คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 268

“คุณพ่อ น้าอู๋อู๋”

ออกมาจากสนามบินแล้วเห็นเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ เฟิงจิ่งซินปล่อยมือจากป้าหลิว วิ่งตรงเข้ามาทางพวกเขา แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของพวกเขา

พอขึ้นรถมาแล้ว เฟิงจิ่งซินค้นกระเป๋าน้อย ๆ ของตัวเอง นำของเล่นกระจุกกระจิกที่น่าสนใจซึ่งเธอออกไปเที่ยวเล่นแล้วซื้อกลับมาในช่วงไม่กี่วันนี้ยื่นส่งให้หลินอู๋กับเฟิงถิงเซิน

“คุณพ่อ น้าอู๋อู๋ หนูซื้อของขวัญมาฝากค่ะ”

หลินอู๋รับมา ลูบผมของเธออย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยยิ้ม ๆ “ขอบคุณซินซินนะ”

วันนี้คุณหญิงย่าออกจากโรงพยาบาล เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินต้องกลับไปกินมื้อค่ำที่บ้านเดิม

ออกจากสนามบิน หลังพาหลินอู๋กลับไปส่งที่บ้านแล้ว เฟิงถิงเซินถึงค่อยให้คนขับรถเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านเดิม

เฟิงถิงเซินกำลังสะสางงานอยู่บนรถระหว่างทางกลับบ้านเดิม

เฟิงจิ่งซินก็ไม่รบกวนเขา เล่นคนเดียวไปเงียบ ๆ

กลับมาถึงบ้านเดิม พอลงจากรถมา เฟิงจิ่งซินที่แบกกระเป๋าน้อย ๆ อยู่ก็วิ่งเข้าไปในบ้านเดิมพลางตะโกนว่า “คุณแม่คะ คุณแม่~”

เฟิงถิงเซินพับเก็บโน้ตบุ๊กแล้วลงจากรถ เมื่อได้ยินอย่างนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “คุณแม่ของลูกไม่อยู่หรอก”

เฟิงจิ่งซินอึ้งไปเล็กน้อย หยุดชะงักฝีเท้าลง หันหน้ามามองเขา “เอ๋? คุณแม่ไม่อยู่เหรอคะ?”

“อืม”

“คุณแม่ยังงานยุ่งอยู่อีกเหรอคะ?”

มือใหญ่ของเฟิงถิงเซินลูบหัวเธอเบา ๆ “หรือไม่อย่างนั้นลูกลองโทรถามดูก็ได้นะ”

“ค่ะ…”

ช่วงนี้เธอโทรศัพท์หาคุณแม่ คุณแม่ก็ไม่รับเลยสักสายเดียว

ปกติอยู่ที่บ้านก็ยังดี แต่ช่วงไม่กี่วันนี้ที่เธอไปต่างประเทศ คุณพ่อกับน้าอู๋อู๋ล้วนไม่อยู่…แม้ว่าคุณพ่อกับน้าอู๋อู๋จะทั้งโทรและวิดีโอคอลหาเธอทุกวัน แต่อย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ เธออยู่เมืองนอกคนเดียวไม่ชิน จึงมักจะรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเดียวดายและคิดถึงบ้าน

ช่วงหลายวันแรกที่ไปถึงเมืองนอก ความจริงแล้วคนที่เธอคิดถึงมากที่สุดคือคุณแม่

ช่วงนั้นเธอก็โทรศัพท์หาคุณแม่ทุกวัน

แต่คุณแม่ก็ไม่รับเลย

ต่อมาเธอค่อย ๆ ปรับตัวได้แล้ว รู้ว่าคุณแม่อาจจะยุ่ง ไม่มีเวลารับสายเธอ เธอจึงเลิกโทรไป

เฟิงถิงเซินยิ้มแป้น ไม่ได้พูดอะไรอีก เอื้อมมือมาอุ้มเธอขึ้นแล้วพูด “เข้าบ้านก่อนดีกว่า”

เฟิงจิ่งซินกอดคอเฟิงถิงเซินไว้ ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกอันกว้างใหญ่และอบอุ่นของเขา ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว

คนตระกูลเฟิงล้วนรอพวกเขากินข้าวอยู่

เมื่อเห็นพวกเขากลับมา ทุกสายตาพลันมองมา

โดยเฉพาะคุณย่าเฟิง เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซิน ใบหน้าก็ยิ้มแย้มราวกับดอกไม้ที่กำลังผลิบานในพริบตา “ซินซินกลับมาแล้วเหรอ? รีบมาหาย่าทวดเร็ว มาให้ย่าทวดดูหน่อยซิ”

เฟิงจิ่งซินลงมาจากอ้อมกอดของเฟิงถิงเซิน วิ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าคุณหญิงย่า “คุณย่าทวด”

จากนั้นก็ทักทายพวกซางเชี่ยน “คุณย่า คุณป้า คุณอาเล็ก”

ซางเชี่ยนกับเฟิงถิงหลินล้วนตอบรับคำทักทายแล้ว เพียงแต่น้ำเสียงเรียบมาก

ส่วนเฟิงถิงอีกลับดีใจมาก ลุกขึ้นเดินไปอุ้มเธอ และหยอกล้อเธอ

เฟิงจิ่งซินถูกเขาหยอกจนหัวเราะไม่หยุด

ในเวลานี้เอง จู่ ๆ เฟิงถิงอีก็หันหน้ามาถามว่า “จริงสิครับพี่ แล้วพี่สะใภ้ผมล่ะ?”