คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 415

คุณหญิงฉินก็รู้จักคุณย่าเฟิง

หลังจากทักทายคุณย่าเฟิง สายตาก็มาตกอยู่บนร่างของหรงฉือ จึงยิ้มพลางพูดว่า “หนูก็คือเสี่ยวฉือเหรอจ๊ะ?”

หรงฉือเพิ่งได้เจอคุณหญิงฉินเป็นครั้งแรก

เธอเอ่ยด้วยความเคารพ “ใช่ค่ะ”

คุณหญิงฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนกล่าวชื่นชม “หน้าตาสะสวยจริง ๆ”

สถานการณ์ของหรงอิ้งเซิ่ง คุณหญิงฉินได้ศึกษามาล่วงหน้าก่อนถึงโรงพยาบาลแล้ว

แม้กระนั้น ท่านยังไม่รีบด่วนสรุปและบอกวิธีรักษาให้ในทันที แต่วางแผนว่าจะสังเกตดูอาการและทำความเข้าใจสถานการณ์ของหรงอิ้งเซิ่งให้ดีก่อน แล้วจึงค่อยตัดสินใจ

เดิมทีหรงฉือกับพวกคุณยายหรงตั้งใจไว้ว่าจะอยู่ด้วยไปตลอดการรักษา และจะเชิญคุณหญิงฉินไปรับประทานอาหารร่วมกันในเวลาบ่าย เพื่อแสดงความขอบคุณ

ทว่าคุณหญิงฉินกลับให้พวกเขากลับไปก่อน พอวางแผนการรักษาเสร็จแล้ว เธอค่อยแจ้งพวกเขาอีกที

“ส่วนเรื่องกินข้าว” คุณหญิงฉินมองหรงฉือ พร้อมกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ต่อไปยังมีโอกาสอีกเยอะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก”

คุณหญิงฉินกล่าวมาขนาดนี้แล้ว หรงฉือกับพวกคุณยายหรงจึงทำได้เพียงกลับไปก่อน

หลังออกจากโรงพยาบาล หรงฉือกลับไปทำงานที่บริษัท ส่วนคุณย่าเฟิงกลับไปยังตระกูลหรงพร้อมกับคุณยายหรง

หรงฉือเลิกงานกลับมาทานข้าวที่บ้านตระกูลหรงในตอนค่ำ คุณย่าเฟิงก็ยังอยู่

หลังจากกินเสร็จได้ไม่นาน ขณะที่คุณย่าเฟิงกำลังจะกลับนั้น ท่านมองหรงฉือแล้วตบหลังมือเธอเบา ๆ ก่อนจะระบายลมหายใจออกมายาว ๆ

หลายวันก่อนเธอกับเฟิงถิงเซินไปดำเนินเรื่องการหย่าร้างกันที่ที่ทำการกิจการพลเรือนมา ท่านเองก็รู้อยู่เหมือนกัน

ในเมื่อพวกเขาตัดสินใจแล้ว ท่านก็ไม่อาจบังคับขืนใจได้อีก

อีกอย่าง ต่อให้ท่านคิดจะทำเช่นนั้น ใครบางคนก็ไม่ฟังท่านอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น บางทีการเริ่มต้นใหม่ ก็อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับหรงฉือ

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ คุณย่าเฟิงก็ทำได้เพียงกล่าวขึ้นว่า “ดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ”

หรงฉือพยักหน้า “ค่ะ หนูจะดูแลตัวเองให้ดี คุณย่าก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ”

คุณย่าเฟิงกลับมาถึงยังบ้านเดิม เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ จึงหยุดฝีเท้าลง “แกกลับมาทำไม?”

เฟิงถิงเซินหันศีรษะมามองท่าน “เมื่อวานจู่ ๆ ย่าก็ด่าผมยกใหญ่ ผมนึกว่าย่าคิดถึงผมแล้ว ก็เลยกลับมาหาครับ”

แม้ว่าหรงฉือจะเชื้อเชิญคุณหญิงฉินมาแล้ว แต่หากปัญหาทางร่างกายของหรงอิ้งเซิ่งร้ายแรงเกินไป เกรงว่าต่อให้คุณหญิงฉินออกโรงเองก็คงไร้หนทาง

เฟิงถิงเซินทำเสียง “อืม” หนึ่งทีก่อนกล่าว “ตอนนี้รู้แล้วครับ”

เฟิงถิงเซินน้ำเสียงราบเรียบ

อาจเป็นเพราะไม่สนใจ สีหน้าจึงเรียบเฉยมากเช่นกัน ดูไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่นิดเดียว

เขายังคงเฉยชาและหมางเมินต่อหรงฉือมากเหมือนเคย

เขาก็รู้ถึงเรื่องราวความแค้นระหว่างตระกูลหรงกับตระกูลหลิน แต่กลับ...

ยิ่งคิด คุณหญิงย่าก็ยิ่งจุกอก

เฟิงจิ่งซินเงยหน้าขึ้น “คุณยายป่วยตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

เฟิงจิ่งซินจำได้ว่าตอนที่เธอยังเด็กมาก แม่ก็บอกกับเธอแล้วว่ายายป่วย ดังนั้นจึงต้องอยู่ในโรงพยาบาลตลอด

“ยายของเหลนยังป่วยเป็นโรคอื่นด้วย” คุณหญิงย่าพูดกับเฟิงจิ่งซิน แล้วกล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชาโดยไม่มองหน้าเฟิงถิงเซิน “ต่อไปก็ไม่ต้องเอาเรื่องไร้สาระพวกนั้นของแกมาบอกฉันอีก แกไปได้แล้วละ”