คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 353

คุยกับเฟิงจิ่งซินจบก็วางสาย หลังจากนั้นสิบกว่านาที เฟิงถิงเซินก็ส่งเวลาเข้าร่วมการฝึกและสถานที่ฝึกพรุ่งนี้ของเฟิงจิ่งซินให้เธอ

แต่ก็มีแค่เวลาเข้าร่วมการฝึกและสถานที่ฝึกพรุ่งนี้ของเฟิงจิ่งซินเท่านั้น

ส่วนเรื่องอื่น กลับไม่ได้พูดถึงสักคำ

วันรุ่งขึ้น หลังจากหรงฉือมาถึงโรงฝึกฟันดาบสามสี่นาที เฟิงจิ่งซินก็มาถึงเช่นกัน

บนรถมีเพียงเฟิงจิ่งซินกับคนขับรถ

เฟิงถิงเซินไม่อยู่

หลังลงจากรถ เฟิงจิ่งซินก็จูงมือหรงฉืออย่างมีความสุข พาเธอเข้าไปที่โรงฝึกฟันดาบ

ทันทีที่เข้าไปในโรงฝึกฟันดาบ อวี้มั่วซวินก็โทรหาเธอ

หรงฉือพูดกับเฟิงจิ่งซิน "แม่ไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ"

เฟิงจิ่งซิน "ค่ะ งั้นหนูเข้าไปหาครูฝึกก่อนนะคะ"

"อืม"

อวี้มั่วซวินแค่ถามเธอเล็กน้อย หลังคุยกันไม่กี่ประโยคก็วางสายไป

เฟิงจิ่งซินเดินไปไม่ไกล

ครูฝึกของเธอเห็นเธอ ก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม "ซินซินมาแล้วเหรอ?"

พูดจบก็มองซ้ายมองขวา และถามอีกครั้ง "วันนี้คุณหลินกับคุณเฟิงไม่มากับหนูเหรอ?"

"ไม่ค่ะ วันนี้แม่มาเป็นเพื่อนหนู!"

หรงฉือยืนฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่หน้าประตู เวลาผ่านไปไม่กี่วินาที นางจึงค่อยก้าวเข้าไปข้างใน

ครูฝึกของเฟิงจิ่งซินเห็นเธอ ก้นบึ้งในดวงตาก็ฉายแววแปลกใจ "คุณผู้หญิง คุณมา..."

"แม่คะ!"

ครูฝึกของเฟิงจิ่งซินชะงักไป และพูดด้วยรอยยิ้ม "ที่แท้คุณก็คือแม่ของซินซินเหรอครับ?"

หรงฉือพยักหน้า จับมือกับอีกฝ่าย

ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ที่เฟิงจิ่งซินมาโรงฝึกฟันดาบก็ล้วนมากับเฟิงถิงเซินหรือหลินอู๋ หรือไม่ก็พวกเขาทั้งสองคนมาเป็นเพื่อนเธอ

แต่เฟิงจิ่งซินอาจมีพรสวรรค์มากพอ อีกทั้งเธอยังมีความกล้าหาญมากพอ ขณะที่ฝึกซ้อมเธอก็ไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม จังหวะก้าวของเธอคล่องแคล่ว กล้าเข้าโจมตี ทั้งยังป้องกันได้รวดเร็ว การตอบสนองก็ว่องไวมาก

ระหว่างที่เข้าโจมตีและถอยมาป้องกัน ก็แฝงด้วยความสง่าอยู่หลายส่วน

ในภวังค์ หรงฉือราวกับสามารถมองเห็นภาพที่เธอเติบโตขึ้นมา และเข้ารวมการแข่งขันได้

เพียงแต่ในตอนนั้น ตนคงไม่อาจอยู่เคียงข้างเธอได้

หลังจากฝึกซ้อมกว่าครึ่งชั่วโมง เฟิงจิ่งซินก็วิ่งมาจับมือเธอ รอคำชมและเงยหน้าถามเธอ "แม่คะ หนูซ้อมได้ดีไหมคะ?"

หรงฉือฟันดาบไม่เป็น และไม่รู้เกี่ยวกับกีฬาชนิดนี้มากนัก

แต่เมื่อคืนเธอหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาบ้าง และทำความเข้าใจเกี่ยวกับการฟันดาบเบื้องต้น

หรงฉือรับผ้าขนหนูที่อีกฝ่ายส่งมาให้ เช็ดเหงื่อให้เธอ พลางเอ่ยชมอย่างจริงใจ "เก่งมาก"

หลังจากนั้นก็พูดกับครูฝึกที่เดินมาหาเธอ "ลำบากแล้วค่ะ"

"เป็นเรื่องที่สมควรทำครับ" ครูฝึกของเฟิงจิ่งซินพูด และกล่าวอีกครั้ง "แต่ที่ซินซินเรียนเก่งขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เพราะฝีมือของผมทั้งหมดหรอกครับ ก่อนที่ซินซินจะมาโรงฝึกฟันดาบของพวกเรา ก็มีพื้นฐานที่ดีมาก่อนแล้วครับ"