คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 23

ในขณะนั้นเอง เจียงเจ๋อก็เดินมาถึงห้องพักเบรคพอดี พอได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปชั่วขณะ

เขากับเฉิงหยวนคิดมาตลอดว่าหรงฉือไม่น่าจะยอมออกจากบริษัทจริงๆ

และพวกเขาก็เชื่อมั่นว่าเธอจะหาโอกาสอยู่ต่ออย่างแน่นอน

เมื่อวาน ตอนที่สวีเสว่น่า คนที่จะมาทำหน้าที่แทนเธอมาถึงบริษัท พวกเขายังคิดว่าหรงฉือจะทำอะไรบางอย่าง

เพราะอย่างไรเสีย สวีเสว่น่าก็มีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามและโดดเด่น

หรงฉือจะวางใจให้ผู้หญิงแบบนี้อยู่ข้างกายเฟิงถิงเซินได้อย่างไร

แต่สองวันที่ผ่านมา หรงฉือไม่เพียงแต่ส่งช่วงต่อให้สวีเสว่น่า แต่ยังเข้ากับเธอได้ดีด้วย ตอนนี้ถึงขนาดจะถ่ายทอดฝีมือการชงกาแฟของเธอให้กับสวีเสว่น่าด้วย?

นี่...

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรงฉือไม่รู้ว่าเจียงเจ๋อคิดอย่างไร

เธอตั้งใจทำงานของเธอ และปฏิเสธคำชวนไปเลี้ยงข้าวของสวีเสว่น่า เมื่อถึงเวลาเธอก็วางแผนว่าจะศึกษาเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ AI ต่อหลังจากกลับบ้านและทานข้าวเสร็จ

เธอเพิ่งออกจากบริษัท โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

ซึ่งเป็นสายเรียกเข้าจากเฟิงจิ่งซิน

“คุณแม่คะ ทำงานเสร็จหรือยังคะ?”

หรงฉือขึ้นรถแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอจ๊ะ?”

“หนูอยากกินหมูชุปแป้งทอดกับซุปเนื้อหมูใส่แห้ว คุณแม่กลับมาทำให้หนูทานได้ไหมคะ?”

หรงฉือหยุดคิดครู่หนึ่ง

เธอกับเฟิงถิงเซินยังไม่ได้หย่าร้างกันอย่างเป็นทางการ และเฟิงถิงเซินก็ไม่ได้โทรมาขอให้เธอย้ายออกไปด้วย

ถ้าเธอกลับไปทำอาหารเย็นให้ลูกสาวทาน เธอเชื่อว่าเฟิงถิงเซินไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

แต่ว่า——

ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยแล้ว และยังมีธุระส่วนตัวอีกด้วย

การดูแลเฟิงจิ่งซินเป็นความรับผิดชอบของเธอก็จริง แต่เธอก็มีชีวิตของเธอเอง เธอจะไม่เสียสละเวลาของตัวเองอย่างไร้เงื่อนไขเพื่อลูกอีกต่อไปแล้ว

เธอจึงพูดว่า “วันนี้แม่มีธุระ ไว้ครั้งหน้าละกันนะ”

ก่อนหน้านี้หรงฉือจะให้ความสำคัญกับเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินเป็นอันดับแรกเสมอ

หรงฉือแทบจะไม่ปฏิเสธพวกเขาเลย

แต่วันนี้หรงฉือกลับปฏิเสธถึงสองครั้งติด

ถึงแม้ว่าเฟิงจิ่งซินจะไม่ได้สังเกตถึงจุดนี้ คิดเพียงว่าหรงฉือมีธุระจริงๆ แต่เธอเคยชินกับการถูกหรงฉือให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก และไม่ค่อยถูกหรงฉือปฏิเสธแบบนี้

เธอจึงรู้สึกน้อยใจ “ทำไมช่วงนี้คุณแม่ถึงมีธุระเยอะจังเลยคะ? หนูไม่สน หนูจะกินหมูชุปแป้งทอดกับซุปเนื้อหมูใส่แห้ว!”

“ซินซิน...”

หรงฉือรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

เฟิงจิ่งซินเปล่งเสียง “ฮึ” ทีหนึ่งก่อนวางสายด้วยความโกรธ

หรงฉือตาแดงก่ำขณะนั่งอยู่ในรถ เธอเอามือปิดตา เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยขับรถออกไป

เฟิงจิ่งซินรับเอาโทรศัพท์มา แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที “คุณพ่อคะ...”

“กินข้าวก่อน”

เฟิงจิ่งซินเช็ดน้ำตา ดื้อรั้นไม่ยอมพูด

เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้พูดอะไร

เฟิงจิ่งซินยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

เฟิงถิงเซินจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “สุดสัปดาห์นี้จะพาไปเที่ยว ที่ไหนก็ได้แล้วแต่หนูเลย”

จากนั้นเสียงสะอื้นก็เงียบลงทันที “จริงเหรอคะ?”

“อืม กินข้าวก่อนเถอะ”

“พ่อคุณทานข้าวหรือยังคะ?”

“กำลังสังสรรค์อยู่”

“โอ้...”

“ไปกินข้าว”

“รู้แล้วค่ะ...”

เฟิงจิ่งซินทำหน้ามุ่ย แต่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว วางสายแล้วลงไปทานข้าวอย่างว่าง่าย

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เฟิงถิงเซินก็กลับไปที่ห้องส่วนตัว ข้างในมีคนแซวว่า “ท่านประธานเฟิงมีสายเข้าเยอะเป็นพิเศษเสมอเลยนะ”

เฟิงถิงเซินดื่มเหล้าหนึ่งคำแล้วพูดว่า “ลูกสาวผมงอแงไม่ยอมกินข้าว เพิ่งปลอบเธอไป”