คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 330

เพื่อนสนิทจากเมืองชีหงของคุณยายหรงมาหาเธอที่เมืองตูเฉิง

ช่วงเช้าหรงฉือเพิ่งจะประชุมเสร็จ คุณยายก็โทรมาให้เธอไปร่วมรับประทานอาหารกับพวกเขา

ตอนที่หรงฉือกำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ ตอนนี้พวกกรรมการผู้จัดการคนใหม่ของฉางโม่หลันเซียว เฟิงถิงเซินและเฉิงหยวนก็เดินมาทางประตูลิฟต์เช่นกัน

เมื่อเห็นเธอ หลันเซียวชิงพูดทักทายเธอก่อน “สวัสดีครับคุณหรง”

หรงฉือพยักหน้า

หลันเซียวไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินและหรงฉือรู้จักกันหรือไม่

แต่เขารู้ว่าช่วงเวลาสองสามวันที่เฟิงถิงเซินมาเจรจาความร่วมมือที่ฉางโม่ ดูเหมือนแต่ไรมาหรงฉือและเฟิงถิงเซินจะยังไม่เคยเจอหน้ากัน

เมื่อเห็นว่าหรงฉือเห็นเฟิงถิงเซินแล้วไม่ได้เป็นฝ่ายทักทายก่อน เขาจึงคิดไปว่าหรงฉือไม่รู้จักเฟิงถิงเซิน เขากล่าวแนะนำ “คุณหรงครับ ท่านนี้คือประธานเฟิงของเฟิงซื่อกรุ๊ปครับ”

ตามด้วยการหันไปพูดกับเฟิงถิงเซิน “ท่านนี้คือคุณหรงจากแผนกวิจัยและพัฒนาของพวกเราฉางโม่ครับ”

หรงฉือไม่ได้มองเฟิงถิงเซิน พลางกล่าว “ฉันทราบค่ะ”

เฟิงถิงเซินชำเลืองมองเธอเล็กน้อย พลางกล่าวกับหลันเซียว “ไม่ต้องแนะนำหรอกครับ พวกเราสนิทกันอยู่แล้ว”

หลันเซียวหยุดชะงักทันที หันมองเขาแล้วมองที่หรงฉือ

พวกคุณสนิทกันงั้นหรือ?

ขอโทษนะ

เขาดูไม่ออกแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้พูดออกมา เพียงยิ้มหน้าเหยเกออกมา “งั้นเหรอครับ...”

หรงฉือไม่ได้พูดอะไร

เฟิงถิงเซินอมยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรอีกเช่นกัน

หลันเซียว “...”

ในที่สุดตอนนี้เขาก็มองออกแล้วว่า...หรงฉือไม่อยากใส่ใจเฟิงถิงเซิน

จุดนี้เธอเหมือนอวี้มั่วซวินไม่มีผิด

เขาไม่รู้ว่าระหว่างเฟิงถิงเซิน หรงฉือ และอวี้มั่วซวินมีความแค้นอะไรกัน

แต่...

เฟิงถิงเซินไม่ใช่ระดับคนธรรมดา ตอนนี้บริษัทกำลังเตรียมที่จะร่วมมือกับเขา หรงฉือและอวี้มั่วซวินมักมีท่าทีเย็นชากับเฟิงถิงเซินเสมอ แต่ไม่ว่าจะเป็นท่าทีเย็นชาของหรงฉือหรืออวี้มั่วซวิน เฟิงถิงเซินกลับดูไม่ถือสากับท่าทีเหล่านี้ของพวกเขา...

เมื่อคิดดังนั้น หลันเซียวไม่รู้จะดีใจหรือปวดหัวทันที

เขาอยากเอ่ยปากทำลายความเงียบ โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินก็ดังขึ้น เขากดรับสายทันที พลางกล่าว “คุณมาถึงแล้ว? เดี๋ยวผมจะออกไปเดี๋ยวนี้ครับ”

หลังจากที่เฟิงถิงเซินวางสายแล้ว เดินเข้าไปในลิฟต์ หลันเซียวเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม “คุณหลินมารับคุณไปทานข้าวอีกแล้วหรือครับ? ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณหลินดีจังเลยนะครับ”

เฟิงถิงเซินยิ้ม กำลังจะพูด โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนจะมีธุระ หลันเซียวจึงไม่พูดอะไรอีก

ตอนที่ลิฟต์ใกล้จะถึงชั้นหนึ่งแล้ว หรงฉือเดินหน้าตรงโดยไม่เหลียวหลังออกจากลิฟต์ไปก่อน

หลังจากที่ออกจากประตูใหญ่แล้ว เพิ่งถึงที่จอดรถ ก็เห็นหลินอู๋ยืนรอที่ประตูรถ

พวกเธอมองหน้ากัน

สายตาที่หลินอู๋มองเธอทั้งเฉยเมยและเย็นชา

หรงฉือชิงหันหน้าไปทางอื่นก่อน เดินตรงไปที่รถตนเอง

หลินอู๋ก็ละสายตากลับมอง ตอนที่เห็นเฟิงถิงเซินที่อยู่ห่างหรงฉือไม่ไกล สายตาพลันอบอุ่นขึ้นมา

หลินอู๋สังเกตความดีใจในตาของเขา

เธออมยิ้ม ละสายตากลับโดยไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเจรจาความร่วมมือเสร็จ เหรินจี่เฟิงถือโอกาสเอ่ยปาก “คุณหลิน อีกเดี๋ยวมีเวลาไหมครับ? ไปกินข้าวด้วยกันดีไหม?”

หลินอู๋ส่ายหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม “สองสามวันนี้ฉันมีแข่งรถ เดี๋ยวต้องฝึกซ้อมที่สนาม เรื่องทานข้าวไว้คราวหน้าแล้วกันนะคะ”

เหรินจี่เฟิงรู้อยู่แล้วว่าหลินอู๋เป็นนักแข่งรถ

แต่หลังจากที่เขารู้จักเธอ เธอก็ยังไม่เคยลงแข่ง

เพื่อการนี้แล้ว เขาตั้งใจหาวิดีโอที่เธอในอินเทอร์เน็ตจำนวนมาก ดาวน์โหลดเก็บไว้ดูในโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หรือก็คือ เขายังไม่เคยเห็นเธอลงแข่งด้วยตาตนเอง

ตอนนี้ได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้ว เขาก็อยากที่จะไปดูที่สนามจริงสักครั้ง

เพียงแต่...

ในเมื่อวันนี้เธอต้องไปฝึกซ้อม เฟิงถิงเซินก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนเธออยู่แล้วสิ? เมื่อคิดดังนั้น เขาจึงไม่พูดเรื่องนี้ออกไป พลางกล่าวว่า “งั้นขึ้นรถเถอะครับ” หลินอู๋พยักหน้า บอกลาเขาเล็กน้อยก็เดินทางกลับไป

เธอออกไปได้ไม่นาน ก็มีเสียงเรียกเข้าจากเหยาซินปั๋ว “ชิงเย่วหยุดวันนี้พอดี อีกเดี๋ยวมาเจอกันหน่อยดีไหม?” เหรินจี่เฟิงได้ยินดังนั้น ปิ๊งไอเดียออกทันที “ได้สิ แต่...หลังจากที่กินข้าวเสร็จ พวกเราไม่ต้องไปบาร์แล้ว ครั้งนี้เปลี่ยนไปที่อื่นบ้างดีไหม?”

เหยาซินปั๋วได้ยินดังนั้น รู้สึกสนใจ “ได้สิ ไปที่ไหนล่ะ?”

“วันนี้พวกเราไปดูแข่งรถที่สนามแข่งกันเถอะ”

“การแข่งรถเหรอ?” เหยาซินปั๋วรู้สึกสนใจอย่างมากจริง ๆ “ได้เลย!”

หลังจากสอบถามตำแหน่งที่ตั้งของสนามแข่งรถที่ฝึกซ้อมจากหลินอู๋เรียบร้อยแล้ว รับประทานอาหารเสร็จ เขา เหยาซินปั๋ว และจี้ชิงเยว่ก็ขับรถไปที่สถานที่หลินอู๋ฝึกซ้อมทันที