คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 301

ไม่กี่วันต่อมา หรงฉือก็เจียดเวลามาอีก เพื่อเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนสองสามครั้ง

เธอก็บังเอิญพบกับหลินอู๋สองครั้งเช่นกัน

แต่สองครั้งนี้เฟิงถิงเซินล้วนไม่ได้มากับอีกฝ่ายด้วย

เดินมีนาคมฝนเริ่มตกหนักขึ้น

หรงฉือเข้าร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนเสร็จ ด้านนอกฝนก็ตกแล้ว

เธอเอาร่มมา แต่วางไว้บนรถไม่ได้หยิบลงมา

เธอเดินไปทางประตูใหญ่ คิดว่าอีกเดี๋ยวรอฝนซาลงหน่อยค่อยออกไป

เธอยังเดินไปไม่ถึงประตู ก็เห็นหลินอู๋อยู่ก่อนแล้ว

หลินอู๋กำลังพูดกับใครบางคน เมื่อเห็นเธอรอยยิ้มก็จางลง

ตอนนี้เอง ร่างของเฟิงถิงเซินที่ถือร่มอยู่ก็เข้าสู่สายตาของหรงฉือ

เขาน่าจะตั้งใจมารับหลินอู๋เป็นพิเศษ

เขาถอดเสื้อนอกออก วางบนไหล่ของหลินอู๋

คนรอบข้างที่รอฝนหยุดเห็นเข้า ก็พากันเผยแววตาอิจฉา ทั้งยังมีคนอุทานออกมาว่า ‘ว้าว’ ด้วย

ตอนนี้ เฟิงถิงเซินจึงเพิ่งเห็นเธอและชะงักไป

หรงฉือไม่แสดงสีหน้าใด

เฟิงถิงเซินเก็บสายตากลับไป กางร่มขึ้นอีกครั้ง และจากไปพร้อมหลินอู๋

วันนี้ลมแรงเล็กน้อย เขาเอาเสื้อนอกให้หลินอู๋ แม้ละอองฝนจะลอยเข้าไปในร่ม ก็ถูกกันไว้ด้วยเสื้อนอกของเขา หลินอู๋ก็จะไม่เปียกฝน

เฟิงถิงเซินทำขนาดนี้ ก็พูดได้ว่าเอาใจใส่มาก

ผ่านไปไม่นาน เงาร่างของพวกเขาก็หายไปจากประตูใหญ่

หลังจากนั้นไม่นาน คนขับรถของเฟิงถิงเซินถือร่มคันหนึ่งเดินจากลานจอดรถมาที่เธอ และส่งร่มในมือให้เธอ "คุณนายครับ คุณผู้ชายให้ผมเอาร่มมาให้คุณครับ"

หรงฉือไม่รับ และพูด "ไม่เป็นไรค่ะ คุณเอากลับไปเถอะ"

ก่อนหน้านี้คุณย่าบอกว่าเพื่อเฟิงจิ่งซิน เฟิงถิงเซินจึงยอมอยู่กับเธออย่างดี

หรงฉือไม่ได้ปฏิเสธ และพูด "ขอบคุณค่ะ"

เฮ่อฉางปั่วถอดเสื้อนอกออก เหมือนอยากจะเอาเสื้อนอกให้เธอ หรงฉือพูด "ไม่ต้องหรอก ในรถฉันมีชุดสำรอง ถ้าเสื้อผ้าเปียก ฉันก็ยังมีเสื้อผ้าเปลี่ยน"

เฮ่อฉางปั่วชะงักไป ไม่ได้ดึงดัน แต่ตอนที่ออกไปกับเธอ กลับเอียงกายขวางทิศทางที่ลมพัดมา

หรงฉือลงบันไดมากับเขา พลางถาม "ประธานเฮ่อก็มาร่วมงานด้วยเหรอคะ?"

ไม่ใช่

เฮ่อฉางปั่วได้ยินฉีอวี้หมิงบอกมา ได้ยินว่าเธอก็มาเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนเมื่อสองวันก่อน

งานของพวกเขาช่วงนี้ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรที่ต้องพูดคุยกัน เขาไม่ได้เจอเธอมาระยะหนึ่งแล้ว เขาอยากเจอเธอมากถึงได้มา

แต่ว่า เห็นหูของเธอแดงเล็กน้อยเพราะความหนาวเย็น เขาก็ส่งเสียง "อืม" ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ถาม "อีกเดี๋ยวพอมีเวลาหรือเปล่า? ไปกินข้าวด้วยกันไหม?"

เฮ่อฉางปั่วช่วยเธอไว้ หลังจากนี้พวกเขาก็ยังต้องร่วมงานกัน กินข้าวด้วยกันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

หรงฉือได้ยิน ก็ตอบ "ได้"