เฉิงหยวนพูดว่า “งั้นกาแฟ...”
“เอาออกไป แล้วเอาน้ำอุ่นมาแทน”
“ครับ”
...........
ตอนเที่ยง อวี้มั่วซวินออกไปกินเลี้ยง
หรงฉือจึงทานข้าวที่โรงอาหารของบริษัทคนเดียว
เมื่อเพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกันเห็นเธอ ถึงแม้พวกเขาจะแสดงท่าทีสุภาพกับเธอ แต่กลับไม่ใกล้ชิดกับเธอ
หรงฉือก็ไม่ได้สนใจ
หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จ เธอก็กลับไปทำงานที่ค้างอยู่ต่อ
เมื่อตอนบ่ายห้าโมงเย็นกว่า ๆ เธอไปหาซูอวี่เฉวียนแล้วพูดว่า “ฉันทำใกล้จะเสร็จแล้ว คุณจะดูไหม?”
“อะไรนะ?”
ซูอวี่เฉวียนยังไม่ทันตั้งตัว พอดูเนื้อหาที่หรงฉือส่งมา ตอนแรกเขายังงงๆ อยู่ แต่พอดูไปเรื่อยๆ เขาก็เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“เธอ... เธอทำเสร็จหมดแล้วเหรอ?”
นี่มันงานที่เย่ชิวอวี่ต้องใช้เวลาทำตั้งสิบกว่าวันเลยนะ!
เธอ... เธอใช้เวลาไม่ถึงวันก็เข้าใจทั้งหมดด้วยตัวเอง แถมยังทำเสร็จหมดแล้วด้วย?
หรงฉือตอบ “อืม”
ซูอวี่เฉวียนถึงกับตะลึงงัน จู่ ๆ ก็พูดอะไรไม่ออกเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เพียงแต่พบว่าหรงฉือทำออกมาได้ดีมากเท่านั้น แต่เนื้อหาที่เธอเขียนยังให้แนวคิดใหม่ๆ ที่เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อนมากมายสำหรับการทำงานต่อไปของเขาด้วย!
เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นต่างก็พากันเดินเข้ามา พอรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว พวกเขาก็ตกใจกันอย่างมาก
ซูอวี่เฉวียนมองหรงฉือด้วยสีหน้าเหลือเชื่อหลังจากได้สติ “เธอ... กำลังเรียนปริญญาโทจริง ๆ เหรอ?”
หรงฉืออึ้งไปชั่วขณะก่อนเอ่ยตามความจริงว่า “ฉันไม่เคยเรียนปริญญาโท”
“!”
เป็นไปได้ยังไง?
พวกเขาหลายคนจบปริญญาเอกปริญญาโทจากสถาบันการศึกษาชั้นนำตั้งมากมาย แต่กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับนักศึกษาปริญญาตรีคนเดียวแบบราบคาบ?


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...