คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 309

หรงฉือยังอยู่ที่ฉางโม่ เห็นสายโทรเข้าจากเขา เธอก็รับสาย "ประธานเฮ่อ?"

เฮ่อฉางปั่วได้ยินเสียงของเธอ แววตาก็อ่อนโยนลง และพูด "ตานตานไม่ได้เจอคุณมาสักพักแล้ว สุดสัปดาห์นี้มีเวลาไหม? พวกเรานัดเวลาออกไปเดินเล่นด้วยกันได้ไหม?"

หรงฉือเหลือบมองข้อมูลที่เธอจัดเรียงในคอมพิวเตอร์ช่วงนี้ และพูด "สองวันนี้ฉันไม่ว่างเลย สัปดาห์หน้าได้ไหม?"

ได้ยินเธอบอกว่าไม่ว่าง เฮ่อฉางปั่วก็หลุบตาลง และพูด "ไม่เป็นไร สัปดาห์หน้าก็ได้"

"โอเค"

ความคิดของหรงฉืออยู่ที่โมเดลข้อมูลของคอมพิวเตอร์ทั้งหมด พูดจบ ก็พูดต่อ "งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ?"

เฮ่อฉางปั่ว "...ครับ"

หรงฉือวางสายทันที

เธอยุ่งตลอดจนเกือบสี่ทุ่มจึงเพิ่งออกจากฉางโม่

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปที่บ้านเดิมของตระกูลอวี๋

ตอนนั้นที่ผู้อาวุโสอวี๋เดินทางไปพักฟื้นที่ต่างประเทศ เฟิงจิ่งซินอายุสองขวบกว่าแล้ว

เฟิงจิ่งซินในตอนนั้นน่ารักมาก และสนิทกับผู้อาวุโสอวี๋มาก

ผู้อาวุโสอวี๋ชอบเธอมาก

ตอนนั้นที่เขาไปพักฟื้นที่ต่างประเทศ ก็อาลัยอาวรณ์เฟิงจิ่งซินมาก

เรื่องนี้ แม้ตอนนั้นเฟิงถิงเซินจะยังไม่ได้ใส่ใจเฟิงจิ่งซิน เขาก็น่าจะรู้เหมือนกัน

ผ่านไปนานขนาดนี้ผู้อาวุโสอวี๋จึงเพิ่งกลับประเทศ ครั้งก่อนตอนเรียกพวกเขากลับไป ผู้อาวุโสอวี๋ก็คงอยากเจอเฟิงจิ่งซินมากแน่นอน

ทว่าเฟิงถิงเซินกลับไม่ได้พาเฟิงจิ่งซินไป แต่พาหลินอู๋ไป...

ผู้อาวุโสอวี๋บอกว่าครั้งนี้เฟิงจิ่งซินก็จะมาด้วย

แต่ตอนที่หรงฉือมาถึงบ้านเดิมตระกูลอวี๋ เฟิงจิ่งซินก็ยังไม่มา

เห็นเธอมาถึงแล้ว ผู้อาวุโสอวี๋ก็พูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม "ปู่ให้คนไปเตรียมของอร่อยให้หนูแล้ว อีกเดี๋ยวอย่าลืมกินเยอะ ๆ นะ"

หรงฉือยิ้ม "ค่ะ"

หลังคุยกันครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสอวี๋ก็ชะงักไป จึงเพิ่งพูด "ไม่กี่วันมานี้ได้ยินว่าไอ้คนชั่วนั่นคิดจะพาผู้หญิงคนนั้นไปงานวันเกิดย่าเฟิงของหนู เป็นธรรมดาที่ย่าเฟิงของหนูจะไม่เห็นด้วย ยื่นคำขาดเลยว่า ถ้าเขากล้าพาผู้หญิงคนนั้นมางานเลี้ยงวันเกิดจนสร้างความวุ่นวาย เธอก็จะไม่จัดงานวันเกิดแล้ว..."

หรงฉือได้ยินแบบนั้น ก็หยุดดื่มชา

ผู้อาวุโสอวี๋พูดต่ออีก "ถึงหมอนั่นจะสารเลว แต่ยังไงนี่ก็เป็นงานวันเกิดครั้งแรกในรอบหลายปีของย่าเฟิง ดูเหมือนเขาจะยอมประนีประนอม แต่เรื่องนี้ก็ยังทำให้ย่าเฟิงของหนูปวดหัวอยู่ดี หลายวันมานี้เธออารมณ์ไม่ดี ถ้าหนูมีเวลา ก็โทรหาเธอและคุยกับเธอหน่อยนะ"

พูดจบ ก็รีบก้าวเดินไปที่ประตู

หลังจากผ่านไปสองวินาที หรงฉือจึงเพิ่งก้าวตามผู้อาวุโสอวี๋มา

ตามที่ผู้อาวุโสอวี๋คิด คนที่มาคือเฟิงจิ่งซินจริง ๆ

เฟิงจิ่งซินเพิ่งลงจากรถ เห็นหรงฉือ ก็วิ่งเข้ามาหาเธออย่างดีใจ "แม่คะ!"

หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้อาวุโสอวี๋เห็นเฟิงจิ่งซิน ก็กำลังจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่หลังจากเห็นเฟิงถิงเซินลงจากรถมา รอยยิ้มของเขาก็หายไปทันที

ส่งเสียงเหอะออกมาครั้งหนึ่ง เขามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา "ฉันจำได้ว่าฉันเคยบอกแกแล้วว่ามาส่งซินซินก็พอ และแกอย่ามาเกะกะสายตาฉันอีก แล้วแกมาทำอะไรที่นี่?"

เฟิงถิงเซินเหลือบมองหรงฉือที่ยืนอยู่ข้างผู้อาวุโสอวี๋ จากนั้นก็พูดกับผู้อาวุโสอวี๋ด้วยรอยยิ้ม "ผมคิดว่าคุณปู่แค่พูดประชด"

ผู้อาวุโสอวี๋ส่งเสียงเหอะครั้งหนึ่ง เฟิงถิงเซินก็พูด "โอเคครับ คุณปู่อย่าโกรธเลย ผมแค่มาส่งซินซิน อีกเดี๋ยวก็ไปแล้ว"

ผู้อาวุโสอวี๋ไม่สนใจเขา ก้มหน้ามองเฟิงจิ่งซินด้วยท่าทีใจดี "ซินซิน ฉันคือปู่ทวดของหนูนะ ก่อนหน้านี้พวกเราเคยเล่นด้วยกัน หนูจำได้ไหม?"

เฟิงจิ่งซินจูงมือหรงฉือ มองผู้อาวุโสอวี๋ และส่ายศีรษะ

เห็นการโต้ตอบของผู้อาวุโสอวี๋กับเฟิงจิ่งซิน เฟิงถิงเซินเหลือบมองหรงฉือ แต่กลับไม่ได้พูดอะไร หลังจากบอกผู้อาวุโสอวี๋ว่า "ผมไปก่อนนะครับ" หนึ่งประโยค ก็ขึ้นรถจากไป