คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 270

เฟิงจิ่งซินส่ายศีรษะแล้วกล่าว “โทรติดแล้วค่ะ”

เฟิงถิงเซินกอดเธอไว้ ใช้ด้านในของนิ้วมือลูบสัมผัสที่มุมหน้าผากของเธอ พร้อมกับจ้องมองทั้งคิ้วและดวงตาของเธอที่เหมือนกับของตัวเอง “โทรติดแล้วยังไม่มีความสุขอีกเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินขมวดคิ้วน้อย ๆ เป็นปม “มีความสุขสิคะ แต่ว่า…”

นานมากแล้วที่ไม่ได้คุยโทรศัพท์กับคุณแม่ หลังจากคุยสายกับคุณแม่เสร็จ ตอนนี้เธอก็มีความสุขเป็นอย่างมาก เพียงแต่ว่า...

เฟิงถิงเซิน “แต่ว่าอะไร?”

เฟิงจิ่งซินพูดเสียงอู้อี้ “แต่ก็เหมือนว่าจะไม่มีความสุขนิดหน่อยค่ะ”

“โอเค ฟังดูเหมือนจะลึกซึ้งทีเดียวนะ? แต่ว่า…” เฟิงถิงเซินเอามือเท้าคางแล้วยิ้ม “น่าจะเป็นเพราะว่าลูกไม่ได้เจอคุณแม่มานานแล้ว ก็เลยคิดถึงแม่เขาน่ะ รอให้แม่เขาเสร็จงานแล้ว ค่อยให้เธอใช้เวลาอยู่กับลูกนาน ๆ ก็จะดีเอง”

เฟิงจิ่งซินพยักหน้า แต่ก็เอ่ยอย่างไม่มีความสุขขึ้นมาอีกครั้งว่า “แต่คุณแม่งานยุ่งมากเลยนะคะ คุณแม่บอกว่าต้องรอเดือนหน้าถึงจะมาอยู่กับหนูได้…”

“งั้นก็รอเดือนหน้า พ่อจะรอเป็นเพื่อนลูกเอง”

“ค่ะ”

เฟิงจิ่งซินก็เหนื่อยล้าแล้ว คุยไปได้ครู่หนึ่งก็หาวหวอด จึงลงจากตักเขาแล้วกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

วันต่อมาคือวันส่งท้ายปีเก่า

ไม่นานเวลาก็กำลังจะล่วงเลยผ่านช่วงเช้าไปแล้ว ซางเชี่ยนกับเฟิงถิงอีต่างก็ไม่เห็นเงาร่างของหรงฉือเลย

วันขึ้นปีใหม่สามีเธอกลับมาเยี่ยมคุณหญิงย่า หรงฉือก็ไม่เคยโผล่หน้ามาเลย เธอนึกว่าที่บ้านตระกูลหรงเกิดเรื่องใหญ่อะไรแล้วเสียอีก

เมื่อวานคุณหญิงย่าออกจากโรงพยาบาล หรงฉือก็ไม่อยู่ เฟิงถิงเซินบอกว่าเธอยุ่ง เพราะหรงฉือมีความรู้สึกต่อลูกชายตน รู้ว่าเธอไม่มีทางยอมหย่าแน่ ซางเชี่ยนจึงไม่ได้ถามมากนัก

ทว่าวันนี้วันส่งท้ายปีเก่า

หรงฉือไม่ได้ทำงานประเภทเดียวกับสามีเธอ ต่อให้งานยุ่งแค่ไหน ต่อให้ที่บ้านตระกูลหรงจะมีเรื่องมากมายเพียงใด หรงฉือก็ไม่น่าถึงขั้นไม่มีเวลามาที่บ้านนี้ติดต่อกันถึงสองวัน

ดังนั้น...

เวลาสิบเอ็ดโมงกว่า ขณะที่เฟิงถิงเซินลงมาชั้นล่าง ซางเชี่ยนก็ถามอย่างอดไม่ได้ “ลูกกับหรงฉือหย่ากันแล้วเหรอ?”

เฟิงถิงอีก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย

สองวันนี้หรงฉือไม่อยู่ เขาก็ไม่ได้คิดมากเลยจริง ๆ

แต่เมื่อได้ฟังแบบนั้น เขาก็ทึ่งเป็นอย่างมาก

เฟิงถิงเซินได้ยินอย่างนั้น ก็ดื่มน้ำชาอึกหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ยังครับ แต่อยู่ระหว่างดำเนินการแล้ว”

เฟิงถิงอีเบิกตากว้าง

ก็หมายความว่าพวกเขาจะหย่ากันแน่แล้วสิ?

แม้เขารู้มาตลอดว่าเฟิงถิงเซินไม่ชอบหรงฉือ แต่...

ผ่านมาตั้งหลายปีมากแล้ว เขานึกว่าพวกเขาจะอยู่กันอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เสียอีก

ไม่นึกว่า...

ไม่นึกว่าจู่ ๆ จะตัดสินใจหย่ากัน

ซางเชี่ยนมองเฟิงถิงเซิน

พวกเขาไม่มีความรู้สึกต่อกัน หย่ากันได้ก็เป็นเรื่องดี

แต่ว่าหลินอู๋...

ตานตานพูดพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข “น้าหรงคะ อีกเดี๋ยวหนูกับคุณลุงจะเล่นพลุด้วยกัน คุณน้ามาสนุกด้วยกันไหมคะ?”

หรงฉือนึกว่าการไปเล่นพลุที่เธอพูดมา หมายถึงว่าให้ไปที่ตระกูลเฮ่อ

เธอจึงกล่าว “ไม่ละ น้ายังมีธุระอื่นอีก ไว้คราวหน้านะ”

“อ้อ…งั้นก็ได้ค่ะ”

ตานตานกับหรงฉือคุยกันไปอีกสักพักหนึ่ง ตานตานถูกเรื่องอื่นดึงดูดความสนใจไป จึงเดินจากไปแล้ว

เฮ่อฉางปั่วหันมือถือมาแล้วพูดกับหรงฉือ “สุขสันต์วันปีใหม่ครับ”

หรงฉือ “สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ”

เมื่อไม่มีตานตานแล้ว พวกเขาคุยวิดีโอคอลกันแบบนี้ หรงฉือก็รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกอยู่บ้าง

เฮ่อฉางปั่วถาม “ค่ำ ๆ มีแผนอะไรไหมครับ? เล่นพลุเหมือนกันเหรอ? แล้วจะออกไปฉลองข้ามปีข้างนอกไหมครับ?”

หรงฉือส่ายศีรษะ แล้วกล่าว “น่าจะไปค่ะ”

หรงอวิ๋นเฮ่อกับหรงสวินอยากไป เธอเองจึงน่าจะออกไปเดินดูด้วยกันสักหน่อย

เธอนึกว่าเฮ่อฉางปั่วเพียงแค่ถามไปอย่างนั้น จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

เธอยังคงรู้สึกว่าเธอกับเฮ่อฉางปั่วไม่มีอะไรให้คุยกันเลย

เธอกล่าว “ฉันมีธุระ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ?” เฮ่อฉางปั่ว “โอเคครับ” หรงฉือพยักหน้า หลังจากเหลือบมองเฮ่อฉางปั่วบนจอมือถือ ก็กดวางสายทันที

เก็บมือถือเรียบร้อยแล้ว หรงฉือก็เดินออกจากสวนดอกไม้และไปเล่นพลุกับพวกหรงอวิ๋นเฮ่อ