คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 388

หรงหงพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ในเมื่อมาแล้ว อยู่เล่นด้วยกันก่อนสักพักหนึ่งเป็นไง?”

เฟิงถิงเซิน “ครับ”

หลังหรงหงกับเฟิงถิงเซินพูดคุยปราศรัยกัน จึงจะพูดกับจี้หวนอิง อวี้มั่วซวินและคนอื่น ๆ ว่า “เมื่อกี้พวกเราคุยกันถึงไหนแล้วนะ?”

อวี้มั่วซวินตอบว่า “เมื่อครู่พวกเราคุยกันถึงเรื่องหากพบว่าเครื่องตรวจจับของประเทศอื่นเข้ามาในเขตควบคุมของประเทศเรา พวกเราควรจะจัดการอย่างไรจึงจะเหมาะสมครับ”

หลินอู๋ได้ยินแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมา

หรงหงยิ้มแล้วพูดว่า “นายกับเสี่ยวฉือคิดเห็นว่ายังไง?”

เมื่อครู่อวี้มั่วซวินกับหรงฉือยังไม่ทันคิดให้ละเอียด เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ก็ปรากฏตัวออกมาเสียก่อน

ตอนนี้หรงหงถามขึ้นมาอีกครั้ง หรงฉือกับอวี้มั่วซวินต่างก็เงียบในทันที

หลินอู๋ได้ยินถึงตรงนี้ ความคิดของเธอก็ฟุ้งซ่านขึ้นมาทันที

เสี่ยวฉืออย่างนั้นเหรอ?

หรงหงเรียกหรงฉือฟังดูสนิทสนมอย่างมาก

อีกอย่าง เธอยังพบว่าตอนหรงหงมองไปทางหรงฉือ ท่าทางดูเป็นมิตรอยากเห็นได้ชัด มองดูแล้วเหมือนจะชื่นชมหรงฉือมากจริง ๆ

เธอขมวดคิ้วแน่น

เธอเพิ่งคิดถึงตรงนี้ ก็ได้ยินหรงฉือจู่ ๆ ก็เอ่ยปากพูดว่า “เข้าควบคุมสิทธิ์เครื่องควบคุมของอีกฝ่าย แล้วส่งคืนให้อีกฝ่าย?”

ทันทีที่หรงฉือพูดจบ หรงหงกับเหรินอี้อันก็ยิ้มออกมา

อวี้มั่วซวินแสดงสีหน้าที่เข้าใจขึ้นมาในทันที จากนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้หรงฉือ

หรงหงไม่ได้วิจารณ์ว่าดีหรือไม่ดี แต่กลับยิ้มและถามหรงฉืออย่างอ่อนโยนว่า “มีความมั่นใจต่อเทคโนโลยีของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หรงฉือหยุดสักพัก ก่อนจะพูดว่า “น่าจะ...ไม่ยากนะคะ?”

คราวนี้จี้หวนอิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คนที่มีความสามารถจริง เวลาเอ่ยปากพูดจะเด็ดขาดและมั่นใจ”

หรงหงยิ้มพร้อมกับพูดว่า “ถูกต้อง”

ประเทศของเรารักสงบ และยังรักษาความสัมพันธ์อันดีกับทุกประเทศเพื่อนบ้าน

ไม่ว่าเครื่องตรวจจับของประเทศอื่นจะเข้ามาในเขตควบคุมของประเทศเราอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ตราบใดที่สิ่งของเป็นของคนอื่น ย่อมต้องส่งกลับคืนอยู่แล้ว

แบบนี้ จึงจะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นของทั้งสองฝ่ายได้

อย่างไรก็ตาม แม้วิธีแบบนี้จะดูสุภาพและนุ่มนวล แต่ความเป็นจริงแล้วกลับเป็นการดูถูกเทคโนโลยีของประเทศอื่น

เหรินอี้อันจู่ ๆ ก็เอ่ยปากพูดว่า “ถิงเซิน ดูเหมือนความคิดของนายจะตรงกับเสี่ยวฉือเลยสินะ?”

เฟิงถิงเซินตอบกลับ “ครับ”

หลินอู๋ได้ยินแบบนั้น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ได้ยินเหรินอี้อันพูดขึ้นอีกว่า “ไหนลองพูดมาสิว่าทำแบบนี้มีข้อดียังไง?”

เฟิงถิงเซินก็อธิบายจุดสำคัญให้เขาฟังคร่าว ๆ

หลินอู๋ได้ยินมาถึงตรงนี้ จึงจะเข้าใจว่าเรื่องนี้นอกจากเทคโนโลยีแล้ว ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่ต้องพิจารณาอีกมากมาย

ส่วนอวี้มั่วซวิน หรงหง แม้กระทั่งเฟิงถิงเซิน ดูจากปฏิกิริยาของพวกเขา ดูเหมือนหลังฟังหรงฉือพูดจบ พวกเขาก็เข้าใจในความแยบยลของแนวคิดนั้นได้ทันที

ส่วนเธอ กลับเพิ่งมาเข้าใจหลังจากที่เฟิงถิงเซินอธิบายออกมาอย่างชัดเจนแล้ว

เธอเพิ่งคิดมาถึงตรงนี้ ก็เห็นเหรินอี้อันใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มมองมาทางเธอ จากนั้นก็ถามว่า “คุณหลินขมวดคิ้วอยู่ตลอดเลย หรือว่ายังมีส่วนไหนที่ไม่เข้าใจอีกอย่างนั้นเหรอ?”

เหรินอี้อันเหมือนจะดูออกว่าเธอเพิ่งตามความคิดของพวกเขาได้ทัน จึงตั้งใจถามแบบนี้

แม้เหรินอี้อันจะถามคำถามนี้ด้วยรอยยิ้ม และน่าจะมาจากความหวังดี แต่หลินอู๋ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแสบร้อนที่ใบหน้า

แต่ทว่า ไม่นานเธอก็ปรับอารมณ์ได้ แล้วยอมรับอย่างถ่อมตัวว่า “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งตามความคิดของทุกคนได้ทัน”