คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 220

แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย

พวกเขาจึงอยากเข้ามาคุยกับเธอสักหน่อย

หลินลี่ไห่ “เสี่ยวฉือ...”

หรงฉือยังไม่พูดอะไร อวี้มั่วซวินก็เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ประธานหลินมาเพราะอยากบอกความสัมพันธ์ของคุณกับเสี่ยวฉือให้ทุกคนได้รับรู้เหรอครับ?”

หลินลี่ไห่รอยยิ้มพลันแข็งค้างเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มประจบพร้อมกล่าว “ประธานอวี้ ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับเสี่ยวฉือ คุณช่วย...”

อวี้มั่วซวินไม่จำเป็นต้องรอให้หรงฉือเอ่ยปากด้วยซ้ำ เขาก็กล่าวขึ้นมาว่า “ถ้าประธานหลินอยากให้ทุกคนรู้ความสัมพันธ์ของคุณกับเสี่ยวฉือละก็ คุณอยากจะพูดอะไรผมก็ไม่ติดทั้งนั้นครับ”

หลินลี่ไห่ไม่อยากล่วงเกินอวี้มั่วซวิน

เมื่อได้ฟังดังนั้น เขาก็ได้แต่จากไปพร้อมกับหลินลี่หลาน

เพียงแต่ก่อนจากไป เขาเอ่ยกับหรงฉือว่า “ไว้ค่ำ ๆ พ่อจะโทรหา แกอย่าลืมล่ะ”

หรงฉือไม่พูดอะไร

เธอคร้านที่จะสนใจเขา

ส่วนโทรศัพท์ก็ยิ่งไม่มีวันรับสายอย่างแน่นอน

อวี้มั่วซวินรู้สึกหงุดหงิด “ผมละอยากลองดูสักตั้งให้มันแตกหักกันไปข้างจริง ๆ”

แล้วคิดว่าหรงฉือไม่อยากหรืออย่างไร?

เพียงแต่ว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับเฟิงถิงเซินในตอนนั้น เธอยังตามหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองไม่ได้เลย

หากแตกหักกับตระกูลหลินต่อหน้าสาธารณชน เพื่อปกป้องหลินอู๋แล้ว เดาว่าเฟิงถิงเซินกับพวกเฮ่อฉางปั่วคงได้ยกเรื่องนี้มาโจมตีเธอแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือการย้อนกลับเล่นงานฝ่ายตรงข้ามของคนตระกูลซุน เธอเองก็เคยประจักษ์กับตามาแล้ว

และไม่ใช่เพราะเหตุนี้เองหรือที่ทำให้แม่ของเธอยังไม่สามารถออกมาจากสถานพักฟื้นได้จวบจนวันนี้?

หรงฉือกับอวี้มั่วซวินคุยกันไปได้สักพัก ขณะหันศีรษะมาก็พบว่าพวกเฟิงถิงเซินไม่ได้เล่นหมากล้อมกันแล้ว

ตอนนี้ก็สายมากแล้ว พวกเขาจึงไปหาคุณยายหรง

คุณยายหรงกับพวกผู้อาวุโสจี้เพิ่งคุยกันเรื่องภาพวาดเสร็จ

ผู้อาวุโสจี้มีเพื่อนมาเพิ่มอีก จึงไปต้อนรับขับสู้เพื่อนคนนั้นแล้ว

ในอีกไม่กี่วันถัดมา พวกเขาก็เรียกได้ว่างานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจหายคอทีเดียว

วันนี้ หรงฉือได้รับแอปเปิลหลายลูกจากคนในบริษัท

หรงฉือนิ่งอึ้ง ก่อนเอ่ย “ถึงคริสต์มาสแล้วเหรอ? เร็วขนาดนี้เลย?”

“ใช่ค่ะ” เพื่อนร่วมงานบิดขี้เกียจเล็กน้อย “ด้านนอกตลบอบอวลด้วยบรรยากาศช่วงเทศกาล ฉันเองก็กะว่าหลังเลิกงานแล้วจะออกไปเดินเล่นกับเพื่อน ดื่มด่ำบรรยากาศครึกครื้นสักหน่อย แล้วคุณล่ะคะ? มีแผนอะไรหรือเปล่า?”

หรงฉือได้ยินแบบนั้น ก็ยิ้มพลางส่ายศีรษะ วางแอปเปิลในมือลง แล้วทำงานต่อ

ตอนเลิกงาน หรงฉือนึกขึ้นได้ว่าดอกไม้กระถางหนึ่งที่บ้านตนเริ่มเหี่ยวเฉาแล้ว จึงตั้งใจจะไปซื้อกระถางใหม่

เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าแล้วถึงค่อยพบว่าเป็นดังที่เพื่อนร่วมงานบอก ร้านรวงรอบ ๆ ถนนคนเดินล้วนตกแต่งด้วยต้นคริสต์มาสและซานตาคลอสเต็มไปหมด

กลิ่นอายเทศกาลเข้มข้นมาก

ผู้คนเดินขวักไขว่บนถนน ต่างก็มากันเป็นคู่

หรงฉือยืนมองภาพบรรยากาศตรงหน้าที่ดูคึกคัก จู่ ๆ ก็นิ่งชะงักเดินต่อไปไม่ไหวเสียอย่างนั้น