหน้าหล่อเหลาของเฟิงถิงเซินเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา “โอเคครับ”

มีคนเห็นแล้ว จึงอดกลั้นไม่อยู่ “เกมยังไม่เริ่มเลย ก็โชว์หวานกันซะแล้ว”

“ถึงจะโชว์หวานกันก็เถอะ คุณหลินเป็นถึงผู้จบการศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยระดับท็อปของโลกเชียวนะ คุณหลินกล้าพูดแบบนี้ ฝีมือไม่มีทางแย่แน่นอน”

ผู้อาวุโสฉินไม่รู้จักหลินอู๋มาก่อน ครั้นได้ฟังมาถึงตรงนี้พลันเอ่ย “ที่แท้ยัยหนูเธอเป็นดอกเตอร์ด้วยเหรอเนี่ย” จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับเฟิงถิงเซิน “ตาแหลมไม่เบา”

อวี้มั่วซวินได้ยิน ก็กลอกตามองฟ้าทันที

ความจริงแล้วเมื่อครู่เขาอยากถามหรงฉือว่าจะลองดูสักตาไหม

แต่เขายังไม่ทันได้พูดออกมา ก็ถูกหลินอู๋ตัดหน้าไปเสียก่อน

ตอนนี้ดูมาถึงตรงนี้ เขาพลันรู้สึกรำคาญตา จึงเบ้ปากพึมพำเบา ๆ “จะเล่นก็เล่นสักทีสิ พูดมากขนาดนี้ไปเพื่ออะไร?”

เขาพูดเสียงเบามาก ทว่าหรงฉือกับเฮ่อฉางปั่วก็ยังได้ยินอยู่ดี

เมื่อครู่ตอนที่เฟิงถิงเซินเล่นหมากล้อมกับผู้อาวุโสฉิน เขาสังเกตเห็นว่าหรงฉือดูใจจดใจจ่อตลอดเวลา

ตอนนี้พอเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋แข่งกัน คราวนี้เธอกลับเพียงแค่ดูแป๊บเดียวเท่านั้น ก็เบือนสายตาไปทางอื่น ไม่สนใจหมากเกมนี้อีก

แม้ว่าหมากเกมนี้เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋จะมีการโต้ตอบกันไปมา

แต่เขาดูออกว่าฝีมือการเล่นหมากล้อมของหลินอู๋นั้น เทียบกับผู้อาวุโสฉินแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่บ้าง พอเทียบกับเฟิงถิงเซินก็ยิ่งแล้วใหญ่

แต่เธอก็ถือว่าไม่เลวแล้วจริง ๆ

ทว่าหรงฉือกลับมีปฏิกิริยาเช่นนี้...

“ก็พอใช้ได้นะ”

ในเวลานี้เอง อยู่ ๆ เสียงของผู้อาวุโสจี้พลันดังขึ้นจากทางด้านข้าง

ไม่รู้ว่าเขากับจี้ชิงเยว่มากันเมื่อไร ตอนนี้พวกเขาได้ยืนอยู่ที่ข้างกายของผู้อาวุโสฉินแล้ว