เฟิงจิ่งซินคงจะเที่ยวเล่นกับพวกหลินอู๋จนเพลิน เพราะเธอไม่ได้ติดต่อหรงฉืออีกเลยตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์
พอถึงวันจันทร์ หรงฉือก็ไปทำงานที่ฉางโม่ตามปกติ
ฉู่จื่อหลานโทรมาหาเธอตอนใกล้จะเลิกงาน บอกว่าจะเลี้ยงข้าวเธอ
ตอนทานข้าวใกล้จะเสร็จ หรงฉือจึงลุกไปเข้าห้องน้ำ
จากนั้นก็บังเอิญเจอกับเฮ่อฉางปั่ว
หรงฉือไม่หยุด แต่เดินผ่านเขาไปราวกับว่าไม่เห็นเขา
เฮ่อฉางปั่วกลับหยุดเดินแล้วเอียงคอมองเธอ
หรงฉือสังเกตเห็น แต่ไม่สนใจ
เมื่อหรงฉือเดินออกจากห้องน้ำมากลับเห็นเฮ่อฉางปั่วยังยืนอยู่ตรงที่พวกเขาบังเอิญเจอกันเมื่อครู่ ไม่ได้ไปไหน
เมื่อเขาเห็นเธอออกมาก็เอียงหน้ามองเธอ “มาทานข้าวที่นี่เหรอ?”
ท่าทางแบบนั้น ดูเหมือนจะตั้งใจรอเธอโดยเฉพาะ
“ใช่” แล้วเธอก็พูดอย่างเย็นชาอีกว่า “คุณเฮ่อคิดว่าฉันตามพวกคุณมาอีกแล้วเหรอ?”
เฮ่อฉางปั่วอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะพูดว่า “ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
หรงฉือไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
และเธอก็ไม่อยากรู้ด้วย
เธอเดินจากไปทันทีที่พูดจบ เฮ่อฉางปั่วก็ไม่ได้เรียกเธอไว้
หลังออกจากร้านอาหาร ฉู่จื่อหลานจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่ของเธอ
หรงฉือจึงไปร้านขายเครื่องประดับเป็นเพื่อนเธอ
ฉู่จื่อหลานถูกใจสร้อยคอหยกชุดหนึ่ง แต่เพิ่งจะคุยกับผู้จัดการร้านได้ไม่กี่คำ จู่ ๆ ที่หน้าประตูก็มีใครบางคนพูดว่า “สวัสดีครับ ผมมารับเครื่องประดับ”
เมื่อได้ยินเสียงคน ๆ นั้น หรงฉือถึงกับอึ้งไปในทันที

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...