คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 246

“เข้าใจแล้ว”

พอหรงฉือพูดจบ ก็พูดขึ้นมาอีกว่า “อีกเดี๋ยวแม่ต้องไปทำงานแล้ว วางสายก่อนนะ”

“ค่ะ บ๊ายบายค่ะแม่”

หรงฉือวางสาย

เธอกินข้าวเช้าเสร็จ ก็ออกไปบริษัท

เมื่อวานยุ่งมาตลอดทั้งวัน วันนี้กลับมาบริษัทก็ยังคงยุ่งมากเหมือนเคย

แต่ช่วงบ่ายวันนี้ เธอกลับได้เลิกงานเร็ว เลยเดินทางกลับไปบ้านตระกูลหรง และจะได้กินข้าวพร้อมกับคุณยาย

ทว่าเมื่อเธอกลับถึงบ้านตระกูลหรง กลับพบว่าคุณยายหรงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

หรงฉือมองเข้าไป เห็นว่าในห้องโถงไม่มีเงาของเฟิงจิ่งซินอยู่

เฟิงจิ่งซินคงจะไปกินข้าวกับพวกเฟิงถิงเซินอีกแล้ว

หรงฉือไม่สนใจ

แต่คุณยายหรงกลับรู้สึกว่าเฟิงจิ่งซินติดเฟิงถิงเซินมากจริง ๆ

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความจริงใจ “เสี่ยวฉือ ไว้เสร็จงานในตอนนี้แล้ว เธอต้องใช้เวลากับซินซินให้มากหน่อนะ ไม่งั้น...”

หรงฉือพยักหน้าอย่างขอไปที พลางว่า “หนูเข้าใจแล้ว หนูจะแบ่งเวลามา พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะ”

คุณยายหรงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

หลังจากทานข้าวเย็นเรียบร้อย หรงฉืออยู่คุยเล่นเป็นเพื่อนคุณยาย แล้วจึงขึ้นชั้นบนไปพักผ่อน

ช่วงสามทุ่มกว่า ๆ ตอนที่เธอลงมาชั้นล่าง ทางป้อมยามด้านนอกก็แจ้งมาว่าพวกเขามีแขกมา

หรงฉือมองเล็กน้อย จึงเห็นว่าเป็นรถของเฟิงถิงเซิน

หรงฉือขมวดคิ้ว ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไร โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นแล้ว

เป็นสายจากเฟิงจิ่งซิน

คุณยายหรงยังไม่นอน เธอเดินออกมาจากในห้องและเห็นสถานการณ์ทางนี้ ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเฟิงถิงเซินพาเฟิงจิ่งซินกลับมาส่งแล้ว

เธอรีบเอ่ยปากบอกให้ยามเฝ้าประตูปล่อยให้รถของเฟิงถิงเซินขับเข้ามา

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย “อืม”

เฟิงจิ่งซินจึงได้แต่พูดออกไป “ไว้เจอกันค่ะพ่อ”

เฟิงถิงเซิน “ไว้เจอกัน”

พูดจบ ก็หันไปพยักหน้าให้คุณยายหรงเล็กน้อย แล้วจึงหมุนตัวกลับเข้าไปในรถ

หรงฉือถือเค้กก้อนน้อย พลางจูงมือเฟิงจิ่งซินเดินเข้าประตูไป ไม่มีความคิดจะยืนส่งเฟิงถิงเซินเลยแม้แต่นิด

รถของเฟิงถิงเซินเองก็เล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

พอเข้าประตูมาแล้ว เฟิงจิ่งซินก็เล่าขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ “แม่คะ ทวดคะ นี่เป็นเค้กที่หนูกับพ่อตั้งใจซื้อมาให้แม่กับทวดเชียวนา เป็นรสสตรอว์เบอร์รีที่แม่ชอบด้วย แม่ลองชิมดูสักหน่อยไหม?”

บนตัวของเฟิงจิ่งซินมีกลิ่นน้ำหอมของหลินอู๋ติดอยู่จาง ๆ

หรงฉือวางเค้กก้อนน้อยที่เธอยื่นมาให้ไว้ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “แม่เพิ่งกินข้าวอิ่มน่ะ ไม่ค่อยหิวเท่าไร เอาไว้ตรงนี้ก่อนแล้วกันนะ”

คุณยายหรงเองก็เช่นกัน

เฟิงจิ่งซิน “ค่ะ...”