อวี้มั่วซวินเคยมาที่บ้านตระกูลหรง เขาจึงส่งพลุมาที่บ้านตระกูลหรงโดยตรง
ส่วนเฮ่อฉางปั่ว เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น หรงฉือจึงให้ที่อยู่ในละแวกใกล้ ๆ กับวิลล่าตระกูลหรงกับเขาไปแทน
บ่ายสองโมงกว่า หรงฉือขับรถไปตามนัด
เฮ่อฉางปั่วบอกในโทรศัพท์ว่าเขาให้คนนำพลุมาส่งให้เธอ
แต่ในความเป็นจริง หลังจากจอดรถแล้ว คนที่หรงฉือพบกลับเป็นเจ้าตัวเฮ่อฉางปั่ว
เฮ่อฉางปั่ว “มาแล้วเหรอครับ?”
“ค่ะ...”
“เปิดฝากระโปรงหลังทีครับ”
หลังจากหรงฉือเปิดฝากระโปรงท้ายรถ เฮ่อฉางปั่วก็ขนพลุกับของขวัญปีใหม่จำนวนหนึ่งมาไว้ที่ท้ายรถเธอ
หรงฉือเห็นของขวัญปีใหม่แล้ว ก็อดไม่ได้จึงกล่าว “ของขวัญปีใหม่ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…”
“ตานตานให้ผมเอามาให้คุณครับ”
หรงฉือ “…”
เธอก็เอาเชือกถักเงื่อนสมหวังทุกประการที่ถักเอง รวมถึงของขวัญปีใหม่จำนวนหนึ่งที่ซื้อมาหลังกินมื้อกลางวันไปไว้ในรถของเฮ่อฉางปั่วเช่นกัน “ของพวกนี้ฉันซื้อให้ตานตานค่ะ”
เฮ่อฉางปั่วยิ้มเล็กน้อย ก่อนกล่าว “โอเคครับ”
เขาเห็นของเล่นกระต่ายที่ดูคุณภาพดีตัวหนึ่งจากในกองของขวัญปีใหม่ที่เธอเตรียมไว้ จึงหยิบขึ้นมาดู “นี่อะไรเหรอครับ?”
“นี่คือโคมไฟกระต่ายค่ะ” หรงฉือกล่าว “ฉันซื้อมาสองอัน อันหนึ่งคืองูน้อย ส่วนอีกอันคือกระต่าย เด็ก ๆ น่าจะชอบค่ะ”
เฮ่อฉางปั่วหยิบขึ้นมาดู ไม่ว่าจะเป็นโคมไฟรูปทรงกระต่ายหรือว่างู ทางร้านค้าก็ทำมาได้น่ารักและดูเป็นมงคลมาก
เฮ่อฉางปั่วกล่าว “ผมก็คิดว่าตานตานน่าจะชอบเหมือนกัน ขอบคุณนะครับ”
“ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจค่ะ ฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”
เฮ่อฉางปั่วนำเก็บกลับไป เหลือบมองร้านกาแฟที่อยู่ด้านข้างก่อนกล่าว “เข้าไปนั่งสักหน่อยไหมครับ?”
หรงฉือพูด “ไม่ละค่ะ ฉันมีธุระต่อ เดี๋ยวต้องออกไปข้างนอกอีกค่ะ”
คุณย่าเฟิงออกจากโรงพยาบาลเย็นนี้
ประเดี๋ยวเธอจึงต้องไปที่โรงพยาบาลกับคุณยายหรง
เฮ่อฉางปั่วกล่าว “โอเคครับ…”
หรงฉือไม่พูดมาก ไม่นานก็ขึ้นรถขับออกไป
เพิ่งถึงบ้านได้สักพัก เธอกับคุณยายหรงก็ออกเดินทางทันทีโดยขนของขวัญปีใหม่ที่ตระเตรียมเอาไว้ให้คุณย่าเฟิงไปด้วย
ก่อนไปที่โรงพยาบาล พวกเขาก็ได้โทรบอกคุณย่าเฟิงไว้ล่วงหน้าแล้ว
พวกเธอไม่ได้กล่าวถึงเฟิงจิ่งซิน เพียงแค่พูดคุยเรื่องสนุกสนานและถามท่านเกี่ยวกับการทำกายภาพบำบัดขาเท่านั้น
ผ่านไปไม่นาน คุณย่าเฟิงก็กำลังจะกลับบ้านได้แล้ว หรงฉือกับคุณยายหรงจึงไม่รั้งอยู่นาน นั่งอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงได้ก็พากันกลับไปแล้ว
คุณย่าเฟิงก็ได้ให้คนเตรียมของขวัญปีใหม่ไว้ให้พวกเธอเหมือนกัน ในตอนที่พวกเธอจะกลับ ท่านให้คนช่วยยกลงไปส่งพวกเธอข้างล่างด้วย
พวกเธอจากไปได้ไม่นาน เฟิงถิงเซินก็ปรากฏตัวขึ้นที่โรงพยาบาล
คุณย่าเฟิงรู้ว่าเขาทำไปเพราะอยากหลบหน้าหรงฉือ ถึงได้จงใจออกไปโดยเฉพาะ
เรื่องหย่าของพวกเขาอย่างไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว คุณย่าเฟิงรู้ว่าตัวเองไม่อาจขัดขวางได้แล้ว แต่ว่า...
มองเฟิงถิงเซินที่นั่งปอกผลไม้ให้ท่านด้วยตัวเองที่ข้างเตียงแล้ว คุณย่าเฟิงเม้มปากก่อนพูดว่า “ถิงเซิน เสี่ยวฉือคลอดซินซินมาอย่างยากลำบาก แกยกสิทธิ์ในการเลี้ยงดูซินซินให้เสี่ยวฉือไม่ได้จริงเหรอ?”
เฟิงถิงเซินได้ฟังดังนั้น เขายังคงปอกผลไม้ด้วยท่าทางสง่าต่อไป พลางเอ่ยเสียงเรียบ “ซินซินก็เป็นลูกสาวของผมเหมือนกันนะครับ”
คุณหญิงย่ากล่าวด้วยความโมโห “หลายปีก่อนแกไม่เคยสนใจไยดีซินซินด้วยซ้ำ ตอนนี้กลับมีหน้ามาแย่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรแล้วเหรอ?!”
เฟิงถิงเซินยื่นจานแอปเปิลที่ปอกเปลือกและหั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยแล้วส่งให้กับคุณหญิงย่า ก่อนกล่าว “ผมก็เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วนี่ครับ?”
คุณย่าเฟิงเบือนหน้าหนี ทั้งไม่รับจานแอปเปิลและไม่สนใจเขา
เฟิงถิงเซินวางจานลงแล้วพูด “คุณย่าครับ นี่เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน คุณย่าอย่ายุ่งเลยครับ”
หลังจากทำเรื่องออกโรงพยาบาลเสร็จแล้ว เฟิงถิงเซินพาคุณย่าเฟิงกลับไปที่บ้านเดิมก่อน พอเห็นว่าจวนจะถึงเวลาแล้ว ก็ไปสนามบินเพื่อรับเฟิงจิ่งซินที่กลับจากต่างประเทศกลับบ้าน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...