คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 369

เฟิงถิงเซินติดงานเลยไม่มีเวลาอยู่กับเธอ แต่กลับมีเวลาอยู่กับหลินอู๋เนี่ยนะ?

แต่เธอยังไม่พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็กล่าวกับเธอต่ออีกว่า “แม่คะ ถ้าแม่โทรมาเร็วกว่านี้ก็คงจะดี ถ้าโทรมาเร็วกว่านี้หน่อย หนูก็จะได้เปิดกล้องให้แม่ดูจากบนเฮลิคอปเตอร์นี้ด้วยกัน”

หรงฉือดูออกว่าเฟิงจิ่งซินพึงพอใจต่อทริปนี้ที่เฟิงถิงเซินจัดให้เป็นอย่างมาก

หรงฉือถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทว่าในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งมีแต่ความหงุดหงิดอยู่เต็มอก

ในขณะที่เฟิงจิ่งซินยังคงพูดเรื่องโปรแกรมกิจกรรมในวันพรุ่งนี้กับเธอต่อไป จากนั้นก็บอกอีกว่าเธอจะกลับจีนเย็นพรุ่งนี้แล้ว

หรงฉือได้ยินแล้ว แต่ยังไม่พูดอะไร จู่ ๆ เฟิงจิ่งซินก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงคาดหวัง “คุณแม่ พรุ่งนี้มีเวลาไหมคะ? พรุ่งนี้หนูยังอยากจะโทรหาแม่อีก”

หรงฉือดึงสติกลับมาได้ ผ่านไปสองวินาที แล้วถึงค่อยพูดตอบ “พรุ่งนี้แม่ว่างจ้ะ”

“ดีจังเลย!”

ครั้นได้รู้ว่าเธออยู่ระหว่างทางกลับโรงแรม หรงฉือก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมากแล้ว คุยกับเธอต่ออีกสักพักหนึ่ง แล้วค่อยวางสายวิดีโอคอล

ตอนนี้ ก็ใกล้ได้เวลาที่นัดไว้กับพวกหรงสวินว่าจะลงไปล่องเรือยางกันแล้ว หรงฉือจึงเก็บโทรศัพท์

ได้ออกมาท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจในช่วงหยุดยาว เดิมทีเธอค่อนข้างตั้งตารอคอยมากทีเดียว

แต่ตอนนี้ เธอกลับไม่มีแก่ใจจะสนุกสนานเฮฮาแล้ว

ทว่า เธอก็ไม่อยากทำให้พวกหรงสวินหมดสนุกไปด้วย จึงยังคงออกจากโรงแรมไปพร้อมกับพวกเขา

เมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง ขณะที่หรงฉือเข้าแถวอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนมาแตะที่บ่าของเธอเบา ๆ

หรงฉือหันหน้าไป

เป็นกู้เหยียน

กู้เหยียนเคยถามเธอ พอได้ทราบว่าเธอจะมาเที่ยวที่นี่กับครอบครัวในช่วงหยุดยาว ดังนั้นเขาถึงตั้งใจมาที่นี่เป็นการเฉพาะ

วันนั้นตอนที่กู้เหยียนถามเธอ และพอได้รู้ว่าที่นี่ล่องเรือยางได้ หรงฉือก็ดูออกแล้วว่าเขาสนอกสนใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้ได้มาเจอเขา เธอจึงไม่ประหลาดใจเท่าไรนัก กล่าวถามออกไปว่า “มาถึงตั้งแต่เมื่อไรคะ?”

“เช้านี้ครับ”

หลังจากเข้าทำงานที่ฉางโม่อย่างเป็นทางการ เขาก็หาโอกาสนัดเธอออกไปอยู่เนือง ๆ

เหอหมิงเสว่ยิ้ม ดูจากสายตาของกู้เหยียนที่มองหรงฉือแล้ว รู้สึกว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกมา ยิ่งไปกว่านั้น หรงฉือยังไม่ได้หย่าเลย หากมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับคนอื่นเพิ่มอีก ก็ไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องดีแต่อย่างใด

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เธอดูจากท่าทางของหรงฉือแล้วราวกับว่าไม่ได้คิดไปในเชิงนั้นเลย จึงไม่พูดอะไรไปมากกว่านี้อีก

พูดคุยกันมาจนถึงตรงนี้ ก็ถึงคิวของพวกเขาแล้ว

หรงฉือโบกไม้โบกมือให้กู้เหยียน ตั้งท่าจะเดินจากไป กู้เหยียนพลันพูดขึ้นว่า “ถ้ามีโอกาส ค่ำ ๆ มาสนุกด้วยกันหน่อยไหม?”

หรงฉือ “ได้สิ”

หรงฉือเดินจากไปแล้ว

พอร่างเงาของหรงฉือจากไปไกลแล้ว เพื่อนของกู้เหยียนถึงเพิ่งจะเดินเข้ามา “ต้องยอมรับเลยว่าคุณหรงคนนี้สวยจริง ๆ รู้สึกว่าจะน่ากินกว่าที่งานเลี้ยงช่วงค่ำวันนั้นซะอีก…”

กู้เหยียนสีหน้าโกรธขึ้ง “หุบปาก”

ตอนนี้เพื่อนของเขารู้แล้วว่าเขาไม่ใช่แค่เล่นละคร แต่หลวมตัวคิดจริงจังขึ้นมาแล้ว

เห็นกู้เหยียนปกป้องหรงฉือขนาดนี้ เขายกมือขึ้นมาทำท่าโอเค ตามด้วยท่ารูดซิปปาก