คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 416

ไม่มีทางที่จะวางแผนการรักษาให้หรงอิ้งเซิ่งได้เร็วขนาดนั้น

วันต่อมา หรงฉือจึงแวะไปยังโรงพยาบาลก่อน แล้วค่อยกลับไปทำงานที่บริษัท

ประธานถังบินถ่อมาจากต่างมณฑลเพื่อพูดคุยเจรจากับเธอและอวี้มั่วซวิน

ตอนเที่ยง หรงฉือกับอวี้มั่วซวินเชิญประธานถังไปทานข้าวข้างนอก

ความจริงพวกเขาก็พูดคุยตกลงกันถึงเรื่องการร่วมมือมาได้พอประมาณแล้ว ระหว่างทางอวี้มั่วซวินจึงถามประธานถังว่าวางแผนจะกลับเมื่อใด

ประธานถังกล่าวยิ้ม ๆ “รอบนี้ว่าจะอยู่ต่ออีกสองสามวัน เพราะพรุ่งนี้ผมยังมีอีกหนึ่งการร่วมมือที่ต้องเจรจา”

อวี้มั่วซวินกล่าวด้วยท่าทางสนอกสนใจ “อ้อ? การร่วมมืออะไรเหรอครับ?”

“การร่วมมือกับทางซวิ่นตู้น่ะ”

หรงฉือกับอวี้มั่วซวินได้ฟังดังนั้น รอยยิ้มพลันจืดจางลงหลายส่วนทั้งคู่

ประธานถังกลับไม่สังเกตเห็นว่าพวกเขามีสีหน้าผิดปกติ

สำหรับความขัดแย้งระหว่างฉางโม่และซวิ่นตู้นั้น เขาเองก็ไม่รู้เรื่องด้วยเช่นกัน

เขาเอ่ยต่อ “ไม่กี่วันก่อนซวิ่นตู้มีความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยี ผมได้ยินว่าตอนนี้ทั้งวงการต่างมองว่ามันน่าจะมีศักยภาพในการพัฒนาที่ดีมาก เมื่อวานนี้ผู้อำนวยการหลินจากซวิ่นตู้โทรศัพท์มาหาผม บอกว่าอยากเจรจาร่วมมือกับผม ผมได้ฟังแล้วรู้สึกว่าค่อนข้างไม่เลว ก็เลยรับปากไปน่ะครับ”

พักนี้อวี้มั่วซวินกับหรงฉือต่างยุ่งกันมาก จึงไม่มีเวลามาสนใจข่าวคราวพวกนี้เลยจริง ๆ

ครั้นได้ยินเรื่องนี้กะทันหัน พวกเขาพลันสีหน้าหมองหม่นลงเล็กน้อย

อวี้มั่วซวินเหลือบมองหรงฉือแวบหนึ่ง แล้วจึงค่อยพูดว่า “อย่างนี้นี่เอง...”

พวกเขาสนทนากันไปได้สักครู่หนึ่ง ก็มาถึงยังจุดหมายปลายทางแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ พวกเขากำลังจะออกจากภัตตาคาร ก็บังเอิญเจอพวกหลินอู๋ที่หน้าลิฟต์

“ประธานหลิน”

ครั้นเห็นหลินอู๋กับหลินลี่ไห่ ประธานถังก็พุ่งตัวเข้าไปกล่าวคำทักทายด้วยความกระตือรือร้น

ทางด้านหลินอู๋กับหลินลี่ไห่ก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้พบประธานถังกับพวกหรงฉือ

เมื่อเห็นว่าประธานถังทักทายพวกเขา หลินลี่ไห่กับหลินอู๋กล่าวยิ้ม ๆ “ที่แท้ก็ประธานถังนี่เอง”

พอถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตามมารยาทแล้ว ประธานถังมองไปยังหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน ก่อนเอ่ย “ประธานหลิน สองท่านนี้คือ...”

อวี้มั่วซวินรอยยิ้มเฉยชา “ไม่ต้องแนะนำหรอกครับ เรารู้จักกัน“

ประธานถังพูดพลางหัวเราะ “ใช่ ตอนมาคราวก่อน เราก็ได้เจอกันแล้วนี่นา ดูผมสิ ขี้ลืมจริงเชียว”

ประธานถังเอ่ยชมอย่างอดไม่ได้ “ตอนนี้บริษัทของประธานหลินกับผู้อำนวยการหลินล้วนก้าวหน้าไปได้ด้วยดีทั้งคู่ ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ”

ครั้นได้ยินคำชมเชยของประธานถัง หลินอู๋และหลินลี่ไห่ต่างก็ยิ้มแฉ่ง

ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนที่ฝ่ายเทคนิคของซวิ่นตู้ก้าวข้ามผ่านด่านยากไปได้ หลังจากข่าวนี้แพร่ออกไป รถยนต์ไร้คนขับของซวิ่นตู้ก็มีศักยภาพในการแข่งขันในแวดวงเอไอมากยิ่งขึ้น

เนื่องจากเขาเป็นห่วงความรู้สึกของหรงฉือ ในท้ายที่สุดแล้วจึงไม่ได้กล่าวคำพูดนี้ออกมา

เพียงแต่ในใจก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเอามาก ๆ เลยจริง ๆ

ครั้นกลับมาถึงบริษัท คนทั้งสองกำลังประชุมงานกันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้รับการแจ้งข่าวว่าซวิ่นตู้ได้โอนค่าชดเชยก้อนสุดท้ายกว่าห้าร้อยล้านเข้าบัญชีมาเรียบร้อยแล้ว

อวี้มั่วซวินชะงักไปชั่วครู่ “รวบรวมเงินได้เร็วขนาดนี้เชียว?”

หรงฉือพูด “ดูท่าแล้วก็คงจะใช่”

พวกเขาต่างเงียบไป

ผ่านไปพักใหญ่แล้วถึงค่อยคุยเรื่องงานต่อ

ตกบ่าย หลังจากประชุมเสร็จ จู่ ๆ หรงฉือก็ได้รับสายจากฉู่จื่อหลาน “เสี่ยวฉือ เธอรู้เรื่องซวิ่นตู้แล้วหรือยัง?”

หรงฉือ “รู้แล้วละ”

“นังแพศยานั่นโชคดีจริง ๆ ถ้ารถยนต์ไร้คนขับของซวิ่นตู้มีศักยภาพในการแข่งขันมากขนาดนั้นจริง งั้นก็...”

หรงฉือกำมือที่วางอยู่บนเมาส์แน่น ยังไม่ทันได้พูด ฉู่จื่อหลานก็กล่าวต่ออีกว่า “อีกอย่าง ได้ยินว่าตอนนี้บริษัทของพ่อเฮงซวยของเธอก็พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย โปรเจกต์การสร้างระบบจราจรอัจฉริยะของแพลตฟอร์มการจราจรของรัฐบาลในครั้งนี้ ก็เป็นไปได้ที่พวกเขาจะคว้ามันไปได้เหมือนกัน ถ้าพวกเขาได้โปรเจกต์นี้ไปจริง ๆ งั้นก็นับได้ว่าหลินซื่อเทคโนโลยีมีเชื่องเสียงในเมืองตูเฉิงแล้ว”

หรือพูดอีกอย่างก็คือเฟิงถิงเซินอาศัยเพียงกำลังของตนเองช่วยให้หลินอู๋กับคนตระกูลหลินสามารถยืนอยู่ในเมืองตูเฉิงได้อย่างมั่นคงจริง ๆ

เมื่อได้เห็นว่าตระกูลหลินกำลังรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ ฉู่จื่อหลานก็รู้สึกว่ามันช่างไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ “มีสิทธิ์อะไรกัน? ทำไมคนชั่วพวกนั้นถึงได้มีชีวิตที่ดีขนาดนี้?”