คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 343

ซุนเยว่ชิงกับหลินอู๋ได้ยินแบบนั้นก็หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

ปกติแล้ว หากเกิดเรื่องแบบนี้ พวกเธอก็จะให้ซุนลี่เหยาขอโทษไป

จะไม่ยอมให้เรื่องมันลุกลามใหญ่โต จนกระทบต่อโอกาสที่พวกเธอวาดหวัง

ทว่า ทันทีที่หรงฉือพูดออกมาว่า “คิดว่าพวกเรามีความสามารถไม่เพียงพอ ก็ยุติสัญญาความร่วมมือได้” นั้น ไม่ว่าจะเป็นคนตระกูลหลินหรือคนตระกูลซุน ล้วนสนใจอยู่กับเรื่องที่ว่าหรงฉือเป็นเจ้าของฉางโม่ได้หรือไม่เสียเป็นส่วนใหญ่

พวกเธอพากันคิดโดยไม่รู้ตัว ว่าต่อให้ซุนลี่เหยาผิดจริง พวกเธอก็รอให้จัดการปัญหากับหรงฉือให้เสร็จเสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจไปตามสถานการณ์ว่าต้องไปขอโทษหรงฉือหรือไม่

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่ชะล่าใจเล็กน้อย ก็จะถูกหรงฉือเปลี่ยนประเด็นหลักไปเป็นอีกอย่างได้

คนอื่น ๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคของฉางโม่ หรือเจ้าหน้าที่ของซวิ่นตู้

ล้วนไม่มีใครรู้เรื่องบุญคุณความแค้นระหว่างหรงฉือกับคนตระกูลหลินและตระกูลซุน

พวกเขาเป็นผู้ชม ไม่ได้สนใจนักว่าการเซ็นชื่อของหรงฉือจะมีผลตามกฎหมายจริงหรือไม่

พวกเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ในสายตาของพวกเขานั้น คือทั้งที่คนตระกูลซุนกับคนตระกูลหลินรู้ว่าซุนลี่เหยาทำผิด แต่เพื่อปกป้องซุนลี่เหยาเลยพูดออกไปทำนองว่าหรงฉือไม่มีทางเป็นเจ้าของฉางโม่ หรือไม่ก็ลายเซ็นของเธอไม่มีผลทางกฎหมายอะไรพวกนี้มากดดันหรงฉือ

ให้พูดกันจริง ๆ แล้ว ตอนที่พวกเขารวมถึงผู้อำนวยการเฉวียนเห็นพวกหลินอู๋กระทำเช่นนี้ อันที่จริงก็ประหลาดใจไม่น้อย

ซุนลี่เหยาน่ะไม่เท่าไร แต่หลินอู๋ ซุนเยว่ชิงกับพวกคุณย่าหลินนั้นให้ความรู้ว่าพวกเขาเป็นคนมีการศึกษารู้จักกาลเทศะ ไม่เหมือนคนที่ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด

“พวกเรางานยุ่งมาก การกินเลี้ยงไม่ได้อยู่ในแผนงานของฉัน” หรงฉือว่า แล้วพูดขึ้นอีก “ถ้าผู้อำนวยการหลินมีอะไรอยากจะพูด ก็ไปคุยกับประธานอวี้ของพวกเราโดยตรงดีกว่า”

พูดจบ เธอก็หมุนตัวกลับไปทำงานต่อ โดยไม่เหลือมองคนตระกูลซุนกับตระกูลหลินอีกแม้แต่นิด

หลินอู๋มองเธอเล็กน้อย แล้วหันไปขอโทษกับเจ้าหน้าที่คนอื่นของฉางโม่ จากนั้นถึงได้หมุนตัวจากไปพร้อมกับซุนเยว่ชิง และพวกคุณย่าหลิน

หลังเดินออกมาไกลแล้ว ซุนลี่เหยาก็พูดขึ้นอย่างทนไม่ไหวอีกต่อว่า “เดิมทีก็แค่เรื่องเล็กน้อย ฉันว่ายัยคนชั้นต่ำอย่างหรงฉือนั่นเห็นว่าพี่เขยยกบริษัทให้พี่ เธอเลยไม่พอใจ ถึงได้ทำเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วพูดออกมาเสียมากมายขนาดนั้น...”

“ไม่ว่าเหตุผลที่เธอทำให้เป็นเรื่องใหญ่จะคืออะไร ต่อไปก็ต้องระวังไว้ด้วย” คนที่เอ่ยปากก็คือซุนเยว่ชิง เธอมองซุนลี่เหยาด้วยสายตาเฉยชาเล็กน้อย พลางว่า “เหยาเหยา เธอก็อายุไม่น้อยแล้ว ต่อไปจะทำอะไรก็อย่าหุนหัน”

สีหน้าของหลินอู๋เองก็ไม่ได้ดูดีเช่นกัน