คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 342

หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งละเมิดสัญญาโดยไม่มีเหตุผลอันควร ก็ต้องจ่ายค่าละเมิดสัญญา

ขอแค่จ่ายค่าละเมิดสัญญามาเป็นที่น่าพอใจ หรงฉือจะยกเลิกสัญญากับซวิ่นตู้โดยไม่สนใจเลย

“เธอ!”

ซุนลี่เหยาอยากพูดออกไปเสียเหลือเกินว่าจะร่างก็ร่างออกมาเลย

อย่าว่าแต่ซุนลี่เหยาจะเป็นเจ้าของซวิ่นตู้ไม่ได้เลย ต่อให้เธอยกเลิกสัญญากับฉางโม่แทนหลินอู๋ได้ แต่คนที่คนที่อยู่เบื้องหลังฉางโม่จริง ๆ คืออวี้มั่วซวิน เธอรู้ดี ไม่ว่าจะเป็นหลินมั่วหรือคนอื่นในครอบครัวล้วนหวังว่าจะมีความสัมพันธ์ดี ๆ กับอวี้มั่วซวิน

หากเธอสะเพร่าทำตัวเป็นเจ้าของบริษัทให้คนไปยกเลิกสัญญากับฉางโม่จริง ก็เท่ากับล่วงเกินอวี้มั่วซวินแล้ว

เพียงเพราะเรื่องนี้ หลินอู๋ไม่มีทางยอมยกเลิกสัญญากับฉางโม่ได้ง่าย ๆ แน่

แน่นอนว่าเหตุผลแบบนี้ พวกคุณยายซุน คุณย่าหลินไม่กี่คนเองก็เข้าใจดี

เห็นซุนลี่เหยาถูกหรงฉือตอกกลับจนพูดไม่ออกแบบนี้แล้ว แน่นอนว่าในใจของคุณยายซุนนั้นไม่พอใจเท่าไรนัก

ส่วนซุนเยว่ชิงก็มองหรงฉือด้วยสายตาที่เย็นชายิ่งกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย

ดูเหมือนว่าพวกเธอจะคิดไม่ถึงว่าหรงฉือจะกล้าพูดจาแบบนี้

ทว่าเห็นได้ชัดว่าซุนเยว่ชิงไม่เห็นหัวหรงฉือเลยแม้แต่น้อย เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ปากเก่งดีนี่ แต่เธอมั่นใจเหรอว่าลายเซ็นของเธอจะมีผลทางกฎหมาย?”

ผู้อำนวยการเฉวียนนึกไม่ถึงเลยว่า หรงฉือจะโต้เถียงกับคนตระกูลหลินแล้วก็ตระกูลซุนแบบนี้

ครั้นฟังถึงตรงนี้ เขาก็กลัวว่าเรื่องราวจะยิ่งแย่ลง เลยรั้งตัวหรงฉือไว้เล็กน้อย ขณะที่กำลังจะไกล่เกลี่ยให้ หรงฉือกลับดึงมือของเขาออก มองซุนเยว่ชิงด้วยสายตาที่เย็นชายิ่งกว่าแล้วว่า “จะมีผลทางกฎหมายหรือไม่ แค่ลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ? กลัวก็แค่ว่าจะมีบางคนไม่กล้าก็เท่านั้น”

หรงฉือพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

เมื่อหรงฉือพูดออกมาแบบนี้ เธอเชื่อว่าทันทีที่หนังสือละเมิดสัญญาออกมา และหรงฉือเซ็นชื่อลงไปแล้ว ต้องมีผลทางกฎหมายอย่างแน่นอน

แต่ถ้าเซ็นหนังสือยกเลิกสัญญากันจริง ๆ อย่าว่าแต่พวกเขาจะต้องจ่ายเงินค่ายกเลิกสัญญาก้อนโตเลย บริษัทของพวกเขายังต้องไปหาบริษัทอื่นมาร่วมมือด้วยอีก แบบนี้อาจจะทำให้ระยะเวลาการส่งรถยนต์ไร้คนขับเข้าสู่ตลาดล่าช้าออกไปอีกนาน

ความเสียหายนี้ มันมากมายเหลือเกิน

หรงฉือเห็นหลินอู๋ไม่ได้พูดออกมาในทันที เลยพูดออกไปว่า “ก็คือผู้อำนวยการหลินเองก็ไม่กล้าใช่ไหม? พวกคุณเป็นคนหยามฉางโม่ของพวกเราว่ามีความสามารถไม่พอเอง ตอนนี้ให้พวกคุณไปร่างหนังสือมา แต่ละคนกลับไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลย ทำไมล่ะ? พวกคุณไม่กี่คนคิดว่าตัวเองมีอำนาจมีสิทธิ์ เลยมารังแกคนได้ตามใจชอบงั้นสิ?”

“แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง” หลินอู๋กล่าวอย่างใจเย็น “คุณหรงไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนี่?”

“น้องสาวของคุณหลินรังแกคนตามอำเภอใจ ทั้งที่แม่ของคุณรู้ว่าเธอทำไม่ถูก ทว่ากลับช่วยหนุนไม่ห้ามปราม ผู้อำนวยการหลิน ตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าญาติ ๆ ของคุณทำไม่ถูก อย่าว่าแต่ไม่ยอมพูดขอโทษพวกเราเลย กลับมาหาว่าพวกเราทำให้เป็นเรื่องใหญ่อีก...”

หรงฉือมองเธอ พลางว่า “เมื่อก่อนได้ยินคนอื่นพูดบ่อย ๆ ว่าผู้อำนวยการหลินเป็นคนมีเหตุผล ทั้งยังวางตัวดียิ่ง ตอนนี้ดูท่าแล้ว เหมือนว่าจะไม่ใช่แค่ตัวผู้อำนวยการหลินเอง กระทั่งคนในครอบครัวของคุณเองก็ไม่ได้เป็นคนมีเหตุผลอย่างที่คนอื่นพูดกันเลย”