คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 266

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นเฟิงจิ่งซินก็น่าจะอยู่ฉลองปีใหม่ที่ตระกูลเฟิงแล้ว

แม้ในใจของคุณยายหรงจะเสียดายเฟิงจิ่งซิน ทว่าก็เสียใจแทนหรงฉือเช่นกัน

หรงฉือจิตใจสงบนิ่ง เธอกล่าวปลอบใจคุณยายหรง “คุณยายคะ หนูไม่เป็นไรค่ะ แค่ซินซินมีความสุขก็พอแล้ว”

แต่คุณยายหรงกลับรู้สึกว่าเธอไม่อยากทำให้ตนเป็นกังวล ถึงได้ฝืนยิ้ม

คุณยายหรงลอบถอนหายใจ ไม่ได้พูดต่ออีก

หลังจากรับประทานมื้อเช้าแล้ว หรงฉือกับพวกเหอหมิงเสวี่ยก็ออกไปหาซื้อของฉลองปีใหม่

ในส่วนนอกของร้านค้าล้วนประดับประดาด้วยโคมไฟและอักษรมงคลอย่างละลานตา เพลงปีใหม่อันคุ้นหูก็สามารถได้ยินในทุก ๆ ที่ อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งช่วงปีใหม่

ส่วนเรื่องของฉลองปีใหม่ อันที่จริงพวกเหอหมิงเสวี่ยได้หาซื้อและเตรียมไว้รอบหนึ่งแล้ว

ของส่วนใหญ่ก็มีในบ้านอยู่แล้ว วันนี้แค่ออกมาหาซื้อในส่วนที่ยังขาดเหลืออยู่เท่านั้น

บนถนนก็มีเด็กน้อยสวมชุดเซตกันหนาวบุขนสามชิ้นสไตล์จีนที่ดูมีความเป็นมงคล โคมไฟเสือน้อยในมือก็น่ารักน่าเอ็นดู

หรงฉือมองเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดโลดเต้นอยู่บนถนนแล้วก็ชะงักฝีเท้าลงช้า ๆ

ชุดเซตกันหนาวบุขนสามชิ้นสไตล์จีนนี้ ในช่วงก่อนที่เฟิงจิ่งซินจะตามเฟิงถิงเซินไปเมืองนอก เธอก็มักจะซื้อให้ลูกสาวสองสามชุดในทุก ๆ ปี

เฟิงจิ่งซินเองก็ชอบมาก

รวมถึงโคมไฟเสือน้อยด้วย

ในช่วงไม่กี่วันหลังจากคืนส่งท้ายปีเก่า โคมไฟน้อยก็คือของเล่นที่เฟิงจิ่งซินชอบมากที่สุด ในตอนกลางคืน พอจุดไฟแล้ว เธอก็สามารถถือโคมไฟนั้นแล้วสนุกอยู่กับมันเพียงลำพังได้หลายชั่วโมงโดยไม่มีเบื่อเลย

แต่เรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้ว

สองปีนี้ที่เฟิงจิ่งซินจากไป มีอยู่ปีหนึ่งที่เฟิงถิงเซินฉลองปีใหม่กับเธอที่ต่างประเทศ

ทว่าปีที่แล้ว พวกเขาได้กลับมาแล้ว

แต่เฟิงจิ่งซินไม่ชอบของมงคลเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว

เพราะรู้สึกว่ามันเชย เลยไม่ยอมใส่อีก

เขาพูดว่าได้ให้คนซื้อพลุราคาแพงมาเป็นจำนวนมาก และบอกกับเธอว่าอีกเดี๋ยวจะให้คนเอาไปส่งให้เธอส่วนหนึ่ง

หรงฉือก็ไม่เกรงใจเขา เธอกล่าว “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่”

ฟังจากน้ำเสียงของอวี้มั่วซวินแล้ว เขาน่าจะแบ่งมาให้เธอเยอะพอสมควร เธอจึงไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่มอีก

ผ่านไปไม่นาน มือถือของหรงฉือดังขึ้นอีกรอบ

คราวนี้ เป็นสายของเฮ่อฉางปั่ว

หรงฉือชะงักไป ก่อนจะกดรับสาย “ประธานเฮ่อ”

“ช่วงก่อนหน้านี้ผมให้คนสั่งซื้อพลุมาจำนวนหนึ่ง ตานตานบอกให้ผมส่งไปให้คุณสักหน่อย เดี๋ยวคุณส่งที่อยู่ให้ผมได้ไหม? ผมจะได้ให้คนเอาไปส่งให้คุณ”

หรงฉือนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะปฏิเสธด้วยจิตใต้สำนึก “ประธานเฮ่อ ไม่ต้องหรอกค่ะ…”

“งั้นเดี๋ยวคุณโทรหาตานตาน แล้วพูดกับตานตานเองนะครับ?”

“…” เธอเงียบไปสองวินาที แล้วถึงค่อยพูดว่า “งั้นฝากขอบคุณตานตานด้วยนะคะ”