คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 370

กู้เหยียนหาโอกาสล่องเรือยางกับหรงฉือไม่ได้เลย

ทว่าในช่วงอาหารมื้อค่ำ เขากลับได้มา ‘บังเอิญเจอ’ หรงฉือกับคนตระกูลหรงอีกครั้ง

ลุงและป้าสะใภ้ของหรงฉือเชื้อเชิญเขากับเพื่อนให้นั่งลงรับประทานอาหารกับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น

พอได้รู้ว่าเขาเป็นคนตระกูลกู้ หรงฉ่างเซิ่งกล่าวด้วยความสงสัย “ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคิดกลับมาพัฒนาที่ประเทศจีนล่ะ?”

นึกถึงความตั้งใจเดิมในตอนนั้นที่กลับประเทศมา ท่วงท่าในการรับประทานอาหารของกู้เหยียนพลันชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงค่อยพูดว่า “ผมสนใจภาษาโปรแกรม CUAP กับโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดอย่าง Infinite-CM ของฉางโม่มาก อยากจะเข้ามาเรียนรู้ในฉางโม่ ก็เลยกลับมาน่ะครับ”

หรงฉ่างเซิ่งกับภรรยา รวมถึงคุณยายหรงก็พอรู้เรื่องเกี่ยวกับหรงฉือกับฉางโม่อยู่

ได้ฟังดังนั้น พวกเขาพากันหัวเราะออกมา แล้วเหลือบมองไปที่หรงฉืออย่างไม่ให้ใครสังเกตได้

หรงฉือก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารเงียบ ๆ

ส่วนกู้เหยียนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

หรงฉือมีความเชี่ยวชาญในสายงานนี้มากก็จริง

แต่กู้เหยียนได้สอบถามเกี่ยวกับเรื่องของหรงฉือจากคนอื่นมาแล้ว จึงทราบว่าเธอเพิ่งเข้ามาทำงานที่ฉางโม่เมื่อปีที่แล้วนี้เอง

แต่ CUAP ได้ถือกำเนิดขึ้นมาหลายปีมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น คนภายนอกพูดกันเสมอว่าภาษาโปรแกรม CUAP ของฉางโม่นั้น หนานจื้อจือเป็นคนวิจัยและพัฒนาขึ้นมา

คนมากมายในอุตสาหกรรมนี้ต่างมองว่า CUAP เจ๋งเป้งขนาดนี้ ต้องเป็นหนานจื้อจือที่วิจัยและพัฒนาขึ้นมา มันถึงจะนับว่าเป็นเรื่องปกติ

ส่วนโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดอย่าง Infinite-CM ของฉางโม่ เขากลับเข้าใจไปว่าเป็นอวี้มั่วซวินที่นำทีมวิจัยและพัฒนาขึ้นมาจริง ๆ

พอเขาได้เข้าร่วมกับฉางโม่แล้ว ระหว่างประชุมก็มีโอกาสได้พูดคุยกับอวี้มั่วซวินอยู่หลายครั้ง

ในการพูดคุยที่แทบจะนับครั้งได้ เขาสัมผัสได้ว่าอวี้มั่วซวินเองก็มีความชำนิชำนาญในสายงานนี้มากเช่นกัน

แต่เขายังไม่นับว่าได้ทำความรู้จักกับอวี้มั่วซวินอย่างลึกซึ้ง เขาจึงไม่สามารถบอกได้ว่าระหว่างอวี้มั่วซวินกับหรงฉือใครเก่งกว่ากัน

ทว่าในการทำงาน เท่าที่เขาได้เห็นมา คล้ายว่าเป็นหรงฉือที่คอยให้ความร่วมมือกับอวี้มั่วซวินมาตลอด

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงนึกว่าอวี้มั่วซวินมีความเก่งกาจและช่ำชองมากกว่าหรงฉือ

คนตระกูลหรงอยู่ในกรอบศีลธรรม ทั้งยังต้อนรับขับสู้และคุยเก่ง เมื่อได้นั่งรับประทานอาหารด้วยกันมื้อหนึ่งแล้ว กู้เหยียนก็มีความรู้สึกเชิงบวกต่อทุกคนในตระกูลหรง

เพียงแต่หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ พวกหรงฉือก็ออกจากแหล่งท่องเที่ยว และกลับบ้านไปแล้ว

กู้เหยียนเห็นว่าหรงฉือกลับไปแล้ว พวกเขาจึงไม่รั้งอยู่ที่แหล่งท่องเที่ยวต่อ

วันต่อมา หรงฉือได้รับสายจากเฟิงจิ่งซินอีกครั้ง

เฟิงจิ่งซินกำลังจะกลับประเทศจีนแล้ว

เธอพูด “แม่คะ อีกตั้งสองสามวันกว่าคุณพ่อจะกลับประเทศ แม่ว่างหรือเปล่า? หนูกลับไปแล้ว อยากไปเที่ยวเล่นหาแม่กับพวกคุณยายทวดจัง”

หรงฉือนึกขึ้นได้ว่าไม่กี่วันมานี้คุณยายหรงบ่นคิดถึงเฟิงจิ่งซินหลายหน เธอเงียบไปสองวินาที ค่อยพูดขึ้นว่า “งั้นลูกก็มาเถอะ”

วันสุดท้ายของช่วงหยุดยาว หลังจากเฟิงจิ่งซินกลับประเทศจีน ก็ตรงมาที่บ้านตระกูลหรงทันที

ความจริงแล้วเฟิงจิ่งซินยังไม่ค่อยอยากไปจากบ้านตระกูลหรงนัก แต่เฟิงถิงเซินบอกว่าเขาเองก็คิดถึงเธอแล้วเหมือนกัน ต่อให้เธอจะยังอาลัยอาวรณ์หรงฉืออยู่ ก็ทำได้เพียงกลับไปกับเฟิงถิงเซิน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เฟิงถิงเซินมาถึงแล้ว

หรงฉือถูกเฟิงจิ่งซินจูงมือให้เดินไปยังข้าง ๆ ตัวรถของเขา

เฟิงถิงเซินก้าวลงมาจากบนรถ มองเธอแล้วพูดกับเธอว่า “หลายวันนี้ลำบากคุณแล้ว”

หรงฉือไม่ตอบอะไรเขา แต่พูดกับเฟิงจิ่งซินแทน “ซินซิน แม่มีเรื่องจะพูดกับพ่อ ลูกขึ้นรถไปก่อนนะ”

เฟิงจิ่งซินมองพวกเขาครู่หนึ่ง “ค่ะ…”

เธอขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย

หลังจากเฟิงถิงเซินปิดประตูรถ หรงฉือค่อยเอ่ยปาก “ซินซินเพิ่งจะหกขวบ คุณก็วางใจปล่อยให้เธอไปเที่ยวในที่ที่ไกลแสนไกลขนาดนั้นกับบอดีการ์ดตามลำพังแล้วเหรอ?”

ไม่รีรอให้เขาได้เอ่ยปากพูด เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณถึงเชื่อใจบอดีการ์ดคนนั้นขนาดนั้น แต่เรื่องแบบนี้ ฉันหวังว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”

พูดจบ หรงฉือนึกว่าเขาจะแก้ตัวกับเธอ

แต่ว่าเขาเพียงแค่มองเธอพลางตอบตกปากรับคำ “โอเค ผมรู้แล้ว”

หรงฉือผงะเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก

เวลานี้เฟิงถิงเซินเอ่ยขึ้นอีกว่า “ผมกับซินซินกลับก่อนนะ คุณรีบพักผ่อนล่ะ”

หรงฉือไม่พูด หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไป