คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 368

หรงฉือก็คิดแบบเดียวกัน

เธอตอบกลับ [ไม่ว่าง และขอให้คุณรักษาสัญญาด้วย คอยดูเธอไว้ อย่าให้เธอไปโผล่ที่บ้านยายฉันได้]

ผ่านไปครู่ใหญ่ เฟิงถิงเซินถึงค่อยส่งข้อความตอบกลับมา [โอเค]

ต่อจากนั้น เฟิงถิงเซินไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย

บ่ายวันที่สามของการหยุดยาวช่วงวันแรงงานแห่งชาติ ระหว่างทริปที่หรงฉือกับคนในครอบครัวเตรียมตัวจะมาล่องเรือยางในแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ฉู่จื่อหลานได้ส่งรูปถ่ายมาให้เธอรูปหนึ่ง

คนที่อยู่ในรูปก็คือหลินอู๋

ตอนนี้ตัวฉู่จื่อหลานอยู่ที่ประเทศกอนอรา ช่วงนี้ยุ่งอยู่กับงานแฟชั่นโชว์ตลอด

หรงฉือเห็นรูปถ่ายแล้ว ตอบกลับเธอไป [หล่อนกำลังดูโชว์ของเธออยู่เหรอ?]

ฉู่จื่อหลาน [ใช่! ซวยจริงๆ!]

ตามด้วยข้อความใหม่ที่เธอส่งมา [มียัยนั่นคนเดียว ไม่เห็นเฟิงถิงเซินเลย]

หรงฉือตอบเพียง [อืม] คำเดียว ไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก จึงถามเธอว่า [เมื่อไรจะกลับประเทศจีน?]

ฉู่จื่อหลาน [ยังไม่แน่ใจเลย]

ฉู่จื่อหลานยังมีงานต้องจัดการ พวกเธอคุยกันได้ไม่กี่คำ ฉู่จื่อหลานก็ไปเสียแล้ว

ผ่านไปสิบกว่านาที ฉู่จื่อหลานวิดีโอคอลมาหาเธอ

หรงฉือนิ่งไปเล็กน้อย เธอเพิ่งกดรับสาย ร่างของหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินก็ปรากฏสู่สายตาเธอทันที

ฉู่จื่อหลานส่งเสียงชิออกมาหนึ่งที ก่อนพูดกับเธอด้วยเสียงเบา “เพิ่งมาถึงน่ะ ตอนนี้โชว์จบแล้ว เขาคงตั้งใจมารับยัยนั่นกลับแหละ”

เห็นได้ชัดว่าหลินอู๋มีคนรู้จักอยู่ที่นั่น และกำลังสนทนากับอีกฝ่ายอย่างตั้งอกตั้งใจ เฟิงถิงเซินรอเธออยู่ข้าง ๆ ด้วยความใจเย็น มองเธอพูดคุยเสวนากับอีกฝ่าย

อวี้มั่วซวินบอกว่าเขาไปทำงานต่างประเทศต้องพาหลินอู๋ไปด้วยแน่ ก็เป็นอย่างที่เขาคาดเดาไว้จริง ๆ

แต่ทว่า...

เห็นเพียงร่างเงาของพวกเขาสองคน ไม่เห็นตัวเฟิงจิ่งซิน เธอจึงเริ่มขมวดคิ้ว

ทันทีที่เธอนึกมาถึงตรงนี้ ภาพบนจอเกิดสั่นไหวขึ้นมาฉับพลัน หรงฉือนึกว่าเกิดเรื่องอะไรสักอย่างขึ้นกับฉู่จื่อหลานแล้ว

แต่พอตั้งใจเพ่งดูอีกทีถึงค้นพบว่าเฟิงถิงเซินมองตรงมาที่กล้องพอดี

ชัดเลยว่าเขาน่าจะเห็นฉู่จื่อหลานแล้ว

ฉู่จื่อหลานถูกเขาจ้องจนอกสั่นขวัญแขวน ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เฟิงถิงเซินก็เบือนสายตาหนีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอถาม “ลูกอยู่ไหน?”

“ตอนนี้หนูอยู่ต่างประเทศค่ะ” เมื่อฟิงจิ่งซินพูดถึงเรื่องนี้ ท่าทางก็ดูเอ่อล้นด้วยความตื่นเต้น พลางกล่าว “เมื่อกี้หนูนัั่งเฮลิคอปเตอร์ดูวิลเดอบีสต์อพยพอยู่นานมาก วิลเดอบีสต์นับไม่ถ้วนเคลื่อนย้ายถิ่นฐานไม่ขาดสายเลย การที่ได้นั่งติดตามดูฝีเท้าของพวกมันในระยะใกล้จากบนเฮลิคอปเตอร์ เป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจมากเลยละค่ะ!”

หรงฉือได้ฟังดังนั้นพลันชะงักงัน

ช่วงเดือนพฤษภาคม วิลเดอบีสต์อพยพ...

“ตอนนี้ลูกอยู่ที่กรูเมติเหรอ?”

“ใช่ค่ะ หนู…”

แต่ตอนนี้เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋อยู่ที่ประเทศกอนอรา

แม้หรงฉือรู้ว่าตั้งแต่เฟิงถิงเซินเริ่มเลี้ยงดูเธอมา ก็มีการให้บอดีการ์ดคอยติดตามประกบเธออยู่เสมอ เวลาที่เขาไม่ว่าง เธอจะได้ไปไหนมาไหนสะดวก

แต่ว่าเธอยังเด็กขนาดนี้ เขากับหลินอู๋ไปประเทศกอนอรา กลับให้เฟิงจิ่งซินไปเที่ยวเล่นในที่ห่างไกลขนาดนั้นกับบอดีการ์ดเพียงลำพัง ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา...

หรงฉือออกแรงบีบมือที่กำโทรศัพท์ไว้แน่นขึ้นหลายส่วน เธอพยายามข่มกลั้นอารมณ์ไว้ และถาม “ไปกับพ่อของลูกเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ พ่อบอกว่าติดงาน ไม่มีเวลามาอยู่กับหนู ให้หนูหาอะไรเล่นเอง ก่อนหน้านี้หนูเคยดูมหากาพย์แห่งการอพยพของเหล่าสัตว์ป่าแอฟริกาผ่านทางทีวีแล้วอยากเห็นของจริงมากมาตลอด ก็เลยบอกคุณพ่อ พอคุณพ่อรู้แล้วก็สั่งคนให้พาหนูมาที่นี่ค่ะ”