คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 24

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็มีสีหน้าต่างกันไป

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีคนพูดกันมาตลอดว่าเฟิงถิงเซินแต่งงานไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภรรยาของคุณเฟิงคือใคร

แต่ก็มีบางคนพูดว่าเฟิงถิงเซินยังไม่ได้แต่งงานเลยด้วยซ้ำ

แต่ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร พวกเขาก็ไม่รู้แน่ชัด และไม่กล้าถามให้มากความ

ตอนนี้เฟิงถิงเซินเริ่มพูดว่าเขามีลูกสาวก่อน ซึ่งทำให้หลายคนตกใจเป็นอย่างมาก

แต่ที่มากไปกว่านั้นคือพวกเขาก็ไม่กล้าถามอะไรอีก

..................

หลังทานอาหารเย็นเสร็จ เฟิงจิ่งซินยังคงรอหรงฉืออยู่ตลอด

รอเธอกลับบ้าน

แต่ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว เธออาบน้ำจนเสร็จแล้ว แต่หรงฉือก็ยังไม่กลับมา

เธอคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกอยู่ตลอด

ตอนประมาณสี่ทุ่มกว่า พอเธอได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาจากข้างนอกก็ตาลุกวาว แล้วรีบวิ่งลงบันไดพร้อมตะโกนว่า “คุณแม่——”

แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง เมื่อเห็นคนที่ก้าวเข้าประตูมาคือเฟิงถิงเซิน เสียงร้องที่ร่าเริงก็หยุดชะงักลงทันที

“คุณพ่อ?”

เฟิงถิงเซินยื่นเสื้อคลุมในมือให้พ่อบ้านก่อนจะสังเกตเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของลูกสาว “เป็นอะไรเหรอ?”

“หนูคิดว่าคุณแม่กลับมาแล้ว...”

เฟิงถิงเซินไม่ได้รู้สึกหึงกับคำพูดที่ว่า “ในใจลูกมีแต่แม่ ไม่มีพ่อ” เขานิ่งไปชั่วขณะแล้วพูดว่า “เธอยังไม่กลับมาเหรอ?”

“ค่ะ...”

เฟิงถิงเซินกลับไม่ได้ใส่ใจ และพูดว่า “เธอน่าจะมีธุระที่ต้องทำอยู่ เธอสัญญาว่าจะไปส่งลูกที่โรงเรียนพรุ่งนี้เช้าไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวรีบเข้านอน พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็จะได้เจอเธอแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น ในที่สุดเฟิงจิ่งซินก็อารมณดีขึ้น “ก็ได้ค่ะ”

หลังจากขึ้นไปชั้นบน เฟิงถิงเซินก็ไปที่ห้องหนังสือเพื่อจัดการเรื่องบางอย่าง กระทั่งเขาทำธุระเสร็จก็เกือบจะตีหนึ่งแล้ว

เขาคิดว่าหรงฉือจะกลับมาขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่

แต่เมื่อเขากลับมาที่ห้องก็พบว่าหรงฉือไม่อยู่ในห้อง

เธอไม่ได้กลับมา

เห็นทีจะเกิดเรื่องขึ้นกับบ้านตระกูลหรงจริงๆ

เมื่อคิดเช่นนั้น เฟิงถิงเซินก็เดินเข้าห้องอาบน้ำอย่างจิตไม่ฟุ้งซ่าน

วันรุ่งขึ้น

หรงฉือตื่นแต่เช้าตรู่ เนื่องจากต้องเฟิงจิ่งซินไปโรงเรียน

เฟิงถิงเซินหยุดชะงักไปชั่วขณะ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็วิ่งลงมาจากชั้นบนแล้วกระโดดกอดหรงฉือ

หรงฉือกอดเธอพลางลูบผมเธอเบาๆ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สายแล้ว รีบไปทานอาหารเช้ากันเถอะ”

“ค่ะ!”

พอตื่นเช้ามาก็ได้เจอคุณแม่จริงๆ ด้วย!

เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหรงฉือ สูดกลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากตัวแม่ เมื่อเฟิงจิ่งซินพอใจแล้วจึงจูงมือหรงฉือไปเป็นเพื่อนอย่างดีใจ “งั้นคุณแม่กินเป็นเพื่อนหนูหน่อยนะคะ”

แต่หรงฉือไม่ลุกขึ้น “แม่กินมาแล้ว หนูกินเถอะ”

เฟิงจิ่งซินพูดอ้อน “งั้นคุณแม่คุยเป็นเพื่อนหนูหน่อยสิคะ”

ในขณะที่แม่ลูกกำลังคุยกัน เฟิงถิงเซินก็นั่งอยู่ที่ห้องอาหารแล้ว

หรงฉือไม่อาจขัดใจลูกสาวได้ จึงไปที่ห้องอาหารพร้อมเฟิงจิ่งซิน แล้วนั่งลงตรงข้ามกับเฟิงถิงเซิน

พ่อบ้านรินน้ำให้กับหรงฉือ หรงฉือดื่มน้ำไปพลางตั้งใจฟังเฟิงจิ่งซินเล่าเรื่องที่โรงเรียนเมื่อวานนี้อย่างสนุกสนาน

ส่วนเฟิงถิงเซินนั้น เธอเมินเฉยไปเลย

เฟิงถิงเซินย่อมสังเกตเห็นเป็นธรรมดาว่าหรงฉือมีท่าทีต่อเขาเปลี่ยนไป

ครั้งก่อนตอนที่กลับไปบ้านเก่า หรงฉือก็เป็นแบบนี้

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฟิงถิงเซินก็ขมวดคิ้วแน่นและหยุดทานอาหารทันที