คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 245

เมื่อคุยจบ หลินลี่ไห่ก็วางสาย

มองวิดีโองานแถลงข่าวของฉางโม่ที่ฉายอยู่บนทีวีจอใหญ่ในบ้านแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความปวดหัว

ซุนลี่เหยากินผลไม้อย่างสบายอารมณ์ พลางดูหรงฉือกล่าวคำแถลงในงานที่ทั้งเป็นทางการทั้งสำคัญขนาดนี้ แถมยังพูดจามีหลักการน่าเชื่อถืออีก เธอเลยปิดทีวีไปอย่างคับข้องใจ แล้วพูดออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ “ทำไมต้องให้แม่นั่นขึ้นไปพูดบนเวทีด้วย? ทั้งงานถูกหล่อนแย่งซีนไปหมดแล้ว”

ซุนเยว่ชิงว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก”

ในสายตาของเธอ หรงฉืออาศัยชื่อเสียงของอวี้มั่วซวิน กล่าวคำแถลงในงานแถลงข่าวหาบริษัทคู่ค้าแล้วอย่างไร? มันก็แค่เรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร

เรื่องสำคัญจริง ๆ คือเทคโนโลยีของฉางโม่ต่างหาก

นั่นถึงจะเป็นของที่คุ้มค่าที่แท้จริง

หลินลี่ไห่เองก็เข้าใจความคิดของซุนเยว่ชิง

อันที่จริง วันนี้ตอนที่หรงฉือกล่าวคำแถลงนั้นดีมาก ทว่าส่วนที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีของฉางโม่นั่น ไม่ว่าจะเป็นหลินอู๋ หรือว่าเขากับซุนเยว่ชิง ล้วนคิดว่าเป็นข้อมูลที่อวี้มั่วซวินเตรียมไว้ให้เธอล่วงหน้า

หรงฉือไม่มีทางเข้าใจเรื่องเทคโนโลยีได้ขนาดนี้

เซี่ยงหรูฟางกลับพูดขึ้นมาว่า “แต่หล่อนก็อาศัยบารมีของอวี้มั่วซวินจริง ๆ นั่นแหละ”

ไม่ว่าจะว่าอย่างไร วันนี้หรงฉือก็เป็นดาวเด่นจริง ๆ แถมยังลามไปช่วยตระกูลหรงได้อีกด้วย

ในสายตาของเธอแล้ว หรงฉือนับว่ามีความสามารถไม่เบาในเรื่องนี้

สิ่งที่ซุนลี่เหยาใส่ใจไม่ใช่เรื่องพวกนี้

เพราะเธอเห็นว่าเฮ่อฉางปั่วกำลังมองหรงฉือจากด้านล่างเวที

และสายตาของเขาก็แน่วแน่มีสมาธิมาก

เฮ่อฉางปั่วยังไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อนเลย

เธอคิดว่าหากคนที่อยู่บนเวทีเป็นเธอ อย่างนั้นคนที่เฮ่อฉางปั่วกำลังมองในตอนนี้ก็คือเธอ

......

ยามที่หรงฉือกับอวี้มั่วซวินเดินทางออกจากโรงแรม ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว

ยุ่งมาตลอดทั้งวัน หรงฉือเหนื่อยจนปวดหัวไปหมด

หลังออกมาจากโรงแรม หรงฉือขับรถมายังลานจอดรถ นั่นแหละเธอถึงได้เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเธอขับรถกลับมายังคอนโดที่ช่วงนี้เธอพักอยู่ตามความเคยชิน

พอคุณยายหรงได้ยินว่าเธอยุ่งมาก ในใจก็สงสารเธอ คุณยายหรงไม่ได้พูดอะไร ส่งโทรศัพท์ไปให้เฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซิน “แม่คะ”

หรงฉือ “อื้ม”

เฟิงจิ่งซินคิดไม่ถึงว่าหรงฉือจะไม่ได้กลับไปที่บ้านตระกูลหรงทุกวัน

เมื่อคืนโทรศัพท์ไปหาแล้วหรงฉือไม่ได้รับสาย วันนี้พอตื่นเช้าขึ้นมาก็ยังไม่เห็นหน้า เธอเลยหงอย ๆ ขึ้นมานิดหน่อย

เธอเอ่ยถาม “แม่จะกลับมาเมื่อไรเหรอคะ?”

หรงฉือว่า “คืนนี้แล้วกัน”

“อ้อ...”

หรงฉือนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เธอว่า “หนูโทรไปหาพ่อ ให้พ่อเขาเรียกคนขับรถพาหนูไปส่งที่โรงเรียนทีนะ วันนี้แม่ไม่ค่อยว่างเลย”

“เข้าใจแล้ว” เฟิงจิ่งซินพูดจบ ก็ถามขึ้นมาอีกว่า “ใช่แล้วค่ะแม่ ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน? ไว้ตอนเย็นหนูเลิกเรียนแล้วไปหาแม่ได้ไหม?”

“ไม่ต้องหรอก” หรงฉือรีบปฏิเสธทันที พลางว่า “ตอนหนูเลิกเรียน แม่ก็ยังไม่เลิกงานเลย หนูไปอยู่ที่บ้านทวดก่อน ถ้าเบื่อ ๆ ก็โทรไปหาพ่อ ให้พ่อเขาพาหนูออกไปหาอะไรกิน”