คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 314

หลังจากผ่านวันคล้ายวันเกิดของคุณย่าเฟิงไปแล้ว ข่าวที่เฟิงถิงเซินเคยแต่งงาน ซ้ำยังมีลูกสาวที่อายุหกขวบแล้วด้วยนั้น ก็ได้แพร่สะพัดไปในวงสังคมชั้นสูงทั่วทั้งเมืองตูเฉิงแล้ว

หลินอู๋มีผู้ใฝ่ฝันจะตามจีบเธอเป็นจำนวนมาก

ต่อให้รู้ว่าเธอคบกับเฟิงถิงเซินแล้ว ก็ยังไม่วายมีผู้ชายจำนวนมากที่ไม่ยอมตัดใจ

เมื่อได้ทราบว่าเฟิงถิงเซินเคยแต่งงานและมีลูกสาวแล้วจริง ๆ พวกที่แอบชอบหลินอู๋ล้วนพากันเห็นอกเห็นใจเธอ หนำซ้ำยังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแทนเธอด้วย

เช้าวันต่อมาถัดจากงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของคุณย่าเฟิง พวกเขาจำนวนไม่น้อยต่างแห่กันมาที่ซวิ่นตู้ มีความตั้งใจพยายามจะโน้มน้าวหลินอู๋ให้ไปจากเฟิงถิงเซิน

พวกประธานจางพากันออกหน้าช่วยเหลือ ถึงค่อย ‘ช่วยกู้’ หลินอู๋ออกมาจากตรงนั้นได้

ไม่นานเรื่องนี้ก็แพร่ไปจนทั่วทุกอณูในซวิ่นตู้แล้ว

มีพนักงานซวิ่นตู้ทอดถอนใจพลางเอ่ยอย่างอดไม่ได้ว่า “แม้ว่าในวันแห่งความรักก่อนหน้านี้ก็ได้สัมผัสถึงความพ็อปพิวลาร์ของผู้อำนวยการหลินมาทีหนึ่งแล้ว แต่ไม่นึกว่ามันจะโอเวอร์ได้ถึงขั้นนี้”

“ก็แหงละสิ”

ทุกชีวิตในซวิ่นตู้ต่างรู้ดีว่าเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋รักกันมาก

แต่ทุกคนไม่รู้จริง ๆ ว่าเฟิงถิงเซินเคยแต่งงาน หนำซ้ำยังมีลูกแล้วด้วย

มีคนอดไม่ได้ที่จะเมาท์ “ผู้อำนวยการหลิน ประธานเฟิง…เคยแต่งงานและมีลูกสาวคนหนึ่งแล้วจริงเหรอคะ?”

หลินอู๋ยิ้มพลางพูด “ใช่”

เมื่อเห็นท่าทีของหลินอู๋ที่ดูราวกับว่าไม่ถือสาเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ก็มีคนเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณ…”

หลินอู๋เผยยิ้ม “เราเข้ากันได้ดีมาก ซินซินสนิทกับฉันมาก เราค่อนข้างไปกันได้ดีเลยแหละค่ะ”

ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน ทุกคนเมาท์กันครู่เดียวก็แยกย้ายแล้ว

พอตกเย็นเป็นเวลาประมาณห้าโมงได้ หลินอู๋ยังคงสะสางงานอยู่

ในเวลานี้เอง เฟิงจิ่งซินพุ่งเข้ามาหาเธอ “น้าอู๋อู๋!”

หลินอู๋ยิ้มพลางอุ้มเธอขึ้นมา “ซินซินของน้ามาแล้วเหรอ?”

เฟิงจิ่งซิน “ค่ะ!”

“น้ายังทำงานไม่เสร็จ ซินซินนั่งเล่นไปก่อนนะ รอน้าสิบนาที แล้วเราค่อยไปหาคุณพ่อที่เฟิงซื่อด้วยกัน”

เฟิงจิ่งซินตอบด้วยท่าทางเชื่อฟัง “ได้ค่ะ!”

ขณะที่เฟิงจิ่งซินเพิ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามา พนักงานซวิ่นตู้ยังคิดอยู่เลยว่าเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันแน่

เหล่าพนักงานมองเฟิงจิ่งซินไปพลาง พูดซุบซิบกันไปพลาง ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอะไร หลังจากได้มองไปนาน ๆ ก็เกิดเป็นความรู้สึกว่านอกจากเฟิงจิ่งซินจะหน้าตาคล้ายกับเฟิงถิงเซินแล้ว ดู ๆ ไปก็คุ้นหน้าอยู่บ้าง ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

นอกเหนือไปจากนี้ ทุกคนมองเฟิงจิ่งซินแล้วอดคิดไม่ได้ว่าต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ ถึงสามารถให้กำเนิดเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้ร่วมกันกับเฟิงถิงเซินได้...

แม้ทุกคนจะสงสัยใคร่รู้เพียงใด แต่ก็ไม่อาจถามให้มากความได้

หลังจากผ่านไป 20 กว่านาที หลินอู๋จัดการงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงปิดโน้ตบุ๊กและพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “ซินซิน น้าเสร็จงานแล้ว เราไปหาคุณพ่อของหนูกันเถอะ”

เฟิงจิ่งซินแบกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย แล้วจูงมือหลินอู๋อย่างมีความสุข ก่อนกล่าว “ไปกันค่ะ!”

หลินอู๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซินซิน บ๊ายบายพวกพี่ ๆ เขาเร็ว”

เฟิงจิ่งซินโบกมือไปทางคนอื่น ๆ “บ๊ายบายนะคะ พี่ ๆ ทุกคน”

เฟิงจิ่งซินหน้าตาน่ารักน่าชัง พอเธอเอ่ยปากพูด ทุกคนได้ยินแล้ว ก็รีบพากันกล่าวว่า “บ๊ายบาย ว่างแล้วมาอีกบ่อย ๆ นะ”

เฟิงจิ่งซิน “ได้ค่ะ”

มองตามแผ่นหลังของพวกเธอที่เดินจากไป ประธานจางกล่าว “เมื่อได้ทราบว่าพวกคนนอกอย่างเรากับเหล่าบรรดาคนที่รอเสียบตำแหน่งแฟนของผู้อำนวยการหลินอยู่ไม่เชื่อว่าผู้อำนวยการหลินคบกับเขาแล้วมีความสุขมาก เพื่อเป็นการทำลายข่าวลือนี้ ประธานเฟิงจึงให้ลูกสาวตัวเองมาหาผู้อำนวยการหลินทันที ต้องบอกเลยว่าประธานเฟิงช่างใส่ใจเรื่องของผู้อำนวยการหลินจริง ๆ”

“นั่นน่ะสิครับ ผู้อำนวยการหลินช่างวาสนาดีจริง ๆ”